Corine Hartman

Corine Hartman (Den Haag, 1964) is een Nederlandse thrillerauteur. Voordat ze zich volledig op het schrijven richtte, had ze van 1994 tot 2005 een eigen reclamebureau, waar ze werkte als tekstschrijver en vormgever. Parallel aan dat bestaan volgde ze de Schrijversvakschool in Amsterdam, waar ze in 2004 afstudeerde in de richting scenarioschrijven — een achtergrond die iets zegt over haar manier van opbouwen: scènegericht, met oog voor beeld en tempo.

Haar oeuvre begint in 2007 met Schone Kunsten, het eerste deel van wat later de Winter-trilogie zou worden. Tweede Adem (2008) en Open Einde (2009) maakten die reeks compleet; de eerste twee delen verschenen ook in Duitse vertaling bij Heyne Verlag. In diezelfde periode schreef ze de zogenaamde Italië-thrillers, waaronder In Vreemde Handen (2009), Schijngestalten (2010), Zwart water (2010) en Als de dood (2011). Dat laatste boek leverde haar meteen een eerste belangrijke erkenning op: de Hebban Award voor beste Nederlandstalige thriller van 2011. Haar vroege uitgever was Karakter; later verhuisde ze naar De Bezige Bij, waar ze onder het imprint Cargo haar verdere werk publiceert.

De doorbraak kwam met de Jessica Haider-reeks, vijf psychothrillers die tussen 2013 en 2015 verschenen: Bloedlijn, Glashard, Zielloos, IJskoud en Doodskleed. Bloedlijn (2013) werd bekroond met de Hebban Award voor beste Nederlandstalige thriller en kwam op de shortlist van De Gouden Strop; Zielloos haalde een jaar later opnieuw die shortlist. Daarmee vestigde Hartman zich als een vaste naam binnen het Nederlandse thrillerlandschap. Vrijwel direct volgde een nieuw project: samen met Linda van Rijn vormde ze het duo Ross & Hartman, dat Doodskopvlinder (2015) en Zwarte weduwe (2016) publiceerde. Doodskopvlinder verscheen in Duitsland bij Piper als Project Butterfly.

Stilistisch bewegen haar boeken zich binnen het psychologische thrillergenre, met titels als Een vlaag van waanzin (2016), Sluipend gif (2017) en Het kwaad in ons (2018) die dat etiket ook expliciet dragen. Vanaf 2019 bouwt ze de Faye van Laar-reeks op — Een duister pad (2019), In vrije val (2020) en De nieuwe dood (2021) — rondom een vaste hoofdpersoon. Parallel daaraan loopt sinds 2022 de serie Moordmysteries in de Achterhoek rondom rechercheur Eva Romeijn: De dode die niet werd gemist (2022), De vrouw die vergat te leven (2023), De dochter die goed wilde doen (2024) en De zoon die alleen overbleef (2025). De regionale verankering in de Achterhoek is daarin een opvallend element; de titels zelf — steeds opgebouwd rond één personage dat iets náliet, deed of werd — vormen een herkenbaar patroon.

Naast de reeksen verschenen de afgelopen jaren titels als De hond die naar het asiel moest (2022), Aangeschoten wild (2021), Een zoete wraak (2019) en De ondergang (2018). In 2026 staan De wolf waar alles mee begon en De vrouw die van John Lennon hield gepland, beide bij Cargo. Haar werk verschijnt daarmee in een opvallend vast ritme: jaarlijks minstens één nieuwe titel, met een stabiele thuisbasis bij De Bezige Bij.

De erkenning voor dat werk is zowel juryprijs- als lezerspublieksgericht. In 2023 ontving Hartman de MAX Gouden Vleermuis — een oeuvreprijs — nadat ze van 2019 tot en met 2022 vier jaar op rij voor diezelfde oeuvreprijs genomineerd was geweest. In datzelfde jaar werd De dode die niet werd gemist genomineerd voor De Gouden Strop, de belangrijkste Nederlandse thrillerprijs. Eerder stonden Sluipend gif, Zwarte weduwe en Doodskopvlinder al op de longlist van die prijs. Haar audio-werk kreeg aparte waardering: Hij volgt je won in 2021 een Storytel Award als best beluisterde Storytel Original van dat jaar en kreeg in 2022 een Storytel Onderscheiding ter ere van 50.000 luisteruren. In dichte mist werd in 2020 voor een Storytel Award genomineerd. Bloedlijn en Doodskopvlinder stonden daarnaast op de longlist van de Vlaamse Diamanten Kogel.

Voor wie Hartman voor het eerst wil lezen zijn er een paar duidelijke ingangen. Wie houdt van een afgeronde, prijswinnende reeks: begin bij Bloedlijn (2013), het Hebban Award-winnende startpunt van de vijfdelige Jessica Haider-serie — daarna liggen Glashard, Zielloos, IJskoud en Doodskleed klaar. Wie liever instapt bij haar meest recente werk en van regionale politieromans houdt: begin bij De dode die niet werd gemist (2022), het eerste deel van de Achterhoek-reeks rond Eva Romeijn en meteen het boek dat haar in 2023 een Gouden Strop-nominatie opleverde. En voor wie een standalone zoekt om de stijl te proeven zonder reeksverplichting: Als de dood (2011), bekroond met de Hebban Award, geeft een goed beeld van haar vroege, Italië-gesitueerde werk.