Wat lezen na A Court of Thorns and Roses?

Dit vierde ACOTAR-deel draait niet om Feyre maar om haar zus Nesta, die na de oorlog instort en zichzelf met seks, alcohol en woede probeert te verdoven. Sarah J. Maas kiest hier voor een hoofdpersoon die niemand aardig vindt — ook zijzelf niet — en laat haar door Cassian, de krijger die ze al drie boeken probeert te negeren, langzaam uit die zelfdestructie slepen. De romance is explicieter dan in eerdere delen, de trainingsscènes tussen hen twee rauw en competitief. Waar ACOTAR draaide om iemand die haar plek vindt, gaat dit over iemand die moet leren dat ze die plek verdient. De magische bibliotheek en de Valkyrie-vriendinnengroep voegen een nieuwe laag toe aan de wereld die je al kent.

Holly Black schrijft over Jude, een menselijk meisje dat opgroeit aan het fae-hof nadat haar ouders werden vermoord door een fae-generaal. Waar Feyre in ACOTAR gedwongen wordt het fae-rijk binnen te gaan, kiest Jude er bewust voor te blijven, ondanks dat iedereen daar haar haat en vernedert. De kern is dezelfde — een menselijke buitenstaander die door pure wilskracht een plek verovert in een wereld die haar niet wil — maar Black maakt het politieker en wreder. De romance met prins Cardan begint bij wederzijdse verachting en blijft lang dubbelzinnig. Waar Maas uitgebreid schrijft over gevoelens, houdt Black het kort en scherp. Het hof voelt gevaarlijker, de manipulatie explicieter, de hoofdpersoon harder.

Het derde ACOTAR-deel sluit de oorlog af waar het tweede deel naartoe bouwde, maar doet dat niet via één grote climax — Maas neemt de tijd om elk personage een eigen verhaallijn te geven. Feyre keert terug naar het Spring Court als spion, Rhysand bereidt zijn Inner Circle voor op de strijd, en de romance die in deel twee begon krijgt hier ruimte om solide te worden voordat alles instort. Dit deel werkt het best als je wilt zien hoe de personages uit het eerste boek zich hebben ontwikkeld: Feyre is niet langer het meisje dat reageert maar degene die plant. De gevechtsscènes zijn groter, de inzet hoger, en Maas introduceert hier ook bondgenoten uit andere hoven die later hun eigen verhalen krijgen.

Dit was Maas' debuut, voor ACOTAR, en het voelt jonger — geschreven voor een tienerpubliek, met minder expliciete scenes en meer nadruk op actie. Celaena is een huurmoordenaar die uit de gevangenis wordt gehaald om de kampioen van de koning te worden, in ruil voor haar vrijheid. Waar Feyre moet leren overleven in een vreemde wereld, moet Celaena verbergen hoeveel ze eigenlijk kan. Het liefdesdriehoekformat is hier prominenter aanwezig, de toon lichter ondanks de moorden. Maar de kern blijkt hetzelfde: een jonge vrouw die door omstandigheden gedwongen wordt sterker te worden dan ze dacht dat ze kon, in een wereld vol politieke intriges en magische geheimen. De reeks groeit uit tot zeven delen en wordt gaandeweg volwassener.

Rebecca Yarros schrijft geen fantasy maar hedendaagse romance, en toch raakt Onverminderd aan hetzelfde als ACOTAR: een vrouwelijke hoofdpersoon die door verlies wordt gedwongen opnieuw te beginnen, en een man die eerst onbereikbaar lijkt maar langzaam zijn muren laat zakken. Ember verliest haar vriendin in een auto-ongeluk en erft de zorg voor haar dochter, terwijl ze zelf net negentien is. Gabe, de oudere broer van haar vriendin, keert terug uit dienst en wil het kind opeisen. De spanning tussen hen — schuld, verdriet, aantrekking — escaleert langzaam, met dezelfde gelaagdheid als Feyre en Rhysand. Yarros schrijft emoties even uitgebreid als Maas dat doet, maar dan zonder de fantasy-buffer. Voor wie de romance in ACOTAR het sterkst vond.