Wat lezen na Ik aanbid je?

Het eerste boek in de reeks, en direct bruikbaar voor wie wil weten hoe Brunetti en Flavia elkaar voor het eerst ontmoetten — exact de scène die in Ik aanbid je terugkomt. Ook hier speelt theater La Fenice de hoofdrol, en ook hier draait het om iemand die bewonderd wordt (een dirigent) maar die tegelijk vijanden maakt. Donna Leon gebruikt de operawereld om te laten zien hoe kunst, ego en geld door elkaar lopen. Het tempo ligt lager dan hedendaagse thrillers — Brunetti onderzoekt door te praten, niet door te rennen. De structuur is vergelijkbaar: geen grote climax, wel een opbouw naar een conclusie die je eerder voelt dan ziet aankomen.

Als je in Ik aanbid je de obsessie met een kunstenaar interessant vond, dan is dit boek over iemand die kostbare pagina's uit oude boeken steelt ook over obsessie — maar dan met objecten in plaats van personen. De vraag blijft dezelfde: wat doet verzameldrang met mensen, en waar gaat het fout? Brunetti moet hier manoeuvreren tussen bibliotheekcultuur, verzamelaars en instituties die niet willen toegeven dat er iets mis is. Leon gebruikt de bibliotheek zoals ze in Ik aanbid je La Fenice gebruikt: als plek waar schoonheid en controle samenkomen, en waar die balans soms doorslaat.

Minder direct vergelijkbaar qua plot, maar wel een boek dat laat zien hoe Leon maatschappelijke ongelijkheid verwerkt in een misdaadverhaal. In Ik aanbid je gaat het over iemand die geen grenzen respecteert; in Vertrouwelijke zaken gaat het over een samenleving die zelf de grenzen trekt tussen wie er wel en niet mag zijn. Brunetti onderzoekt de moord op een Afrikaanse straatverkoper, en stuit op weerstand van boven en van onderaf. Het tempo is vergelijkbaar: Leon schrijft geen pagina-turners, ze schrijft boeken waarin je meekijkt met iemand die probeert te begrijpen wat er gebeurd is — en waarom niemand anders dat wil weten.

Als je de afgemeten toon van Leon waardeert — geen bombarie, wel aandacht voor detail en context — dan past Ann Cleeves daar goed bij. De schreeuw van de reiger draait ook om iemand die iets te verbergen heeft, en ook hier moet een rechercheur (Matthew Venn) manoevreren tussen wat mensen zeggen en wat ze bedoelen. Cleeves schrijft langzamer dan de gemiddelde thriller, met meer ruimte voor landschap en karakter. Waar Leon Venetië gebruikt als decor én als thema, gebruikt Cleeves Devon op dezelfde manier: de setting bepaalt mee hoe mensen met elkaar omgaan en wat ze verzwijgen.

Voor wie de operawereld in Ik aanbid je interessant vond — de combinatie van schoonheid en intriges — biedt Huis van zijde een vergelijkbaar milieu, maar dan victoriaans. Anthony Horowitz laat Holmes een zaak onderzoeken rond een kunsthandelaar, en gebruikt die setting om te laten zien hoe geld, smaak en macht door elkaar lopen. Het tempo ligt anders: Horowitz schrijft klassieke puzzels, Leon schrijft observaties. Maar de aandacht voor een wereld waarin uiterlijk vertoon belangrijk is, en waarin mensen veel te verbergen hebben, is vergelijkbaar. Ook hier: geen autoachtervolging, wel gesprekken en deductie.