Wat lezen na The Girl on the Train?
Vijf concrete aanraders voor wie The Girl on the Train van Paula Hawkins net uit heeft.
The Girl on the Train draait om drie vrouwen van wie je de stemmen niet kunt vertrouwen. Rachel kijkt vanuit de trein naar andermans levens, verzint verhalen over hen, en blijkt een onbetrouwbare verteller met geheugengaten en een drankprobleem. De spanning ontstaat niet uit actie, maar uit wat er wordt verzwegen — door de personages aan elkaar, door de vertellers aan de lezer. Hawkins construeert een verhaal waarin je constant moet afwegen: wat klopt hier, wie liegt bewust, wie liegt tegen zichzelf? De structuur in wisselende perspectieven en tijdlijnen versterkt die twijfel. Als je dit goed vond, zoek je waarschijnlijk niet alleen naar een plot-twist, maar naar die combinatie van stemmen die je aan het twijfelen brengen, van alledaagse settings waarin iets grondig mis is, en van vrouwen die niet het slachtoffer zijn dat je verwacht. Vijf boeken die daar op aansluiten:
In het water
door Paula Hawkins · 2017
In Paula Hawkins' tweede thriller staat opnieuw een plaats centraal waar iets niet klopt: een rivier waarin door de eeuwen heen vrouwen verdrinken. Nel wordt daar dood aangetroffen, haar tienerdochter blijft achter met vragen. Hawkins werkt weer met meerdere stemmen — levenden en doden, slachtoffers en getuigen — die elk een fragment van de waarheid leveren. Waar The Girl on the Train draaide om voyeurisme en obsessie, gaat In het water over de verhalen die een gemeenschap zichzelf vertelt, over hoe geschiedenis zich herhaalt in families. De structuur is ambitieuzer: meer perspectieven, verder terug in de tijd. Dat maakt het verhaal diffuser, minder claustrofobisch dan de trein, maar ook rijker aan lagen. De kern blijft: vrouwen wier versie van de feiten niemand gelooft, tot het te laat is.
Verloren vrouw
door Gillian Flynn · 2014
Als The Girl on the Train je beviel vanwege Rachel's onbetrouwbaarheid, dan biedt Gillian Flynns Gone Girl een volgende stap. Amy verdwijnt op haar vijfde trouwdag, haar man Nick wordt verdacht. Het verhaal wisselt tussen zijn perspectief in het heden en Amy's dagboek uit het verleden — en halverwege kantelt alles wat je dacht te weten. Waar Hawkins werkt met geheugengaten en zelfbedrog, gaat Flynn voor bewuste manipulatie: Amy liegt niet tegen zichzelf, ze liegt strategisch tegen iedereen. De toon is scherper, cynischer, de karakters zijn minder sympathiek. Het huwelijk is geen achtergrond maar het onderwerp. Flynn construeert een verhaal waarin iedere verteller een eigen agenda heeft en waarbij je halverwege moet herlezen wat je net las, met nieuwe ogen.
Een langzaam smeulend vuur
door Paula Hawkins · 2021
Hawkins' derde roman verplaatst het decor naar een woonboot op een Londens kanaal, waar een kunstenaar dood wordt aangetroffen. Drie vrouwen — die elk een band met hem hadden — vertellen het verhaal, en opnieuw moet je puzzelen wat er écht gebeurd is. De structuur lijkt op The Girl on the Train: meerdere stemmen, overlappende tijdlijnen, een gewelddadige gebeurtenis als spil. Maar waar de trein claustrofobisch was door Rachels blikveld, is de woonboot dat door de fysieke ruimte: een kleine, afgebakende plek waar iedereen te dicht op elkaar zit. Hawkins brengt hier meer aandacht voor de mannelijke protagonist — zijn charme, zijn geweld, hoe de vrouwen hem zien versus wie hij was. Het is minder meedogenloos dan haar debuut, meer geïnteresseerd in trauma dan in misleiding, maar de basisvraag blijft: wie liegt, en waarom?
Stel van hiernaast
door Shari Lapena · 2016
The Couple Next Door van Shari Lapena opent met een keuze die je meteen van je stuk brengt: een stel laat hun baby thuis om bij de buren te eten, en als ze terugkomen is ze weg. Lapena werkt met dezelfde elementen als Hawkins: een alledaagse setting (een voorstad), een gebeurtenis die een huwelijk blootlegt, verdenkingen die steeds verschuiven. Het verschil zit in de focus: waar The Girl on the Train draait om wat de vertellers jou vertellen, draait dit boek om wat de personages elkaar vertellen — en verzwijgen. De spanning komt uit de plot-wendingen, niet uit de onbetrouwbaarheid van de stem. Lapena schrijft korter, sneller, met hoofdstukken die eindigen op een cliffhanger. Het is rechtlijniger dan Hawkins, minder psychologisch diep, maar even verslavend als je het patroon van verdenkingen en onthullingen goed vond.
Het blauwe uur
door Paula Hawkins · 2024
Hawkins' meest recente thriller brengt een kunstwerk in het Tate Modern als uitgangspunt: een foto van een vrouw die verdween. Een kunstcriticus raakt geobsedeerd door de identiteit van de vrouw, en haar zoektocht opent oude wonden. Waar The Girl on the Train draaide om wat je ziet vanuit een rijdende trein — glimpen van levens die je interpreteert — gaat Het blauwe uur over wat een kunstwerk verbergt: een beeld dat is vastgelegd, maar waarvan de context ontbreekt. Hawkins combineert meerdere tijdlijnen: het heden van de criticus, het verleden van de vrouw op de foto, en de kunstenaar die haar vastlegde. De structuur is complexer dan haar debuut, meer gefragmenteerd. Het tempo is trager, meer gericht op sfeer dan op shock. Voor wie in The Girl on the Train vooral de spanning rond identiteit en obsessie waardeerde, meer dan de plot-twist.
Welke kies je? Voor wie binnen Hawkins' werk wil blijven: In het water als je de meerstemmigheid goed vond, Een langzaam smeulend vuur voor een compactere setting, Het blauwe uur als je toe bent aan een meer sfeervolle, gefragmenteerde structuur. Voor wie iets scherpers zoekt: Verloren vrouw voor bewuste manipulatie in plaats van zelfbedrog. Voor wie snellere wendingen wil: Stel van hiernaast levert kortere hoofdstukken en meer cliffhangers.
Wil je een nog beter advies?
Vertel onze Leesvolger wat je net las én wat je ervan vond. Drie boeken op maat.
Probeer Leesvolger →