Boeken zoals Ruth Ware
Drie auteurs die dezelfde leeservaring leveren als Ruth Ware. Geen "klanten kochten ook"—handgekozen op thema, sfeer en stem. Met per auteur de drie boeken om mee te beginnen.
Ruth Ware schrijft thrillers waarin de ruimte zelf een dreiging wordt. Een afgesloten huis in het bos, een cruisehut waar je niet uit kunt, een sneeuwstorm die een chalet afsluit — in haar boeken zit de spanning niet in wie de schurk is, maar in het besef dat je nergens naartoe kunt. Haar hoofdpersonen zijn gewone vrouwen die op een verkeerd moment op de verkeerde plek zijn, en die merken dat niemand hun versie van de gebeurtenissen gelooft. Ze leunt daarbij bewust op het erfgoed van Agatha Christie: de 'closed circle', de onbetrouwbare verteller, de paranoia die ontstaat als een groep mensen elkaar niet meer vertrouwt.
Wie verder wil lezen na Ware heeft dus twee dingen nodig: een auteur die evengoed weet hoe je een setting laat drukken, en een vertelstem die datzelfde wantrouwen jegens de werkelijkheid handhaaft. De drie auteurs hieronder delen die ingrediënten, maar pakken ze elk op een andere manier aan. Waar Ware haar spanning voornamelijk uit fysieke isolatie haalt, zoeken de anderen hun claustrofobie in buurten, gezinnen of de hoofden van hun personages zelf. Het resultaat blijft hetzelfde: je bent nooit zeker van wat je ziet.
Shari Lapena
Beide schrijven psychologische thrillers waarin buren en echtparen elkaar niet kunnen vertrouwen. Lapena's claustrofobische voorstedelijke spanning matcht perfect de afgesloten settings (treinen, huisfeesten, eilanden) waarin Ware haar personages laat wankelen tussen paranoia en werkelijkheid.
Match-score van 9/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Canadese thrillerauteur van Stel van hiernaast — geheimen achter keurige voorgevels.
Waar Ware haar personages letterlijk wegsluit — op een boot, in een chalet, tijdens een sneeuwstorm — laat Lapena haar mensen vastzitten in voorstedelijke normaliteit. Geen bergen of oceanen, maar huizen naast elkaar, gezinnen die elkaars tuinen delen en zich afvragen wat de buren 's avonds doen. Ware's dreiging komt van buitenaf en sluit je op; Lapena's dreiging groeit van binnenuit, in echtparen die elkaar niet vertrouwen en buurtgenoten die elkaar bespioneren. Waar Ware vaak één hoofdpersoon volgt die als enige doorheeft dat er iets mis is, wisselt Lapena systematisch tussen drie of vier perspectieven die allemaal delen van de waarheid achterhouden. Het tempo bij Lapena ligt hoger, de hoofdstukken zijn korter, en het geweld blijft huiselijker — geen moord op een cruiseschip, maar een verdwenen baby of een lijk in de achtertuin.
Begin met Stel van hiernaast (The Couple Next Door). Dat is het boek waarmee Lapena zich vestigde, en het laat meteen zien waar de overeenkomst met Ware zit: een jonge moeder die thuiskomt en haar baby weg vindt, en vervolgens merkt dat iedereen in haar omgeving — echtgenoot, buren, politie — haar met andere ogen bekijkt. Net als in Ware's beste werk begint alles met één verkeerde beslissing, en daarna rolt het door totdat niemand meer weet wie liegt. Het is kort, strak en geeft een zuivere proef van wat Lapena doet zonder dat je eerst andere boeken hoeft te kennen.
Paula Hawkins
Hawkins' Het meisje in de trein en Ware's De vrouw in cabine 10 delen dezelfde kern: een vrouwelijke protagonist die denkt iets te hebben gezien, maar niemand gelooft haar. Beide auteurs bouwen spanning rond onbetrouwbare waarneming en sociaal isolement.
Match-score van 8.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Britse thrillerauteur, wereldwijd doorgebroken met Het meisje in de trein.
Waar Ware haar spanning bouwt rond een plek waar je niet weg kunt, kiest Hawkins voor hoofdpersonen die vast zitten in hun eigen hoofd. Ware's protagonisten zijn meestal sociaal functionerend — ze hebben werk, relaties, een reden om op die boot of in dat huis te zijn. Hawkins' vrouwen zijn vaker geïsoleerd door alcoholisme, verdriet of trauma, en hun onbetrouwbaarheid komt niet voort uit wat ze wel of niet zeggen tegen anderen, maar uit wat ze zelf niet meer weten. Het meisje in de trein draait om een vrouw die denkt iets gezien te hebben vanuit een treinraam, maar niet zeker weet of haar geheugen klopt — Ware zou diezelfde scène in een afgesloten ruimte zetten en haar personage dwingen te blijven. Hawkins' boeken spelen zich af in gewone Britse buitenwijken en stadjes, maar de claustrofobie zit in hoe de hoofdpersoon zichzelf niet meer vertrouwt.
Begin met Het meisje in de trein (The Girl on the Train), het boek waarmee Hawkins doorbrak en dat het dichtst bij Ware's aanpak komt. Zoals in De vrouw in suite 10 heb je hier een vrouwelijke hoofdpersoon die overtuigd is dat ze iets belangrijks heeft waargenomen, maar niemand gelooft haar — deels omdat ze alcoholiste is, deels omdat het verhaal te vreemd klinkt. Beide auteurs gebruiken datzelfde mechanisme — de twijfel aan wat de hoofdpersoon werkelijk heeft gezien — maar Hawkins plaatst die twijfel volledig in het hoofd van de verteller zelf. Het is een goede ingang omdat het laat zien hoe je Ware's spanning ook kunt krijgen zonder dat de deur op slot zit.
Lisa Jewell
Jewell begon als romantisch auteur maar verschoof naar psychologische thrillers waarin familiegeheimen langzaam worden blootgelegd — precies de beweging die Ware's boeken ook maken. Beide richten zich op de Britse middenklasse en de geheimen achter de buitenkant.
Match-score van 8/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Britse thrillerauteur die huiselijke decors verandert in langzaam ontvouwende nachtmerries.
Waar Ware werkt met een heldere aanloop — je ziet de setting, je weet dat er iets mis gaat, en dan ontspoort het — kiest Jewell voor een langzamere constructie waarin het heden en verleden elkaar afwisselen. Ware vertelt lineair: je zit mee in de hut, in het chalet, in het huis, en de spanning stijgt naarmate de tijd verstrijkt. Jewell springt tussen tijdlijnen en personages, en bouwt haar mysteries op door stukjes informatie achter te houden die pas veel later op hun plek vallen. Haar settings zijn minder geïsoleerd — Londense huizen, gezinnen, buurten — maar de dreiging zit in wat er jaren geleden is gebeurd en nu langzaam naar boven komt. Waar Ware je laat meekijken met één protagoniste die het gevaar ziet aankomen, laat Jewell je puzzelen uit meerdere perspectieven zonder dat je vooraf weet wie je kunt geloven.
Begin met De mensen boven ons (The Family Upstairs). Dat boek heeft het meest gemeenschappelijk met Ware's werk: een huis aan de Theems waar ooit iets gruwelijks is gebeurd, een groep mensen die niet weg kon, en een geheim dat pas na jaren volledig zichtbaar wordt. Net als bij Ware speelt de plek een hoofdrol — het huis zelf wordt een personage — en net als bij Ware blijkt dat wat iemand beweert te hebben gezien niet per se de waarheid is. Het verschil is dat Jewell je de geschiedenis in stukjes geeft, terwijl Ware je meeneemt in real time. Maar als je Ware's gotische settings en onbetrouwbare vertellers waardeert, is dit het boek van Jewell dat daar het dichtst bij komt.
Niet wat je zoekt?
Onze Leesvolger leest je smaak — vertel wat je net las en wat je ervan vond, krijg drie boeken die echt passen.
Probeer Leesvolger →