Wat lezen na This girl?
Vijf concrete aanraders voor wie This girl van Colleen Hoover net uit heeft.
This Girl sluit de Slammed-trilogie af vanuit Wills perspectief: een verhaal dat je al kende, opnieuw verteld door de jongen die zijn eerste liefde verloor, zijn broertje opvoedde en vervolgens Layken ontmoette. Hoover laat Will terugblikken op elke keuze, elk geheim, elke moment dat hij zijn emoties binnenhield — de lezer krijgt niet alleen zijn kant van het verhaal, maar ook zijn gedachten tijdens scènes die je in deel één en twee al las. Het is een techniek die werkt omdat Will iemand is die weinig zegt en veel voelt: zijn innerlijke stem maakt pijnlijk duidelijk waarom hij dingen verzweeg, waarom hij wachtte, waarom hij bleef vechten. Voor wie This Girl mooi vond om die gelaagdheid — om te zien hoe een relatie eruitziet als je beide kanten kent — zijn dit vijf boeken die op verschillende manieren hetzelfde bieden.
Losing Hope
door Colleen Hoover · 2023
Net als This Girl is dit een hervertelling: Hopeless opnieuw verteld vanuit Dean Holders perspectief. Waar Sky in het eerste boek zoekt naar haar verleden, laat Colleen Hoover hier zien wat Holder al wist — over het meisje dat hij ooit kende, over de nacht die alles veranderde, over waarom hij jaren later terugkwam. Het is rauwer dan This Girl: Holder draagt meer trauma, meer schuld, en zijn innerlijke stem is harder. Maar de structuur is vergelijkbaar: scènes die je al las krijgen nieuwe lading als je weet wat hij dacht, wat hij verzweeg, waarom hij op bepaalde momenten wegliep of juist bleef. Voor wie in This Girl vooral de gelaagdheid waardeerde — het opnieuw lezen met nieuwe ogen — biedt Losing Hope hetzelfde, maar met een hoofdpersoon die meer breekt voordat hij heelt.
All Your Perfects
door Colleen Hoover
Waar This Girl laat zien hoe een relatie ontstaat en standhoudt, volgt All Your Perfects een huwelijk dat langzaam kraakt. Quinn en Graham beginnen vol perfectie — ontmoeting in Rome, huwelijk, plannen voor kinderen — maar als die kinderen niet komen, blijft er alleen nog het verlies over. Hoover wisselt tussen 'toen' (de verliefdheid) en 'nu' (de leegte), en laat zien hoe twee mensen die ooit alles deelden langzaam alleen worden. Het is geen hervertelling, maar wel een verhaal over wat komt ná 'en ze leefden nog lang en gelukkig': de keuze om te blijven vechten, of los te laten. Voor wie in This Girl vooral de emotionele diepgang zocht — de momenten waarop Will zijn kwetsbaarheid toont — biedt dit een soortgelijke intensiteit, maar zonder de jeugdige hoop. Het is Hoover op haar meest volwassen.
Ugly Love
door Colleen Hoover
Dit boek wisselt tussen twee stemmen: Tate in het heden, Miles in flashbacks naar zes jaar eerder. Miles is een piloot die sinds een ongeluk niemand meer binnenlaat; Tate is zijn buurmeisje dat denkt dat ze een affaire aankan zonder gevoelens. De flashbacks onthullen langzaam wat Miles kapotmaakte — een liefde die zo intens was dat hij sindsdien niets meer kan voelen. Het heeft de structuur van This Girl (heden + verleden, twee perspectieven), maar de toon is somberder: waar Will in This Girl vocht voor iets dat nog mogelijk was, vecht Miles tegen iets dat al voorbij is. De emotionele lading zit in de dissonantie: Tate ziet een man die niets voelt, de lezer ziet een man die te veel voelde. Voor wie in This Girl de gelaagde vertelling waardeerde, biedt Ugly Love hetzelfde mechanisme, maar met een destructievere hoofdpersoon.
Voor jou
door Jojo Moyes · 2013
Lou Clark is tweeëntwintig, werkt in een café en heeft een klein leven — tot ze verzorgster wordt van Will Traynor, een man die na een ongeluk verlamd raakte en zijn oude identiteit kwijt is. Hij is sarcastisch, kwaad, gesloten; zij is vrolijk, luidruchtig, weerbarstig. Jojo Moyes schrijft over hoe Lou hem langzaam terughaalt, maar ook over wat Will wil: autonomie, waardigheid, de keuze om zelf te beslissen. Het heeft de emotionele diepgang van This Girl — een relatie die ontstaat ondanks weerstand, twee mensen die elkaar redden — maar de inzet is anders: waar Will en Layken vechten voor een toekomst samen, vecht Lou voor iemands recht op een eigen keuze. Het eindigt hartverscheurend, maar niet zonder hoop. Voor wie in This Girl vooral de kwetsbaarheid waardeerde — de momenten waarop Will zijn muren laat vallen — biedt Voor jou hetzelfde, maar met een tragischer vraag.
Firefly Lane (Wie naar de sterren grijpt)
door Kristin Hannah · 2021
Kate en Tully ontmoeten elkaar op veertienjarige leeftijd — de serieuze, onzekere Kate en de flamboyante, beschadigde Tully — en blijven decennialang hartsvriendinnen. Kristin Hannah volgt hen van 1974 tot 2005: hoe ze samen opgroeien, van elkaar af groeien, ruziemaken, verzoenen, door verliezen heen navigeren. Het heeft de tijdsspanne van This Girl (een relatie die jaren bestrijkt, met terugblikken), maar de focus ligt op vriendschap in plaats van romantiek. De emotionele lading is vergelijkbaar: momenten waarop iemand iets verzwijgt om de ander te beschermen, keuzes die pas later hun volle gewicht krijgen, en een slot dat de cirkel sluit met pijn en dankbaarheid. Voor wie in This Girl waardeerde hoe Hoover een relatie over tijd uitspreidt — met alle scheuren en herstellingen — biedt Firefly Lane hetzelfde, maar dan voor een band die net zo intens is, zonder romantiek.
Welke kies je? Voor wie vooral de hervertelling-structuur zocht — een verhaal opnieuw zien met nieuwe ogen — is Losing Hope de logische volgende. Voor wie de emotionele diepgang van een relatie onder druk wil, kies All Your Perfects of Voor jou: de eerste over een huwelijk dat kraakt, de tweede over liefde die botst met autonomie. Voor wie de tijdsspanne waardeerde — decennia van nabijheid, pijn en herstel — biedt Firefly Lane hetzelfde, maar dan voor vriendschap.
Wil je een nog beter advies?
Vertel onze Leesvolger wat je net las én wat je ervan vond. Drie boeken op maat.
Probeer Leesvolger →