Boeken zoals Anders de la Motte
Drie auteurs die dezelfde leeservaring leveren als Anders de la Motte. Geen "klanten kochten ook"—handgekozen op thema, sfeer en stem. Met per auteur de drie boeken om mee te beginnen.
Anders de la Motte schrijft Zweedse misdaadromans waarin de bedreiging niet uit een steeg komt, maar uit een scherm. Zijn Game-trilogie (2010-2012) draait om sociale media, narcisme en de digitale kwetsbaarheid van mensen die hun hele leven online zetten — thema's die destijds actueel waren en sindsdien alleen maar nijpender zijn geworden. Waar veel Scandi-noir inzoomt op huiselijk geweld of politieke corruptie, kiest De la Motte voor surveillance, bedrijfsbeveiliging en de manier waarop technologie macht versterkt. Zijn tempo is opgejaagd, zijn hoofdpersonages — de narcistische HP en zijn politiezuster Rebecca — zijn allebei gecompliceerd op een manier die verder gaat dan 'troubled detective'. Hij schrijft met een cadans die aansluit bij computerspellen, niet bij de slow-burn van klassieke Nordic noir.
Die combinatie van actuele technologie en hoog tempo verbindt hem met drie andere Zweedse auteurs die de laatste tien jaar de misdaadroman hebben opengebroken voor nieuwe thema's. Bij alle drie vind je dezelfde weigering om de politieroman te laten ophouden bij het politiebureau: ze trekken de intrige door naar de samenleving eromheen, en ze laten zien hoe macht — digitaal, institutioneel, structureel — werkt. Waar De la Motte dat doet via smartphones en beveiligingssystemen, doen de drie alikes het via de actualiteit van vrouwenhaat, grensoverschrijdende misdaad en seriemoord met een psychiatrische onderlaag. Geen van hen schrijft gezellige whodunits; ze schrijven allemaal thrillers waarin de inzet groter is dan één lijk.
Pascal Engman
Beide Zweedse auteurs verbinden actuele maatschappelijke thema's (surveillance, corruptie, sociale media) met hoog tempo politiethrillers. De la Motte'sGameTrilogy en Engman's Vanessa Frank-reeks delen een cynische blik op moderne machtstructuren.
Match-score van 8.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Zweeds journalist-auteur die actuele thema's omzet in de Vanessa Frank-thrillers.
Waar De la Motte de bedreiging digitaal houdt — surveillance, sociale media, de kwetsbaarheid van een online identiteit — haalt Engman zijn thema's direct uit de krantenkoppen. Femicide draait om de incel-beweging, De weduwen om georganiseerde misdaad, Cocaïne om drugshandel; hij pakt actuele maatschappelijke problemen en maakt er politieonderzoeken van. Zijn hoofdpersoon Vanessa Frank is een klassieke politierechercheur binnen een team, niet de eenzame underdog met een geheim verleden. Engmans achtergrond als journalist bij Expressen is zichtbaar in de manier waarop hij zijn onderwerpen aanpakt: hij portretteert bewegingen en structuren, niet technologie. De la Motte schrijft techno-thrillers met een filosofische ondertoon over identiteit; Engman schrijft politiewerk met een journalistieke lens op maatschappelijke scheuren.
Begin met Vuurland (2018), het eerste deel over Vanessa Frank. Dit boek introduceert de hoofdpersoon en laat meteen zien hoe Engman actuele thema's — in dit geval geweld tegen kwetsbare groepen — gebruikt als motor voor een politieroman. Voor lezers die De la Motte's tempo en maatschappelijke scherpte kennen, is dit een logische ingang: dezelfde urgentie, maar dan via politiewerk in plaats van via een smartphone-scherm.
Stefan Ahnhem
Zweedse scandi-noir met complexe plots en moreel compromitteerde personages. Ahnhem's Fabian Risk-reeks matcht de la Motte's voorkeur voor meervoudige perspectieven en thriller-tempo boven langzame psychologie.
Match-score van 8/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Zweedse scenarist en thrillerauteur van de Fabian Risk-reeks.
Waar De la Motte zijn verhalen drijft op technologie en digitale surveillance, bouwt Ahnhem op grafisch geweld en puzzelachtige moordpatronen. Zijn Fabian Risk-reeks draait om seriemoordenaars die volgens rituele schema's te werk gaan — slachtoffers zonder gezicht, negen graven, achttien graden onder nul — en dat levert een ander soort spanning op. De la Motte schrijft over systemen en netwerken; Ahnhem schrijft over individuele psychopaten met een obsessief patroon. Ook de structuur verschilt: Ahnhem leunt zwaar op korte hoofdstukken, meervoudige perspectieven en cliffhangers die uit zijn scenariowerk bij Wallander stammen, terwijl De la Motte's Game-trilogie meer de cadans van een computerspel volgt. Risk is een politieman wiens privéleven constant doorsijpelt; HP Pettersson is een narcist die helemaal geen beroep heeft.
Begin met 18 graden onder nul (2017), het derde deel in de reeks maar een goede toonzetter voor wat Ahnhem onderscheidt. De titel verraadt al het macabere startpunt — een bevroren scène die de rest van het boek in gang zet — en het boek combineert snelle montage met de grensoverschrijdende politiesamenwerking tussen Zweden en Denemarken. Voor wie De la Motte's tempo en meervoudige perspectieven kent, is dit een herkenbare ingang, zij het met meer bloed en minder technologie.
Lars Kepler
Beide schrijven Zweedse thrillers waarin politiewerk samensmelt met complotthema's en persoonlijke obsessies. De la Motte's focus op surveillance-technologie vindt een echo in Keplers high-stakes jacht op seriemoordenaars.
Match-score van 7.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Zweeds schrijversduo achter de Joona Linna-thrillers, sinds 2009.
Waar De la Motte inzoomt op technologie en bedrijfsbeveiliging, werkt Lars Kepler met een psychiatrische invalshoek. De Joona Linna-reeks introduceert Erik Maria Bark, een psychotraumatoloog die hypnose gebruikt om getuigen te laten spreken — een techniek die de politieroman doorkruist met geheugen, suggestie en onbetrouwbaarheid. De la Motte schrijft over surveillance en digitale identiteit; Kepler schrijft over het onderbewuste en instituten die falen. Ook qua schaal verschillen ze: De la Motte's Game-trilogie speelt zich grotendeels af in Stockholm en online, terwijl Keplers boeken door heel Zweden trekken en vaak de schaduwzijde van de welvaartsstaat blootleggen — jeugdtehuizen, psychiatrische instellingen, overheidsinstanties. Joona Linna is een klassieke lone-wolf-rechercheur met een mythologie die door negen boeken heen gebouwd wordt; HP en Rebecca zijn één trilogie lang actueel.
Begin met Hypnose (2010), het debuut dat Joona Linna en Erik Maria Bark introduceert. Dit boek laat meteen zien hoe Kepler politiewerk combineert met psychiatrische ontregeling — hypnose wordt ingezet om een getuige te laten praten, met alle gevaren van dien. Voor lezers die De la Motte's interesse in technologie en kwetsbaarheid kennen, is dit een vergelijkbare ingang: niet via een smartphone, maar via het geheugen zelf.
Niet wat je zoekt?
Onze Leesvolger leest je smaak — vertel wat je net las en wat je ervan vond, krijg drie boeken die echt passen.
Probeer Leesvolger →