Boeken zoals Gillian Flynn
Drie auteurs die dezelfde leeservaring leveren als Gillian Flynn. Geen "klanten kochten ook"—handgekozen op thema, sfeer en stem. Met per auteur de drie boeken om mee te beginnen.
Gillian Flynn schrijft thrillers waarin vrouwen niet per se aardig zijn. Haar hoofdpersonen manipuleren, liegen en blijken tot dingen in staat die een ander genre zou wegschrijven als uitzondering. Flynn maakt het de norm. Waar veel psychologische thrillers vrouwelijke personages nog altijd inbedden in rollen van slachtoffer of redder, laat Flynn zien dat vrouwen net zo destructief, egoïstisch en kwaadaardig kunnen zijn als mannen — en dat dat geen bug is, maar een kenmerk van menselijkheid. Haar plots kantelen halverwege, haar vertellers zijn onbetrouwbaar en haar settings — huwelijken, gezinnen, thuiskomsten — lijken veilig tot het moment dat ze dat niet meer zijn.
De drie auteurs die hieronder staan delen die fascinatie voor het dubbele bodem-effect: een ogenschijnlijk herkenbare wereld waarin de hoofdpersoon niet is wat ze lijkt, en waarin de lezer tot het einde moet gissen wie liegt en waarom. Elk van hen zet vrouwen centraal, niet als bewonderenswaardige helden maar als complexe figuren met duistere kanten. Wat Flynn deed voor het huwelijk in Gone Girl — het omvormen tot psychologisch slagveld — doen deze schrijvers voor buurten, werkplekken en buitenstaanders die binnendringen in levens die al wankel waren. Als je Flynn las voor de morele dubbelzinnigheid en de plottwist die je dwingt alles opnieuw te lezen, dan vind je bij deze drie auteurs vergelijkbare instrumenten, zij het met andere accenten in tempo, scope en toon.
Paula Hawkins
Beide schrijven psychologische thrillers waarin onbetrouwbare vrouwelijke vertellers hun eigen waarneming in twijfel trekken. Hawkins' claustrofobische paranoia in Het meisje in de trein matcht Flynn's vermogen om schuldgevoelens en geheugen als wapen te gebruiken.
Match-score van 9/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Britse thrillerauteur, wereldwijd doorgebroken met Het meisje in de trein.
Waar Flynn haar thrillers vaak vanuit meerdere perspectieven opbouwt en ruimte geeft aan afstandelijke observatie — denk aan de dagboekstructuur in Gone Girl of de journalistieke distantie in Sharp Objects — werkt Hawkins met één hoofdpersoon wiens waarneming je van binnenuit volgt. Dat levert een claustrofobische ervaring op: je zit vast in het hoofd van iemand die zichzelf niet vertrouwt. Flynn laat je zien hoe personages liegen; Hawkins laat je meemaken hoe ze zichzelf bedriegen. Ook het tempo verschilt: Flynn neemt de tijd om familiegeschiedenis en motieven uit te diepen, Hawkins houdt het compacter en drijft vooruit op paranoia en een voortdurend gevoel van gemiste informatie.
Begin bij Het meisje in de trein (The Girl on the Train). Het is het boek waarmee Hawkins internationaal doorbrak en het laat meteen zien wat haar onderscheidt van Flynn: een hoofdpersoon die zichzelf niet kan vertrouwen, die haar eigen geheugen in twijfel trekt en die langzaam ontdekt dat wat ze dacht waar te nemen misschien helemaal niet gebeurd is. Als je Flynn las voor de onbetrouwbare verteller, dan is dit de logische volgende stap — maar waar Flynn's personages vaak bewust manipuleren, manipuleert Hawkins' Rachel zichzelf.
Freida McFadden
McFadden deelt Flynn's talent voor plots die halverwege kantelen en voor vrouwen die manipulatief of gek lijken — maar waarvan de lezer nooit zeker weet welke van beide waar is. Beide kiezen voor een vertrouwde setting (huwelijk, werk) die langzaam tot nachtmerrie escaleert.
Match-score van 8.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Amerikaanse thrillerauteur die lezers met steeds heftigere plottwists vastpint.
McFadden werkt veel sneller dan Flynn. Waar Flynn romans bouwt van driehonderd pagina's of meer, met langzame karakterontwikkeling en uitgewerkte achtergrondverhalen, levert McFadden compacte thrillers die je in één avond uitleest en die vrijwel volledig op plottwists draaien. Flynns personages zijn psychologisch gelaagd en hun motieven zijn historisch verankerd; McFaddens personages zijn functioneel voor de twist die komen gaat. Ook de settings verschillen: Flynn gebruikt de terugkeer naar de geboorteplaats of het huwelijk als toneel voor langzaam opbouwende ontsporing, McFadden kiest voor een huishouden of werkplek waarin de spanning direct tastbaar is. Haar medische achtergrond — ze is arts — kleurt haar werk met ziekenhuis- en zorgomgevingen die bij Flynn niet voorkomen.
Begin met De hulp (The Housemaid). Het is McFaddens bekendste boek en het laat in compacte vorm zien wat ze doet: een schijnbaar kwetsbare vrouw die als huishoudster bij een welgesteld stel komt werken, waarna de machtsverhoudingen halverwege radicaal omkeren. Als je Flynn las voor de plotwending die je dwingt alles opnieuw te waarderen, dan krijg je dat hier — maar dan in een kortere, directere vorm, zonder de psychologische diepte die Flynn aan haar personages geeft.
Shari Lapena
Lapena's voorstedelijke geheimen en wankele echtparen komen rechtstreeks uit de Flynn-handleiding: ogenschijnlijk normale levens die barsten vertonen onder druk, met een morele dubbelzinnigheid die de lezer tot het einde laat gissen wie het slachtoffer is en wie de dader.
Match-score van 8/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Canadese thrillerauteur van Stel van hiernaast — geheimen achter keurige voorgevels.
Lapena schrijft voorstadelijk, Canadees en met een focus op buurten en gezinnen die minder grimmig zijn dan Flynns Midwest-settings. Waar Flynn regelmatig terugkeert naar een gewelddadig of verwaarloosd verleden — denk aan Camilles jeugd in Sharp Objects — blijft Lapena dichter bij het heden en bij de leugens die mensen elkaar nu vertellen. Haar plots zijn minder psychologisch uitgewerkt en meer gericht op wie-wat-waarom: een verdwenen kind, een ongeluk zonder verklaring, een inbraak die iets blootlegt. Flynn gebruikt geweld en trauma als fundament, Lapena gebruikt het als katalysator. Ook de toon verschilt: Flynn schrijft grimmiger en explicieter, Lapena houdt het netter — haar personages liegen en bedriegen, maar de camera zoekt minder vaak in op bloed of littekens.
Begin bij Stel van hiernaast (The Couple Next Door). Het boek waarmee Lapena doorbrak en dat haar handelsmerk vastlegde: een jong stel laat hun baby thuis om bij de buren te eten, bij thuiskomst is het kind weg. Als je Flynn las voor de manier waarop één beslissing een heel huwelijk laat ontsporen, dan herken je dat mechanisme hier — maar dan zonder Flynns psychologische diepgang en met meer nadruk op wie er liegt en waarom.
Niet wat je zoekt?
Onze Leesvolger leest je smaak — vertel wat je net las en wat je ervan vond, krijg drie boeken die echt passen.
Probeer Leesvolger →