Wat lezen na Three Wishes?

Net als Three Wishes begint Liane Moriarty met het eindpunt — een dode op een schoolfeest — en werkt ze terug naar wat er gebeurde. Alleen zijn het hier niet zussen maar moeders op een basisschool in een kustplaats, die elkaar in groepjes verdelen en langzaam naar een confrontatie toewerken. De toon is iets feller: meer satire op helicopter-ouders en competitiedrang, minder nostalgie naar gedeelde kinderjaren. Waar Three Wishes draait om loyaliteit binnen een gezin, gaat Grote kleine leugens over vriendschappen die ontstaan uit gedeelde schaamte. Moriarty's kracht — alledaagse irritaties opblazen tot iets gewelddadigs — werkt hier beter omdat de setting (schoolhek-roddel, benefietavonden) zo herkenbaar is.

Waar Three Wishes je laat raden naar het vork-incident, start dit boek met een brief die een huismoeder vindt: 'Als je dit leest, ben ik dood.' Haar man leeft nog, maar ze opent hem toch. Het geheim dat volgt — niet meteen onthuld — dwingt haar te kiezen tussen haar huwelijk en haar moraal. Moriarty schrijft weer vanuit meerdere perspectieven, en weer is de spanning niet zozeer wát er gebeurt (dat weet je snel genoeg) maar hoe personages met schuld en verantwoordelijkheid omgaan. De setting is opnieuw Australisch voorstedelijk, alleen zijn de personages hier iets ouder en zit de wrok niet tussen zussen maar tussen buren en klasgenoten van een basisschool.

Als je in Three Wishes genoot van het raden naar wat er op dat ene familiediner gebeurde, biedt Shari Lapena een vergelijkbaar spel in een andere setting. Een echtpaar laat de baby thuis om bij de buren te eten; als ze terugkomen is de baby weg. Het boek wisselt tussen politieverhoren en flashbacks, en net als Moriarty laat Lapena zien hoe een simpel besluit (even de deur uit zonder de babyfoon) kan escaleren. Het verschil: waar Moriarty humor gebruikt om spanning te dempen, houdt Lapena de toon grimmiger. Geen quirky zussen maar een huwelijk dat kraakt, en een plot dat sneller doorschiet naar crime dan naar familiedrama.

Dit boek draait om dezelfde vraag als Three Wishes — hoe komt iemand die zo close was met haar partner op dit punt? — alleen is het hier geen zus maar Alice zelf die haar eigen verleden kwijt is. Na een val op de sportschool heeft ze tien jaar herinneringen verloren: ze denkt dat ze 29 is, zwanger en gelukkig getrouwd, maar blijkt 39, gescheiden en moeder van drie. Moriarty gebruikt dat geheugenverlies om te laten zien hoe schoksgewijs relaties verslechteren — Alice' verbazing over haar eigen bitterheid werkt als een spiegel voor de lezer. De structuur is lineairder dan Three Wishes (geen meerdere perspectieven), maar de toon is net zo mild en de focus op alledaagse breuklijnen net zo scherp.

Waar Moriarty in Three Wishes draait om wat er binnen een gezin misgaat, kijkt Lisa Jewell naar wat er gebeurt als een gezin wordt bedreigd van buitenaf. Een tienermeisje verdwijnt; tien jaar later krijgt haar moeder een briefje met 'Ik weet wat er is gebeurd'. Jewell schrijft, net als Moriarty, vanuit meerdere tijdlijnen en perspectieven, en ook hier is de spanning niet zozeer het mysterie (wie heeft het gedaan) maar de manier waarop personages met schuld en geheimen omgaan. Het verschil: Jewell's toon is donkerder, haar plot complexer, en waar Moriarty altijd een laatste grap maakt, houdt Jewell de spanning tot het eind grimmig.