Boeken zoals Fredrik Backman
Drie auteurs die dezelfde leeservaring leveren als Fredrik Backman. Geen "klanten kochten ook"—handgekozen op thema, sfeer en stem. Met per auteur de drie boeken om mee te beginnen.
Fredrik Backman heeft zich met werk als Een man die Ove heet en de Björnstad-trilogie geprofileerd als een schrijver die moeilijk benaderbare personages — norse weduwnaars, eigenzinnige oma's, een pietluttige Britt-Marie — door de loop van het verhaal in al hun complexiteit zichtbaar maakt. Zijn personages staan op het eerste gezicht op afstand, maar ontvouwen zich door humor, kleine gemeenschappen en thema's als rouw, eenzaamheid en de vraag wat mensen aan elkaar verschuldigd zijn. Hij wisselt meerdere perspectieven af, gebruikt zelfspot en ernst tegelijk, en combineert literaire fictie met feel-good zonder in sentimentaliteit te vervallen.
De drie auteurs die hier worden aanbevolen, delen die combinatie van humor door verdriet heen en een scherp oog voor hoe gewone mensen in buitengewone of ingrijpende situaties reageren. Waar Backman dat doet binnen Zweedse dorpsgemeenschappen en gezinnen, vinden deze schrijvers hun eigen aanpak: via vriendschap en mantelzorg, via een misdaadplot met oudere hoofdpersonen, of via Nederlandse historische en eigentijdse verhalen waarin familie en kwetsbaarheid centraal staan. Allemaal weten ze emotionele diepgang te verbinden met toegankelijkheid, en allemaal maken ze van de buitenbeentjes de kern van hun verhaal.
Jojo Moyes
Beide schrijven emotionele romans over gewone mensen in buitengewone omstandigheden, met humor en warmte door het verdriet heen. Moyes' Voor jou deelt met Backmans werk dezelfde mix van licht cynisme, dorpsgemeenschap en levensbevestiging.
Match-score van 8.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Britse romanschrijver die met Voor jou miljoenen lezers won.
Waar Backman werkt met meerdere perspectieven binnen kleine gemeenschappen en zijn verhalen vaak plaatsvindt in Zweedse dorpen of buurten, richt Moyes zich op individuele vrouwen in hedendaagse Britse of internationale settings — een mantelzorger in Voor jou, een bibliothecaresse in De sterrengever. Backmans humor komt voort uit zelfspot en norse personages die langzaam openbreken; Moyes leunt meer op lichte ironie en de dialoog tussen vriendinnen of partners. Backman eindigt zijn verhalen vaak met een weemoedig gevoel van gemeenschap; Moyes stuurt aan op persoonlijke groei en levensbevestiging na verlies of crisis.
Begin met Voor jou (Me Before You): daar zie je meteen waarom mensen vergelijken met Backman. Louisa Clark is op het eerste gezicht een vrolijke, maar vastgelopen jonge vrouw die mantelzorger wordt van een verlamde man — vergelijkbaar met hoe Backman een norse Ove opent met nieuwe buren. Het boek combineert humor met verdriet, net als Backman doet, en draait om de vraag wat mensen aan elkaar verschuldigd zijn. Bovendien is het het boek waarmee Moyes internationaal doorbrak, dus het laat haar op haar sterkst zien.
Richard Osman
Osman combineert humor, menselijkheid en een scherp oog voor gemeenschapsdynamiek in cozy mysteries — dezelfde warme, toegankelijke toon als Backman, maar met een misdaadplot als geraamte. Beide auteurs maken van de buitenbeentjes de kern van hun verhaal.
Match-score van 8/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Britse tv-maker die met de Thursday Murder Club cozy crime tot wereldhit maakte.
Waar Backman zijn verhalen laat draaien om gewone mensen die door verdriet of verlies worden geraakt — een weduwnaar, een dorp na misbruik, een mislukte bankoverval — gebruikt Osman een misdaadplot als geraamte voor zijn verhalen. Zijn Thursday Murder Club bestaat uit vier oudere bewoners van een luxe residentie die moordzaken oplossen; het puzzelplezier staat voorop, met humor en menselijkheid als bijproduct. Backman werkt met meerdere perspectieven en een verteller die de hoofdpersonen van binnenuit laat zien; Osman houdt meer afstand en laat zijn personages door dialoog en actie spreken. Backmans verhalen eindigen met weemoed of gebrokenheid die blijft hangen; Osmans boeken sluiten af met opgeloste mysteries en een warm gevoel van vriendschap.
Begin met De moordclub (op donderdag) (The Thursday Murder Club): daar worden Elizabeth, Joyce, Ron en Ibrahim geïntroduceerd, en daar zie je meteen waarom mensen vergelijken met Backman. Net als Ove zijn het oudere mensen die door anderen als moeilijk of eigenzinnig worden gezien, maar die door de loop van het verhaal openbreken. Het misdaadplot is licht genoeg om niet grimmig te worden, en de humor zit in hoe ze met elkaar omgaan — precies de combinatie die Backman ook gebruikt.
Elle van Rijn
Van Rijn schrijft eveneens over familie, kwetsbaarheid en de kracht van kleine gemeenschappen. Waar Backman het persoonlijke door een humoristische lens toont, doet Van Rijn dat met meer historische diepgang, maar de emotionele warmte is vergelijkbaar.
Match-score van 7.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse schrijver en actrice; van waargebeurde levens tot historische romans.
Waar Backman werkt met hedendaagse Zweedse gemeenschappen en personages die door humor en zelfspot worden ontleed, beweegt Van Rijn zich vaker in historische settings — Nederlands-Indië in Terug naar Insulinde, een weeshuis in Het laatste weeshuis — of schrijft ze biografische non-fictie waarin ze het levensverhaal van een ander vertelt. Backmans personages zijn fictioneel maar herkenbaar; Van Rijn leunt op bestaande levens of historische context om emotionele diepgang te vinden. Backman gebruikt meerdere perspectieven binnen één verhaal; Van Rijn richt zich vaak op één protagonist of één familie. De humor bij Backman komt voort uit norse personages die langzaam openbreken; Van Rijn schrijft directer en persoonlijker, met titels die meteen aangeven waar het boek over gaat.
Begin met De crèche: dit is Van Rijns stap richting de historische roman, met een Nederlandse setting en een onderwerp dat familie en kwetsbaarheid centraal stelt. Waar Backman schrijft over wat mensen aan elkaar verschuldigd zijn binnen een gemeenschap, doet Van Rijn dat hier in een historische context waarin vrouwen en kinderen afhankelijk zijn van instituties. Het is een zelfstandige roman zonder voorkennis nodig, en het laat zien hoe ze emotionele warmte combineert met een zwaarder onderwerp — precies de combinatie die Backman ook maakt.
Niet wat je zoekt?
Onze Leesvolger leest je smaak — vertel wat je net las en wat je ervan vond, krijg drie boeken die echt passen.
Probeer Leesvolger →