Wat lezen na In een donker, donker bos?

Als je de afgesloten setting van het glazen huis goed vond, levert Ruth Ware hier een cruiseschip op de Noordzee: een journaliste ziet 's nachts iemand overboord gegooid worden, maar niemand wordt vermist. Waar In een donker, donker bos draaide om een groep die elkaar al jaren kent, is dit omgekeerd: een buitenstaander tussen vreemden, zonder ankerpunt. De opbouw is vergelijkbaar — korte hoofdstukken, een verteller die twijfelt aan zichzelf, een milieu (luxe cruise) dat onecht aanvoelt. Ware gebruikt dezelfde truc: getuige van iets wat officieel niet gebeurd kan zijn. Het tempo ligt iets hoger, de claustrofobie is groter omdat het schip letterlijk beweegt.

Ware's sterkste boek over vrouwenvriendschap: vier vrouwen die elkaar sinds de middelbare school kennen, spelen een waarheid-of-consequentie-spelletje tijdens een weekendje weg, en iemand valt dood. De dynamiek van In een donker, donker bos — oude wrok, dingen die nooit uitgesproken werden — zit hier in elke interactie. Het verschil: geen externe bedreiging, de dreiging zit binnenin de groep. Verteld vanuit meerdere perspectieven, elk met een ander verhaal over wat er die nacht gebeurde. Ware laat zien dat je vrienden beter kan kennen dan wie ook, maar dat dat ook betekent dat je precies weet hoe je elkaar pijn doet.

Shari Lapena schrijft thrillers waarin gewone mensen één verkeerde keuze maken en vervolgens alles uit de hand loopt. Hier: een stel gaat naar de buren voor het eten, laat de baby thuis, komt terug en de baby is weg. De spanning komt uit dezelfde bron als In een donker, donker bos — niet wat er gebeurt, maar wat mensen daarover vertellen en wat ze verzwijgen. Lapena gebruikt dezelfde dubbele tijdlijn (politieverhoor afgewisseld met wat er echt gebeurde), maar werkt sneller: hoofdstukken van twee pagina's, geen lange opbouw. Waar Ware focust op vrouwelijke dynamiek, richt Lapena zich op een huwelijk dat al scheuren vertoonde voordat de ramp toesloeg.

Een van Ware's traagste boeken, in de goede zin: een jonge vrouw die geld nodig heeft, krijgt een brief over een erfenis waar ze geen recht op heeft, en besluit zich voor te doen als de rechtmatige erfgenaam. Minder actiescènes dan In een donker, donker bos, meer Gothic: een vervallen landhuis in Cornwall, oude familiegeheimen, een protagonist die liegt en daarom niemand kan vertrouwen. De spanning zit in de opbouw — Hal moet de rol spelen van iemand die ze niet is, terwijl langzaam duidelijk wordt wat er echt met de familie aan de hand is. Ware gebruikt weer een eerste-persoons-verteller die je pas laat de volle waarheid vertelt, maar hier is het geen trauma-amnesie, het is bewuste misleiding.

Als je de flashback-structuur en onbetrouwbare herinnering uit In een donker, donker bos goed vond: Paula Hawkins draait dat hier op tot een verhaal verteld door zeven verschillende stemmen, allemaal met hun eigen versie van wat er gebeurde bij een rivier waar vrouwen al generaties lang verdrinken. Hawkins werkt met dezelfde thema's — vriendschappen die vergiftigd raakten, dingen die verzwegen werden omdat ze te pijnlijk zijn om te herinneren — maar waar Ware één protagoniste heeft die langzaam haar geheugen terugkrijgt, stapelt Hawkins perspectieven totdat je niet meer weet wie liegt en wie zichzelf gewoon verkeerd herinnert. Het tempo is trager, de sfeer donkerder, de setting (een klein stadje rond die ene rivier) even beklemmend als het glazen huis.