Wat lezen na The Impossible Fortune?

Waar The Impossible Fortune het vijfde deel is, begint hier de reeks. De vier bewoners van Coopers Chase ontdekken een lijk op het terrein en rollen een vastgoedfraude open. Richard Osman introduceert alle personages en hun dynamiek — de scherpe opmerkingen van Elizabeth, Joyces dagboek-achtige observaties, Rons pragmatisme, Ibrahims psychologische inzichten. Het eerste boek legt de basis voor wat later dieper wordt: de vriendschap tussen vier mensen die weten dat de tijd beperkt is, en daarom moordonderzoek doen alsof het bridgen is. Lichter dan deel vijf, minder rouw, meer pure puzzel.

Deel drie brengt de vier naar een televisie-opname waar een moord plaatsvindt. Het plot springt tussen verleden en heden, tussen een oude KGB-zaak en een nieuw lijk. Wat dit boek gemeen heeft met The Impossible Fortune: een grotere rol voor Elizabeths verleden als geheim agent, meer nadruk op wat verouderen met identiteit doet. Joyce verliest haar man, Ron worstelt met familie, Ibrahim met geheugenverlies. De puzzel is complex — meerdere tijdlijnen, een code, druk op de ketel — maar de kern blijft menselijk. Osmans balans tussen luchtigheid en pijn is hier het scherpst.

Een spin-off met een nieuw duo: gepensioneerd rechercheur Steve Wheeler en privédetective Amy Wheeler (zijn schoondochter). Osman herhaalt de formule — oudere protagonist, lichte toon, moordpuzzels — maar vervangt de groepsdynamiek door een generatiekloof. Steve rouwt om zijn vrouw, Amy balanceert carrière en familie. Het boek heeft dezelfde humor en snelheid als de Thursday Murder Club-reeks, maar minder ensemblewerk, meer een klassiek duo. Voor wie de schrijfstijl en de mix van sentiment en suspense waardeert, maar de vier pensionado's even wil loslaten.

November 1890, Londen — Sherlock Holmes en Watson bij de haard, een geagiteerde bezoeker. Anthony Horowitz schrijft nieuwe Holmes-verhalen die Doyles toon en structuur exact nabootsen: puzzels met rode haringen, dialogen vol deductie, Victoriaans decorum. Waar Osman moderne humor en sentiment mengt, kiest Horowitz voor klassieke authenticiteit — geen ironie, geen meta-laag. Maar de opbouw is vergelijkbaar: een gesloten raadsel, clues die op tijd geplaatst worden, een oplossing die terugkijkt en uitklaart. Voor wie de puzzel-architectuur van The Impossible Fortune waardeert, maar de toon van 1890 prefereert boven 2025.

Een mislukte overval op een bank leidt tot een gijzeling tijdens een open huis. Fredrik Backman bouwt een mystery-structuur — wie is de dader, waar is de gijzelnemer gebleven — maar gebruikt die als frame voor portretten van acht angstige mensen in één flat. De toon is lichter dan het onderwerp, de dialogen scherp, de onderlaag over eenzaamheid en falen. Geen moord, wel een puzzel die achteruit werkt. Osmans mix van humor en breekbaarheid herken je hier, maar Backman kiest voor meer kwetsbaarheid, minder plot. Voor wie de menselijke kant van The Impossible Fortune zwaarder laat wegen dan de code.