Suzanne Vermeer in het kort
Suzanne Vermeer is een constructie van uitgeverij A.W. Bruna, ontstaan in 2006 toen Paul Goeken het manuscript van All-inclusive voltooide. In samenspraak met de uitgeverij werd besloten het boek onder een nieuw pseudoniem uit te brengen, met een fictieve biografie erbij: een in Nijmegen geboren auteur die na een studie Spaans naar Barcelona zou zijn verhuisd. De geheimhouding bleek effectief; jarenlang circuleerden gissingen over de identiteit, zonder bevestiging. Pas na Goekens overlijden in juni 2011 maakte Bruna bekend dat hij de auteur was geweest. Sindsdien wordt het pseudoniem voortgezet door een onbekend gehouden schrijver.
Wat het oeuvre kenmerkt, is de combinatie van vakantiesetting en bedreiging. De vroege titels verschenen jaarlijks in de zomer en speelden zich af op reisbestemmingen. Met Après-ski (2010) breidde het format zich uit naar winterthrillers, gevolgd door Zwarte piste (2011). Dat dubbelspoor — zomer- en winterthrillers — vormt sindsdien de ruggengraat, met titels als Het chalet, Gletsjer, Koraalrif en Het strandhuis. De boeken zijn standalones zonder doorlopende reeks, wat betekent dat lezers vrijwel overal kunnen beginnen. In 2010 werd Cruise genomineerd voor de NS Publieksprijs, de meest concreet gedocumenteerde literaire erkenning.
All-inclusive — voor wie het oorspronkelijke concept wil
All-inclusive (2006, opnieuw uitgegeven in 2025) is waar het allemaal begon. Jeroen en Chantal van der Schaaf boeken met hun tweeling een all-inclusivevakantie naar Turkije — een droomvakantie die in een nachtmerrie eindigt. Het boek zet meteen de toon die het pseudoniem zou gaan kenmerken: een herkenbare setting (gezin op vakantie, budget-resort, verwachtingen over ontspanning) en een bedreiging die zich juist daar ontvouwt waar niemand op bedacht is.
Wat dit boek laat zien, is de kern van de Vermeer-formule in zijn eenvoudigste vorm. Geen ingewikkelde plotlagen, geen literaire ambities, maar een directe vertelling waarin de vakantiesetting zelf onderdeel wordt van de spanning. Het gezin staat centraal, de dreiging is concreet, en de lezer weet vanaf het begin dat er iets mis gaat — de vraag is wat en hoe erg. Voor wie wil begrijpen waar het pseudoniem vandaan komt en hoe de formule er in zijn oorspronkelijke vorm uitzag, is dit de logische ingang. Het boek is overigens in 2025 opnieuw uitgegeven, wat suggereert dat de uitgeverij het als een soort startpunt blijft beschouwen.
Zwarte piste — voor wie een wintervariant wil
Zwarte piste (2011) is het tweede winterboek van Vermeer, een opvolger van Après-ski en een titel die laat zien hoe het format zich uitbreidde. Saskia van Lieshout wil weg uit Nederland — weg van haar agressieve ex-man Richard, weg van haar baan als supermarktcassière. Een skivakantie lijkt de uitweg, maar de dreiging reist mee.
Dit boek werkt omdat de winter-setting een eigen dynamiek toevoegt: de afzondering van een skigebied, de kou, de beperkte ontsnappingsmogelijkheden. Waar de zomerthrillers vaak spelen met de openheid van een resort of een strand, brengt de winterthriller een claustrofobisch element mee. Saskia's situatie — een vrouw die probeert te ontsnappen aan een gewelddadige ex — geeft het verhaal een urgentie die verder gaat dan alleen vakantie-ongemak. Voor lezers die nieuwsgierig zijn naar de wintervariant van Vermeer, of die liever een setting met sneeuw en bergen hebben dan zon en zee, is dit een sterke ingang. Het is ook een titel die goed laat zien hoe het pseudoniem na Goekens dood (hij overleed kort na publicatie van dit boek) zijn eigen identiteit verder ontwikkelde.
Spoorloos — voor wie wil zien hoe het pseudoniem zich ontwikkelde
Spoorloos (2024) is een recentere titel en verschilt in opzet van de vroege vakantiethrillers. Twee vriendinnen, Bo en Inès, maken een podcast over een verdwenen studente. Dan herhaalt de geschiedenis zich. Wat dit boek onderscheidt, is de meta-laag: het gaat niet alleen over een verdwijning, maar over het vertellen over een verdwijning — en over de manier waarop dat proces zelf gevaar kan oproepen.
Dit is Vermeer zonder de expliciete vakantiesetting, maar met behoud van de formule: een vertrouwde situatie (vriendinnen, een project, een podcast) waarin dreiging binnensluipt. Het boek laat zien dat het pseudoniem zich na Goeken heeft aangepast aan hedendaagse thema's — podcasts als medium, true crime als cultureel verschijnsel — zonder de toegankelijkheid los te laten. Voor lezers die willen zien hoe het merk zich heeft ontwikkeld sinds 2011, of die liever een eigentijdse setting hebben dan een klassieke vakantieplot, vormt dit een goede ingang. Het is ook een standalone, wat betekent dat geen voorkennis nodig is.
Ingesneeuwd — voor wie de klassieke formule in moderne vorm wil
Ingesneeuwd (2025) keert terug naar de wintervariant, maar dan in een iets andere context. Manouk vertrekt met vier collega's naar de Italiaanse Alpen voor een midweek skiën, wellness en — hopelijk — een betere samenwerking. Want op kantoor loopt het niet soepel. Wat begint als een teambuildingstrip, escaleert wanneer de groep letterlijk ingesneeuwd raakt.
Dit boek combineert de vertrouwde winter-setting met een hedendaagse werkcontext: niet een gezin op vakantie, maar collega's die gedwongen samen zijn, met alle spanningen die dat meebrengt. De afzondering wordt hier versterkt door het weer — ingesneeuwd zijn betekent geen ontsnapping, geen hulp, geen buffer tussen mensen die elkaar eigenlijk liever ontlopen. Voor lezers die de klassieke Vermeer-formule willen (vakantiesetting, dreiging, beperkte ontsnappingsmogelijkheden) maar in een iets modernere verpakking, is dit een sterke keuze. Het is ook een recent boek, wat betekent dat het laat zien hoe het pseudoniem anno 2025 functioneert.
Wat erna?
Als je één van deze vier titels hebt gelezen en verder wilt, zijn er twee logische routes. De eerste is chronologisch: begin bij All-inclusive en werk je door de vroege titels heen — Après-ski, Cruise, Noorderlicht. Dat geeft inzicht in hoe het pseudoniem onder Goeken functioneerde en hoe het format zich ontwikkelde van zomerthriller naar winter-en-zomerformule. De tweede route is thematisch: als je de wintertitels prefereert, ga dan naar Het chalet of Gletsjer; als je de zomerthrillers sterker vindt, probeer Koraalrif of Het strandhuis. Beide routes werken omdat de boeken standalones zijn — geen doorlopende verhaallijnen, geen vaste personages. Wat je ook kiest, je zult merken dat de formule consistent blijft: vakantie als decor, dreiging als kern, toegankelijkheid als uitgangspunt. Dat maakt Vermeer geen literair merk, maar wel een voorspelbaar en betrouwbaar merk — en dat is precies wat het pseudoniem beoogt.
