Wat lezen na Teerbemind?

In Verloren vrouw verdwijnt Amy op haar vijfde trouwdag, en haar man Nick wordt verdachte. Gillian Flynn schrijft hier in twee stemmen: Nick vertelt wat er nu gebeurt, Amy laat via dagboekfragmenten het verleden zien. Halverwege kantelt het boek — wat je dacht te weten klopt niet. Waar Teerbemind draait om een vrouw die zichzelf letterlijk verwondt, gaat Verloren vrouw over een vrouw die anderen verwondt door zichzelf te herscheppen. Beide boeken stellen dezelfde vraag: hoe goed ken je iemand echt? En beide laten zien hoe een huwelijk (of een gezin) een plek kan zijn waar liefde en geweld naast elkaar bestaan. De toon is scherper, meer satirisch — maar de obsessie met controle en zelfvernietiging is dezelfde.

Libby Day was zeven toen haar moeder en twee zusjes werden vermoord in hun boerderij in Kansas. Ze getuigde tegen haar broer Ben, die levenslang kreeg. Nu, vijfentwintig jaar later, wordt ze benaderd door een groep die denkt dat Ben onschuldig is. Libby gaat het verleden onderzoeken — niet omdat ze haar broer wil redden, maar omdat ze geld nodig heeft. Flynn schrijft hier in drie tijdlijnen: Libby nu, Ben toen, en hun moeder Patty op de dag van de moord. Net als in Teerbemind keert een vrouw terug naar een plek die ze wilde vergeten, en net als Camille vindt Libby dat het verleden niet voorbij is. Waar Teerbemind draait om een moeder die vergiftigt, gaat Dark places over een gezin dat armoede en waanzin niet overleeft.

Een kunstwerk verdwijnt uit Tate Modern, een vrouw wordt dood aangetroffen in de Theems. Paula Hawkins schrijft over Edie, die terug moet naar het huis waar haar moeder stierf toen zij tiener was — net zoals Camille terugkeert naar Wind Gap. Edie onderzoekt wat er toen werkelijk gebeurde, en net als in Teerbemind blijkt dat de waarheid verborgen zit in wat mensen niet zeggen. Hawkins' toon is somberder, minder sardonisch dan Flynn, maar de structuur is vergelijkbaar: een vrouw die het verleden probeert te begrijpen door terug te keren naar een plek die haar beschadigd heeft. Beide boeken draaien om vrouwen die niet kunnen vergeten, en om huizen die geheimen bewaren.

Een kort verhaal — oorspronkelijk gepubliceerd in George R.R. Martins antologie Rogues — over een jonge vrouw die werkt als helderziende (na een carrière als sekswerker) en wordt ingehuurd door een moeder die denkt dat haar huis bezeten is. Flynn speelt hier met het gothic-genre: is het huis vervloekt, of is de familie gek? De stem is vergelijkbaar met Camille's — cynisch, zelfbewust beschadigd — en de setting (een oud huis met een duistere geschiedenis) doet denken aan de Victoriaanse villa van Camille's moeder. Het verhaal is slechts tachtig pagina's, maar Flynn doet wat ze altijd doet: je laten twijfelen aan wat echt is, en je laten zien dat de engste dingen gebeuren in families.

Nel Abbott verdrinkt in de rivier bij Beckford — een plek met een lange geschiedenis van vrouwen die verdronken. Haar zus Jules, die Nel niet meer sprak, keert terug om voor Nel's dochter te zorgen. Hawkins schrijft in meerdere stemmen: Jules, de dochter, politie, buren. Net als in Teerbemind draait het verhaal om een vrouw die terugkeert naar een gemeenschap die haar niet wil, en om een mysteries die verankerd liggen in generaties van vrouwelijk lijden. Waar Flynn schrijft over zelfverwonding, schrijft Hawkins over verdrinken als metafoor voor onderdrukking. Beide auteurs laten zien dat kleine plaatsen geheimen koesteren, en dat vrouwen die te veel weten gevaarlijk zijn.