Wat lezen na Droommeisje?

Ook hier draait alles om een dode jongeman die niemand lijkt te kennen. Donna Leon laat Brunetti worstelen met identiteit en onzichtbaarheid: iemand die dood is en toch spoorloos blijft in de bureaucratie. De zoektocht voert langs vreemdelingenbeleid, papierwerk dat niet klopt, en mensen die liever niets zeggen. Net als in Droommeisje is het contrast scherp tussen de schoonheid van Venetië bij dageraad en de lelijkheid van wat er met kwetsbare nieuwkomers gebeurt. Brunetti graaft zich door lagen van stilzwijgen heen, met hulp van Vianello en de altijd vindingrijke Elettra. Het ritme is vergelijkbaar: bedachtzaam, met aandacht voor details die pas later een patroon vormen.

Een dode oudere vrouw, een vermiste huishoudster uit Roemenië die meteen als hoofdverdachte wordt aangewezen — Leon laat zien hoe makkelijk arme immigranten de zondebok worden. Brunetti weigert de gemakkelijke oplossing en begint te graven in wat er echt gebeurd is, door lagen van vooroordeel en bureaucratische blindheid heen. De structuur lijkt op Droommeisje: een slachtoffer dat kwetsbaarder was dan het leek, een omgeving die liever niet kijkt, en Brunetti die zich niet laat afleiden door wat iedereen denkt te weten. Ook hier speelt Elettra een cruciale rol in het vinden van papieren die niemand zou moeten hebben. Het onderzoek onthult meer over de stad dan over de dader.

De Afrikaanse straatverkopers op Campo San Stefano verschijnen 's avonds als vanuit het niets — onzichtbaar overdag, zichtbaar alleen als de winkels dicht zijn. Die onzichtbaarheid is precies wat Leon in Droommeisje ook onderzoekt: mensen die er wel zijn maar die niemand ziet, die buiten de officiële systemen vallen. Brunetti raakt betrokken bij de wereld achter die straathandel, met alle illegaliteit en uitbuiting die erbij hoort. Het tempo is iets sneller dan in Droommeisje, maar de focus op kwetsbaarheid en op de vraag wie er verantwoordelijk is voor mensen zonder papieren blijft hetzelfde. Vianello is er weer, net zo toegewijd, net zo bereid de regels te buigen als het moet.

Ook Ann Cleeves begint met een dood meisje in een koud landschap — hier Shetland onder de sneeuw, bij Leon de lagune van Venetië. Catherine Ross is zeventien, gewurgd met een sjaal, en niemand lijkt precies te weten wie ze was. Cleeves werkt met dezelfde bedachtzame opbouw: een gemeenschap die dingen verzwijgt, een rechercheur die zich niet laat afleiden door de makkelijkste verklaring. Het verschil zit in de setting — Shetland is geïsoleerd, claustrofobisch op een andere manier dan Venetië — maar de aandacht voor wat mensen verbergen en voor kwetsbare jonge vrouwen die door de mazen van het net glippen is vergelijkbaar. Inspector Perez is, net als Brunetti, iemand die blijft graven tot hij de waarheid vindt.

Victoriaans Londen in plaats van hedendaags Venetië, maar Anthony Horowitz gebruikt Holmes en Watson voor hetzelfde doel: een onderzoek dat zich door lagen van geheimzinnigheid heen boort. Een geagiteerde man verschijnt onaangekondigd bij Baker Street, net zoals in Droommeisje een lijk verschijnt dat niemand verwachtte. Horowitz imiteert Conan Doyle perfect — klassieke structuur, Watson als verteller, Holmes die details ziet die anderen missen — maar met een moderne consciëntie over armoede en uitbuiting in de stad. Het tempo ligt hoger dan bij Leon, de afronding is definitiever, maar de manier waarop de stad zelf bijna een karakter wordt en hoe de rechercheur moet navigeren door corrupte systemen voelt vertrouwd.