Wat lezen na Mag ik je nummer even??

Lara Lington kan haar overleden overgrootvader zien — en alleen zij. Niemand gelooft haar, dus ze moet hem in het geheim helpen zijn 'onafgemaakte zaken' op te lossen. Waar *Mag ik je nummer even?* draait om verkeerde berichten, draait dit boek om een andere vorm van miscommunicatie: praten tegen iemand die officieel dood is. Sophie Kinsella gebruikt ook hier één fantastische premisse als motor voor absurde situaties. Lara moet dingen regelen zonder uit te leggen waarom, wat leidt tot hetzelfde soort paniek-gedreven improvisatie als bij Poppy. Het verschil: hier zit een spookverhaal onder de komedie, waardoor het boek iets warms krijgt dat verder gaat dan alleen lachen om misverstanden.

Fixie Farr doet altijd wat haar vader zou willen: family first, anderen helpen, geen gedoe. Als ze een vreemde helpt en hij haar in ruil een 'IOU' geeft — een schuldbekentenis — begint ze een lijstje bij te houden van wat mensen haar schuldig zijn. Het boek draait om die transacties, en hoe Fixie langzaam leert dat niet alles meetbaar is. Net als Poppy heeft Fixie een systeem bedacht om controle te houden over chaos, en net als bij Poppy werkt dat systeem averechts. Kinsella gebruikt ook hier een device — de IOU's — om de plot te structureren. Het tempo is iets rustiger dan *Mag ik je nummer even?*, maar de humor zit in dezelfde hoek: iemand die te hard probeert om alles glad te strijken en daardoor juist meer rommel maakt.

Lou Clark neemt een baan aan als verzorgster van Will Traynor, een man die verlamd is geraakt na een ongeluk. Wat begint als een tijdelijke klus wordt een relatie die haar hele leven verandert. Waar Kinsella een luchtige toon houdt, gaat Jojo Moyes dieper — maar de kern is hetzelfde: een vrouw die vastgelopen zit en door omstandigheden gedwongen wordt om te bewegen. Lou is net zo aarzelend en ad-hoc bezig als Poppy, maar de inzet is zwaarder: geen verloren ring maar de vraag of een leven de moeite waard is. Het boek heeft humor (Lou's outfits, haar interacties met Will), maar laat je ook huilen. Voor wie Poppy's improvisatie herkende maar klaar is voor iets met meer gewicht.

Lexi Smart wordt wakker in een ziekenhuis en mist drie jaar van haar geheugen. Opeens is het 2007, heeft ze perfect haar, een topbaan en een echtgenoot die ze niet herkent. Het boek is gebouwd als detectiveverhaal: Lexi moet uitzoeken wie ze is geworden, en waarom niemand haar aardig lijkt te vinden. Net als *Mag ik je nummer even?* gebruikt Kinsella een premisse die alles op zijn kop zet en dwingt de protagonist tot improviseren zonder volledige informatie. Het verschil: hier komt de humor uit de kloof tussen hoe Lexi zichzelf herinnert (als loser) en hoe ze nu blijkt te zijn (als bazige carrièrevrouw). Het boek stelt vragen over wie je werkelijk bent, maar doet dat zonder de vaart te verliezen.

Een mislukte bankoverval eindigt in een gijzeling tijdens een bezichtiging van een appartement. Acht vreemden zitten vast met een gijzelnemer die eigenlijk niemand kwaad wil doen maar te diep in de problemen zit om terug te krabbelen. Fredrik Backman schrijft over mensen die vastlopen in hun eigen improvisatie — net als Poppy — maar hij doet dat met meer personages en vanuit meerdere perspectieven. De humor zit in hoe iedereen het verkeerd begrijpt en toch probeert te helpen. Waar Kinsella recht op het doel afgaat, neemt Backman omwegen via achtergrondverhalen. Het boek is warmer en minder hectisch, maar deelt de basis: een absurde situatie waarin mensen te goed bedoelen en daardoor alles erger maken.