Wat lezen na 40?

Hier krijg je dezelfde wereld als in *40* — het welgestelde Amsterdam-Noord, de vriendengroepen, de veertigers die zich afvragen of ze wel gelukkig zijn — maar nu met de plotstructuur van een thriller. Saskia Noort neemt de observaties uit haar columns (de competitie tussen moeders, de vermoeidheid in huwelijken, de onuitgesproken jaloezie) en laat ze tot moord leiden. Als Evert Struyk bij een brand omkomt, blijkt dat de vriendschap van de eetclub-leden niet zo onvoorwaardelijk was. Korte hoofdstukken, meerdere perspectieven, een milieu waarin iedereen liegt over wat hij voelt. Voor wie in *40* herkende hoe fragiliteit soms verborgen zit achter een glanzend oppervlak.

Bestsellerschrijfster Susan van Doorn heeft alles wat in *40* als wenselijk wordt gepresenteerd: succes, een gezin, zekerheid. Toch blijft de angst voor haar ex-vriend Ernst Scholten, die jaren geleden domineerde. Noort schrijft hier over de spanning tussen wat je naar buiten toont en wat je voelt — dezelfde spanning die in *40* terugkomt in columns over perfectie en schaamte. De thriller-structuur maakt het explicieter: wat gebeurt er als iemand die jou kent van vroeger terugkomt, als het beeld dat je van jezelf hebt gebouwd barsten krijgt? Eerste-persoonsvertelling, claustrofobisch, met de droge humor die ook de columns kenmerkt.

Modeontwerpster Vivian D staat op het hoogtepunt van haar carrière, maar Esther Verhoef onderzoekt wat dat kost. Het zijn twee werelden — succes en privéleven — die niet harmonieus naast elkaar bestaan. Net als in *40* gaat het over de prijs van ambitie, de spanning tussen wat je wilt en wat je hebt, de vraag of je op je veertigste nog kunt veranderen. Verhoef schrijft directer dan Noort in haar columns, maar de observatie is vergelijkbaar: wat gebeurt er met een vrouw die alles lijkt te hebben maar zich gevangen voelt? Geen moord, maar wel de psychologische druk van een leven dat van buitenaf perfect oogt.

Het vervolg op *De eetclub*, tien jaar later. Karen Nijmeijer zit in de schulden, haar man Rob is depressief, en de facade van welstand is definitief gevallen. Waar *40* observeert hoe veertigers proberen vast te houden aan wat ze opbouwden, laat *Debet* zien wat er gebeurt als dat mislukt. Noort schrijft hier explicieter over geld, status, de schaamte van falen — thema's die in de columns tussen de regels door verschijnen. De thriller-elementen zijn aanwezig (bedreigingen, verdwijningen), maar de kern is hetzelfde als in *40*: hoe ver ga je om te redden wat je hebt?

Marianne gaat vrijdag trouwen met Ted, alles is geregeld, maar er razen onuitgesproken zorgen door haar hoofd. Loes den Hollander schrijft over de dagen voor een grote gebeurtenis, waarin twijfels opborrelen — dezelfde twijfels die Noort in *40* beschrijft over relaties die jarenlang duren en de vraag of je wel gelukkig bent. Het is geen column-bundel maar een psychologische thriller waarin het alledaagse (trouwstress, familiedruk) de spanningsopbouw bepaalt. Korte hoofdstukken, interne monoloog, een verteller die haar eigen verhaal niet helemaal vertrouwt. Voor wie in *40* herkende hoe angst zich verbergt achter organisatie.