Wat lezen na Angélique?

Dit is de originele Franse editie van *Angélique* — in Nederland verschenen onder een andere titel, maar inhoudelijk identiek. Voor wie de Nederlandse vertaling goed vond en meer wil weten over de totstandkoming: dit is hetzelfde verhaal in de oorspronkelijke taal. Guillaume Musso schreef dit boek als een hommage aan klassieke film noir, met name Hitchcocks *Vertigo*, en die invloed is in het Frans nog explicieter voelbaar in de woordkeus rond obsessie en identiteitsverlies. Als je de Nederlandse versie net uit hebt, biedt de Franse editie een kans om de nuances in dialoog en tijdssprongen opnieuw te lezen — al vereist het wel beheersing van Frans. Voor de meeste lezers geldt: dit is geen tweede aanrader, maar een variant.

Een naakte vrouw wordt uit de rivier gehaald — geen identiteit, geen herinnering, geen vingerafdrukken in enig databestand. Net als in *Angélique* draait alles om een personage dat letterlijk niemand is, althans op papier. Musso gebruikt hier dezelfde structuur: twee protagonisten (een politieagent, een gitarist) die van verschillende kanten het mysterie benaderen, hoofdstukken van tien pagina's die eindigen op een cliffhanger, en een tempo dat geen adempauze toelaat. Verschil met *Angélique*: hier is de vrouw zelf het raadsel, niet de man die haar ontmoet. De romantische lijn is krachtiger, de bovennatuurlijke hint is subtieler. Beide boeken delen een fascinatie voor identiteit als iets dat uitgewist kan worden — door trauma, door opzet, door iets dat buiten het rationele valt.

Een Britse politieagente huurt een studio in Parijs om tot rust te komen na een traumatische zaak. Wat ze vindt: een appartement dat groter is van binnen dan de buitenkant suggereert, een ruimte die de natuurwetten lijkt te trotseren, en een reeks aanwijzingen die wijzen op een verdwijning uit 1999. Musso bouwt hier een mysterie op rond een onmogelijke locatie — waar *Angélique* draait om een onmogelijke relatie. Beide boeken hebben een hoofdpersoon die aan zichzelf begint te twijfelen: ben ik gek, of klopt de werkelijkheid niet? De structuur is vergelijkbaar (korte hoofdstukken, wisselende perspectieven tussen heden en verleden), maar *Een appartement in Parijs* is minder claustrofobisch — je verlaat de kamer, je volgt sporen door de stad. Voor wie de existentiële paranoia in *Angélique* goed vond, maar meer lucht wil.

Twee mensen op een klif aan de Franse kust. Eén van hen valt. De overlevende beweert dat het een ongeval was — maar er is geen getuige, en de details kloppen niet. Michel Bussi is de andere grote naam in Franse thrillers met een romantische inslag, en hier levert hij wat Musso ook doet: een premisse die onmiddellijk twijfel zaait over wie liegt. Verschil: Bussi is geraffineerder in plot-constructie, minder emotioneel. Waar Musso je laat meevoelen met Mathias' verwarring, houdt Bussi je op afstand — je analyseert de tegenstrijdigheden in plaats van ze te beleven. De structuur is lineairder, het tempo iets lager, maar de payoff is meedogenloos. Voor wie de vraag 'Wie liegt hier?' in *Angélique* het meest pakkend vond.

Lou Clark werkt in een café, woont bij haar ouders, en heeft een vriend die ze niet echt liefheeft — tot ze verzorgster wordt van Will, een man die verlamd is geraakt na een motorongeluk en vastbesloten lijkt zijn leven te beëindigen. Jojo Moyes schrijft geen thrillers, maar ze deelt met Musso een fascinatie voor relaties die beginnen met een leugen of een gemaskeerde identiteit. Lou vertelt Will niet dat ze ingehuurd is om hem van zelfmoord af te houden; Will vertelt Lou niet wat zijn einddoel is. De toon is lichter, de humor scherper, maar de emotionele inzet is vergelijkbaar: twee mensen die elkaar redden door simpelweg aanwezig te zijn. Voor wie in *Angélique* vooral de vraag 'Waarom blijft Mathias bij deze vreemde vrouw?' intrigerend vond — hier is diezelfde vraag, zonder het noir-vernisje.