Wat lezen na Kit Alex Michaelides?

Het boek waarmee Alex Michaelides doorbrak, en nog altijd zijn sterkste werk. Kunstenares Alicia Berenson schiet haar man neer en zwijgt sindsdien. Psychotherapeut Theo Faber wil haar aan het praten krijgen — maar zijn obsessie met haar zwijgen onthult meer over hemzelf dan over haar. De twist zit in de vraag wie hier eigenlijk onbetrouwbaar is. Michaelides gebruikt zijn ervaring als therapeut om het machtsevenwicht tussen arts en patiënt te ondermijnen. Korte hoofdstukken, twee tijdlijnen die samenkomen, en een slotscène die de hele leeservaring herschrijft.

Michaelides verplaatst zijn obsessie met mythologie naar Cambridge, waar een charismatische docent verdacht wordt van moord op een studente. Mariana, een rouwende psychotherapeute, duikt in een geheime studentengroep — De Nimfen — die zich richt op Griekse tragedies. Waar De stille patiënt draait om één zwijgende stem, gaat dit boek over een koor van stemmen die allemaal iets verbergen. De academische setting geeft Michaelides ruimte voor literaire verwijzingen, maar de twist is minder zuiver dan in zijn debuut. Wie de mythologische laag in zijn werk waardeert, vindt hier meer van datzelfde — met minder strakke regie.

Michaelides' nieuwste boek verlaat de therapeutenkamer voor een Grieks eiland, waar een beroemde actrice een select gezelschap uitnodigt. Binnen 24 uur is iemand dood. De verteller — Elliot Chase — claimt de waarheid te kennen, maar zijn perspectief blijkt niet te vertrouwen. Michaelides gebruikt hier een theatrale structuur: vijf bedrijven, één locatie, een beperkte cast. Het voelt als een Griekse tragedie in modern jasje, met minder psychologische diepgang dan zijn eerdere werk maar meer nadruk op plot-machinerie. Voor wie De stille patiënt te hermetisch vond en juist geniet van Michaelides' plotwendingen.

Freida McFadden deelt met Michaelides een voorkeur voor vertellers die liegen — maar waar zijn twists intellectueel zijn, zijn die van haar puur manipulatief. Een vrouw neemt een huurder aan die op zolder woont, en stap voor stap blijkt niemand te zijn wie ze zegt. McFadden schrijft in korte, snelle hoofdstukken met cliffhangers, minder mythologische ballast maar even strakke timing. Haar psychologie is oppervlakkiger, maar de twist-mechanica is vergelijkbaar: de lezer merkt pas achteraf hoeveel informatie is achtergehouden. Voor wie Michaelides' plots waardeert maar minder behoefte heeft aan Griekse goden.

Waar Michaelides zijn verhalen plaatst in therapeutenkamers en colleges, kiest Ruth Ware voor een luxe cruiseschip: een afgesloten setting waar een journalist getuige is van een moord die niemand anders lijkt te hebben opgemerkt. Ware gebruikt dezelfde techniek — een onbetrouwbare verteller die twijfelt aan haar eigen waarneming — maar minder strikt. Haar boeken zijn atmosferischer, minder op één grote twist gebouwd. De parallellen zitten in de claustrofobie, het gevoel dat niemand je gelooft, en de vraag of wat je zag echt gebeurde. Voor wie Michaelides' psychologische spanning herkent maar zoekt naar minder strak geconstrueerde plots.