Wat lezen na En elke ochtend wordt de weg naar huis steeds langer?
Vijf concrete aanraders voor wie En elke ochtend wordt de weg naar huis steeds langer van Fredrik Backman net uit heeft.
En elke ochtend wordt de weg naar huis steeds langer is Backman op zijn meest geconcentreerde: een novelle van geen honderd pagina's die de relatie tussen een opa en zijn kleinzoon neerzet terwijl dementie het geheugen van de oude man langzaam uitwist. Geen hoofdplot, geen subplot — alleen twee personages in een park, en een vader die op de achtergrond toekijkt hoe hij zijn zoon verliest en zijn zoon zijn opa. Backman schrijft hier zonder de omwegen van humor of ensemble-cast. Wat blijft is directheid: korte zinnen, beeldspraak die niet uitleg vraagt (de weg naar huis wordt letterlijk langer in het hoofd van de opa), en de pijn van iemand die weet dat hij vergeet. Voor wie deze compacte vorm waardeert — en de manier waarop Backman rouw en verlies neerzet zonder ze op te lossen — zijn er vijf boeken die erop aansluiten.
Een man die Ove heet
door Fredrik Backman · 2013
Backmans debuut draait ook om verlies — Ove is weduwnaar, verbitterd, en plant zijn eigen dood — maar kiest een langere vorm en een bredere cast. Waar de novelle dementie direct benoemt, schrijft Fredrik Backman hier over iemand die vasthoudt aan routine omdat herinneringen aan zijn vrouw daarin verankerd zitten. De toon is lichter (Ove is grappig in zijn norse principiëlheid), maar de kern is vergelijkbaar: een oude man die zijn wereld ziet verkleinen, en een gemeenschap die hem langzaam terug het leven in trekt. Voor wie de compactheid van de novelle waardeerde maar meer ruimte wil voor personages en plot, is dit de logische volgende stap in Backmans oeuvre.
Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt
door Fredrik Backman · 2014
Hier draait Backman het perspectief om: een zevenjarig meisje verliest haar oma, die tegelijk haar beste vriend is. De oma is excentriek (ze schiet met een paintballgeweer, ze vertelt sprookjes in een zelfverzonnen fantasiewereld), en het boek is geschreven vanuit Elsa's blik — een kind dat rouwt maar de taal van volwassen verdriet nog niet beheerst. Waar de novelle koos voor eenvoud, kiest dit boek voor een verhalende omweg: de oma laat brieven achter die Elsa door het flatgebouw sturen, waardoor ze de levens van buren ontdekt. Dezelfde kern — een kind dat afscheid neemt van iemand die zijn wereld vormde — maar met meer plot en een lichtere vertelstructuur.
Voor jou
door Jojo Moyes · 2013
Waar Backman schrijft over een kleinzoon die zijn opa verliest aan dementie, schrijft Jojo Moyes over een jonge vrouw die voor een verlamde man zorgt die zijn autonomie kwijt is. Louisa wordt zijn verzorger, niet zijn familie, maar de dynamiek is vergelijkbaar: iemand die toekijkt hoe een ander persoon zijn grip op zijn eigen leven verliest, en die probeert te helpen terwijl ze weet dat er grenzen zijn aan wat hulp kan doen. Moyes schrijft romantischer (er ontstaat een liefdesrelatie), en het boek is langer en meer plot-gedreven, maar de emotionele kern — het machteloze van voor iemand zorgen die zichzelf niet meer kan redden — overlapt direct met de novelle.
Angstige mensen
door Fredrik Backman · 2020
Geen dementie, geen rouw, maar wel Backman die schrijft over mensen die vastlopen in hun eigen hoofd. Een mislukte bankoverval brengt een groep vreemden bij elkaar in een appartement, en het boek ontvouwt zich via verhoren, flashbacks, en zijsprongen waarin elke personage zijn eigen angsten meesleept. Waar de novelle rechtstreeks schrijft over geheugenverlies, schrijft dit boek over mensen wier gedachten hen in de weg zitten — niet door dementie, maar door schuld, faalangst, of gewoon de chaos van het leven. De toon is lichter (er zit humor in de chaos), maar de empathie waarmee Backman naar kwetsbaarheid kijkt is exact dezelfde.
Een leven na jou
door Jojo Moyes · 2016
Het vervolg op Voor jou begint waar dat boek eindigde: Louisa probeert door te leven na het verlies van Will, maar ze raakt verlamd in rouw. Waar de novelle schrijft over een kleinzoon die toekijkt hoe zijn opa verdwijnt, schrijft Moyes hier over iemand die zelf vastloopt in het verlies van een ander. Louisa verhuist naar Londen, vindt een baan, ontmoet nieuwe mensen — maar blijft hangen in het verleden. Het boek is romanceachtig (er is een nieuwe liefde), maar de kern is een vrouw die haar eigen leven terugprobeert te vinden nadat iemand anders het heeft gevormd en verlaten. Voor wie de novelle las om de directheid waarmee Backman over verlies schrijft, is dit een langere, meer verhaalgerichte variant.
Welke kies je? Voor wie Backman wil lezen in zijn meest toegankelijke vorm — een norse man die zijn wereld terugveroverd — is Een man die Ove heet de beste start. Voor wie de dynamiek tussen kind en volwassene in de novelle waardeerde, biedt Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt dezelfde emotie maar met meer plot. En voor wie Moyes' Voor jou kent en de overlap met de novelle herkent — iemand die voor een ander zorgt terwijl ze machteloos toekijkt — is Een leven na jou de logische volgende stap.
- Wat lezen na Een man die Ove heet — Fredrik Backman
- Wat lezen na Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt — Fredrik Backman
- Wat lezen na Voor jou — Jojo Moyes
- Wat lezen na Angstige mensen — Fredrik Backman
- Wat lezen na Een leven na jou — Jojo Moyes
- Wat lezen na A Man Called Ove — Fredrik Backman
Wil je een nog beter advies?
Vertel onze Leesvolger wat je net las én wat je ervan vond. Drie boeken op maat.
Probeer Leesvolger →