Wat lezen na My Friends?

Als je in My Friends de manier waardeert waarop Fredrik Backman losstaande levens met elkaar verweeft, dan is Angstige mensen de volgende stap. Hier kruisen acht vreemden elkaar tijdens een mislukte gijzeling in een appartement dat te koop staat. Backman laat zien waarom elk van hen daar is, en hoe hun persoonlijke drama's onverwacht op elkaar inwerken. De structuur lijkt chaotischer dan My Friends — het verhaal springt tussen verhoren, flashbacks en personages — maar de kern is hetzelfde: hoe je onbewust elkaars leven raakt. De humor is scherper, bijna absurdistisch, maar de ondertoon blijft warm. Dit is Backman die laat zien dat verbondenheid ook ontstaat tussen mensen die elkaar nooit hadden moeten ontmoeten.

My Friends gaat over vriendschap die pas later zichtbaar wordt; Een man die Ove heet gaat over een man die denkt dat hij al zijn banden heeft verloren. Ove is negenenvijftig, weduwnaar, en vastbesloten om zijn leven te beëindigen — tot nieuwe buren hem dwingen om weer deel te nemen aan de wereld. Waar My Friends terugkijkt op hoe vriendschap je vormt, laat Ove zien hoe vriendschap je redt op het moment dat je het niet meer verwacht. De toon is lichter, de humor directer, maar de thematische overlap is groot: beide boeken draaien om mensen die denken dat ze onzichtbaar zijn, tot iemand anders dat tegenspreekt. Dit was Backmans doorbraak, en het laat zijn meest toegankelijke kant zien.

Als je in My Friends de langetermijneffecten van vroege vriendschappen herkent, dan biedt Wij tegen jullie een donkerder versie van datzelfde mechanisme. Dit is het tweede deel in de Björnstad-trilogie, waarin een ijshockeydorp nog steeds worstelt met de gevolgen van een verkrachting. Backman laat zien hoe loyaliteiten die in de jeugd worden gesmeed — op het ijs, in kleedkamers, in gemeenschapszalen — decennia later nog steeds bepalen wie je verdedigt en wie je laat vallen. De structuur is zwaarder dan My Friends, met meer perspectieven en een tragischer ondertoon, maar de kern blijft: hoe keuzes die je als tiener maakt blijven doorwerken. Dit is Backman op zijn meest meedogenloze.

My Friends laat zien hoe een onverwachte band je leven verandert; Voor jou doet hetzelfde, maar dan in een romance-structuur. Louisa neemt een baan als verzorgster van Will, een verlamd man die vastbesloten is om zijn leven te beëindigen. Waar Backman focust op vriendschap tussen tieners, kiest Jojo Moyes voor een romance tussen twee volwassenen die elkaars wereld openbreken. De overlap zit in de manier waarop beide boeken laten zien dat nabijheid — ook als die tijdelijk is — blijvende sporen trekt. Moyes schrijft directer, met minder humor en meer sentiment, maar de emotionele impact is vergelijkbaar. Dit is een verhaal over hoe iemand die je ontmoet je dwingt om anders naar jezelf te kijken, zelfs als die persoon er niet meer is.

Als je in My Friends de warmte waardeert waarmee Backman naar ogenschijnlijk onbelangrijke levens kijkt, dan biedt De moordclub (op donderdag) een lichtere, meer speelse variant. Vier gepensioneerden in een verzorgingstehuis vormen een club om coldcasemoorden op te lossen — tot er in hun eigen gemeenschap een lijk opduikt. Richard Osman deelt Backmans vermogen om personages te creëren die je onmiddellijk herkent, en om te laten zien hoe vriendschap ontstaat tussen mensen die op papier niets gemeen hebben. De toon is lichter, de structuur meer plotgedreven, maar de kern blijft: hoe verbondenheid soms ontstaat op de meest onwaarschijnlijke plekken. Dit is geen literaire fictie, maar wel een verhaal dat laat zien dat leeftijd geen belemmering is voor nieuwe banden.