Santa Montefiore

Santa Montefiore, geboren als Santa Palmer-Tomkinson in Winchester op 2 februari 1970, is een Britse schrijfster van romantische familieromans. Ze groeide op in een welgestelde Engelse familie met Anglo-Argentijnse wortels — haar vader Charles Palmer-Tomkinson vertegenwoordigde zijn land in het skiën op de Olympische Winterspelen van 1964, en de familie is al meer dan dertig jaar bevriend met koning Charles. Ze studeerde Spaans en Italiaans aan de Universiteit van Exeter, nadat ze een jaar had doorgebracht op een Argentijnse ranch. In de jaren negentig woonde ze geruime tijd in Buenos Aires, een ervaring die diepe sporen heeft nagelaten in haar werk: vier van haar boeken spelen zich af in Argentinië.

Voordat ze romans publiceerde werkte Montefiore in Londen in de pr-wereld, onder meer voor kleermakerij Swaine Adeney en juwelier Theo Fennell, en in de evenementenorganisatie van Ralph Lauren. Haar eerste manuscript stuurde ze onder een pseudoniem naar literair agenten, deels om afstand te nemen van haar bekende zus, socialite Tara Palmer-Tomkinson. Slechts één agent, Jo Frank van A P Watt, hapte toe — wat vervolgens leidde tot een biedingsstrijd tussen uitgevers. Hodder & Stoughton won met een voorschot van zes cijfers. Sinds 2001 publiceert Montefiore minstens één boek per jaar, een werkritme dat ze sindsdien is blijven aanhouden.

Haar handtekening ligt in uitgesponnen familieromans waarin landschappen een hoofdrol spelen. De Argentijnse pampa van Onder de ombu-boom, de Ierse westkust van De vuurtoren van Connemara, de zonovergoten Franse tuinen van De Franse tuinman: steeds vormt een geografisch sterk omlijnde plek het decor voor verhalen over liefde, familiegeheimen en de langzame onthulling van wat generaties verzwegen hielden. Haar werk is gekarakteriseerd als 'beach-read blockbusters' — een omschrijving die recht doet aan het publiek dat ze bedient zonder haar vakmanschap tekort te doen.

De terugkerende motieven in haar oeuvre laten zich goed aflezen aan de Nederlandse titels. Vrouwelijke hoofdpersonen die een familiegeschiedenis uitpluizen, een exotische of pastorale setting, een romantische verwikkeling die loopt over meerdere generaties, en vaak een geheim dat pas aan het eind volledig aan het licht komt. Als literaire invloeden noemt Montefiore zelf De graaf van Monte-Cristo van Alexandre Dumas en House of Mirth van Edith Wharton, naast Gabriel García Márquez, Mary Wesley, Daphne du Maurier en Isabel Allende — een rijtje dat de combinatie van breed vertellen, magisch realisme en vrouwelijke familiesagas verklaart die haar werk kenmerkt.

In het Nederlands verscheen een reeks titels bij uitgeverij Boekerij, waaronder Onder de ombu-boom (2010), De Vergeet mij niet-sonate (2011), De affaire (2011), De Franse tuinman (2011), De vuurtoren van Connemara (2013), Het gouden licht (2013) en De dochter van de imker (2014). Daarnaast schrijft ze samen met haar echtgenoot, de historicus en schrijver Simon Sebag Montefiore, de kinderboekenreeks The Royal Rabbits of London, uitgegeven door Simon & Schuster. Het schrijversechtpaar werkt in hetzelfde huis in aparte werkkamers; Sebag helpt haar met plotconstructies.

Commercieel staat Montefiore stevig: haar boeken zijn in 25 talen vertaald en wereldwijd meer dan acht miljoen keer verkocht. Op de Nederlandse markt haalde ze meerdere noteringen in de Bestseller 60. Over literaire prijzen is in de bronnen niets vermeld — haar succes is nadrukkelijk dat van een publiekslieveling, niet dat van een gelauwerde literator. De vergelijking die zich op basis van haar eigen invloedenlijstje opdringt — Isabel Allende voor de familiesaga, Daphne du Maurier voor de sfeer, Mary Wesley voor het Engelse decor — wordt door haar zelf gelegd, niet door recensenten in de meegeleverde bronnen.

Voor wie Montefiore nog niet kent zijn er een paar logische ingangen. Lezers die houden van verhalen waarin landschap, geschiedenis en romantiek samenkomen kunnen het beste beginnen bij Onder de ombu-boom: hier komt de Argentijnse achtergrond die haar persoonlijk zo gevormd heeft het sterkst tot zijn recht, en het boek geldt als een van haar bekendste titels in Nederland. Wie liever dichter bij huis blijft, kan terecht bij De vuurtoren van Connemara, dat de Ierse westkust tot decor neemt en daarmee een goed gevoel geeft van hoe Montefiore met plaats werkt. En lezers die vooral geïnteresseerd zijn in de familiegeheimen-constructie die haar werk draagt, vinden in De dochter van de imker een geschikt startpunt — haar meest recente in het Nederlands vertaalde solo-roman uit de meegeleverde lijst, en inhoudelijk kenmerkend voor haar volwassen stijl.