Boeken zoals Eva Posthuma de Boer
Drie auteurs die dezelfde leeservaring leveren als Eva Posthuma de Boer. Geen "klanten kochten ook"—handgekozen op thema, sfeer en stem. Met per auteur de drie boeken om mee te beginnen.
Eva Posthuma de Boer bouwde haar werk op uit meerdere tradities tegelijk: theater, column, kookboek, roman. Die achtergrond — jarenlang produceren voor cabaret en comedyclubs — zorgt ervoor dat haar romans en columns voortdurend balanceren tussen observatie en inlevingsvermogen, tussen afstand en nabijheid. Ze kiest personages die op een kantelpunt staan, vaak vrouwen die worstelen met wat hun omgeving van hen vraagt, maar ze schrijft over die worsteling zonder pathos. Haar toon is direct, warm, met oog voor de absurditeit van alledaagse situaties.
Wie haar werk kent, zal herkennen dat ze schrijft vanuit een wereld waarin cultuur, familie en culinair werk door elkaar lopen — niet als decor, maar als levende materie. De drie auteurs die hieronder volgen delen dat vermogen om het gewone leven onder de loep te leggen zonder het klein te maken. Ze schrijven over vrouwen die niet goed passen, over families die littekens achterlaten, over verlangens die de buitenkant niet laat zien. Maar elk doet dat met een eigen ritme en een andere scherpte.
Esther Gerritsen
Beide schrijven eigenzinnige, psychologisch scherpe romans over vrouwen in de marge van het gewone leven. Gerritsen deelt Posthuma de Boers voorliefde voor observatie van alledaagse absurditeit en de spanning tussen wat mensen zeggen en wat ze denken.
Match-score van 8/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse romanschrijver, scenarist en zelfbenoemde shortlist-koningin.
Waar Posthuma de Boer haar achtergrond in theater en column laat doorklinken in een toegankelijke, licht ironische toon, zoekt Gerritsen juist de intimiteit van de eenzame lezer. Gerritsen legt in haar lezingen uit dat ze het publiek als 'groep' verlammend vindt en daarom het toneel inruilde voor proza — een keuze die haar werk smaller en stiller maakt. Posthuma de Boer produceert overzichtelijke verhalen die je kunt voorstellen in een zaal; Gerritsen schrijft vanuit de angst voor die zaal en zoekt daarom de veiligheid van de pagina. Haar werk is associatiever, meer open in structuur, met langere stiltes tussen de scènes.
Begin met Broer (2016), het Boekenweekgeschenk waarin Gerritsen in beperkte omvang haar thema's samenbrengt: de dood van een oudere broer, het katholieke geloof uit haar jeugd, en de observerende geest die het leven overzichtelijk probeert te houden. Het is kort genoeg om in één avond te lezen, en representatief voor de toon die haar langere romans kenmerkt — maar zonder de associatieve omwegen die in Gebied 19 of De trooster meer ruimte krijgen. Voor wie Posthuma de Boers directe verteltrant gewend is, is dit de minst overweldigende ingang.
Griet Op de Beeck
Op de Beeck schrijft net als Posthuma de Boer over kwetsbare hoofdpersonen op kantelmomenten, met aandacht voor familiedynamiek en de littekens die het verleden achterlaat. Beide hanteren een toegankelijke maar literaire stijl.
Match-score van 7.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Vlaamse auteur van romans over beschadigde levens en kantelmomenten.
Waar Posthuma de Boer haar personages observeert met een zekere lichtheid — ook in pijn blijft er ruimte voor humor en voor de keuken — schrijft Op de Beeck vanuit een veel zwaardere verwonding. Haar werk draait rond beschadiging, misbruik en hervonden herinneringen, en die thematiek kleurt de hele toon: er is minder afstand tussen auteur en personage, minder luchtigheid in de zinsbouw. Posthuma de Boer komt uit het theater en de column, waar timing en ritme de regel zijn; Op de Beeck komt uit de journalistiek en therapie, waar het doorgronden van trauma centraal staat. Dat maakt haar boeken emotioneel zwaarder en minder snel leesbaar, ook al delen beide auteurs de voorliefde voor vrouwelijke hoofdpersonen op een kantelpunt.
Begin met Kom hier dat ik u kus (2014), het boek dat haar doorbraak betekende in Nederland. Het volgt hoofdpersoon Mona op drie momenten in haar leven — als kind, als vierentwintigjarige, als vijfendertigjarige — en laat zien hoe littekens uit de jeugd doorwerken in volwassen keuzes. Het is het meest toegankelijke boek uit haar oeuvre, met meer dan 200.000 verkochte exemplaren en een verfilming, en biedt een duidelijk herkenbare structuur voor lezers die gewend zijn aan Posthuma de Boers helder opgebouwde verhalen. Wie daarna wil doorlezen, kan Vele hemels boven de zevende (2013) pakken, korter en met vijf perspectieven naast elkaar.
Heleen van Royen
Van Royen deelt Posthuma de Boers fascinatie voor de donkere kant van vrouwelijke verlangens en maatschappelijke verwachtingen. Beide schrijven met ironie over voorsteden, relaties en de kloof tussen buitenkant en binnenkant.
Match-score van 7/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse romanschrijfster en columniste, bekend van De gelukkige huisvrouw.
Waar Posthuma de Boer haar persoonlijke leven filtert door fictie, column en kookboek — en daarbij altijd een zekere afstand bewaart tussen auteur en personage — gooit Van Royen die afstand demonstratief overboord. Haar werk bestaat uit een voortdurende verwevenheid van autobiografie, fictie en publieke performance: columns over pornosurfen van een wethouder, naaktselfies in een museumtentoonstelling, een documentaire waarin ze haar dementerende moeder filmt. Posthuma de Boer schrijft vanuit de observatie van theater en cabaret; Van Royen schrijft vanuit de bereidheid om zichzelf tot werkmateriaal te maken. Dat maakt haar boeken explicieter, rauwer en polemischer — minder huiselijk, meer provocerend.
Begin met De gelukkige huisvrouw (2000), het debuut waarin de zelfmoord van haar vader centraal staat. Het boek verscheen in elf landen, werd verfilmd en beleefde zijn tweeëndertigste druk in 2011 — en het is de beste ingang omdat het de autobiografische kern van haar werk laat zien zonder de latere seksuele openhartigheid die sommige lezers afschrikt. Wie Posthuma de Boers meer bedekte, ironische blik gewend is, kan hier zien hoe Van Royen hetzelfde thema — het litteken van een vaderlijke zelfmoord — behandelt met veel meer directe emotie en zonder de buffer van humor.
Niet wat je zoekt?
Onze Leesvolger leest je smaak — vertel wat je net las en wat je ervan vond, krijg drie boeken die echt passen.
Probeer Leesvolger →