Boeken zoals Tosca Menten
Drie auteurs die dezelfde leeservaring leveren als Tosca Menten. Geen "klanten kochten ook"—handgekozen op thema, sfeer en stem. Met per auteur de drie boeken om mee te beginnen.
Tosca Menten schrijft kinderboeken waarin absurde personages botsen op alledaagse schoolpleinen. Een vierduizend jaar oude mummie die met een blikseminslag tot leven komt en moet wennen aan brinta en klasgenoten; een juf die grotesk genoeg is om onthouden te worden; een jongen met een turbo die races rijdt door dorpen met namen als Steentjesdorp. Menten kiest voor kolderachtige situaties waarin het kind centraal staat en de volwassene altijd iets te veel doordraait — een aanpak die ze zelf verbindt aan Roald Dahl, maar die zich ook kenmerkt door woordgrappen, fysieke humor en een warm vertrouwen dat jonge lezers gek genoeg is gewoon leuk vinden.
De drie auteurs die hieronder staan werken in een heel ander genre — literaire thrillers voor volwassenen — maar delen met Menten de manier waarop ze spanning opbouwen vanuit karakter in plaats van plot. Waar Menten een mummie laat struikelen over de moderne tijd, laten Noort, Pauw en Den Hollander gewone mensen struikelen over geheimen, schuld en vriendschappen die langzaam onder druk barsten. Het mechaniek is vergelijkbaar: een ogenschijnlijk veilig decor waarin één element niet klopt, en de escalatie volgt vanzelf. Die gedeelde interesse in hoe een enkel vreemd gegeven een herkenbare wereld scheef trekt, maakt de verbinding tussen kinderboek en thriller minder vergezocht dan het op het eerste gezicht lijkt.
Saskia Noort
Beide schrijven literaire thrillers die zich afspelen in herkenbare Nederlandse settings en draaien om vrouwen onder psychologische druk. Noort's De eetclub en Terug naar de kust hebben dezelfde mix van huiselijk drama en oplopende spanning die Menten's werk kenmerkt.
Match-score van 9/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse koningin van de literaire thriller, van De eetclub tot De nazaten.
Waar Menten schrijft voor kinderen van acht tot twaalf met fantasie en absurdistische humor als basis, richt Noort zich op volwassen vrouwen in welgestelde Nederlandse milieus — buurten, vriendinnengroepen, verbouwingen — waarin spanning ontstaat uit psychologische druk en relationele scheurtjes. Menten kiest voor kolderachtige botsingen tussen een mummie en het moderne leven; Noort voor langzame implosies van huwelijken en vriendschappen. Het tempo verschilt ook: Mentens verhalen bewegen razendsnel van woordgrap naar fysieke actie, Noorts thrillers bouwen geleidelijk op tot een climax waarin herkenbare levens kantelen. Beide werelden hebben een kind of vrouw als kern, maar bij Menten staat dat kind altijd aan de winnende kant, bij Noort is de uitkomst onzeker tot het laatste hoofdstuk.
Begin met De eetclub (2004), Noorts bekendste titel en winnaar van de Prix SNCF du polar. Het boek laat vier vriendinnen zien wiens etentjes langzaam ontsporen — precies het type herkenbaar decor waarin één afwijkend element (hier: een geheim uit het verleden) een ketting van escalaties in gang zet. Wie Mentens mechaniek van 'vreemd personage in normale wereld' herkent, ziet hier hetzelfde principe, maar dan toegepast op volwassen relaties in plaats van schoolpleinperikelen. De eetclub verkocht ruim 500.000 exemplaren, werd verfilmd en vestigde Noorts reputatie — het is de meest directe ingang tot haar werk.
Marion Pauw
Pauw combineert net als Menten psychologische diepgang met strakke thriller-architectuur. Beide auteurs laten gewone levens kantelen door één verkeerd moment en bouwen spanning op vanuit karakter in plaats van geweld.
Match-score van 8.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse thrillerauteur en scenariste, twee keer winnaar van de Gouden Strop.
Waar Menten werkt met fysieke humor, woordgrappen en een toon die consequent aan de kant van het kind staat, kiest Pauw voor psychologische thrillers waarin gewone mensen — vaak moeders, dochters, zussen — worden geconfronteerd met schuld, geheimen en morele keuzes zonder duidelijk goede uitkomst. Mentens verhalen bewegen zich in een wereld van fantasie en absurdisme waarin alles mag en niets echt pijn doet; Pauws personages zitten vast in realistische scenario's waar elke keuze consequenties heeft. Beide auteurs bouwen spanning op vanuit karakter, maar bij Menten leidt dat tot kolder en avontuur, bij Pauw tot introspectie en morele grijstinten. Ook de structuur verschilt: Menten schrijft reeksen met herhalende patronen en vaste personages, Pauw schrijft meestal standalone verhalen die een uniek dilemma centraal stellen.
Begin met Daglicht (2008), Pauws Gouden Strop-winnaar en internationaal verfilmd als Girl in the Dark. Het boek draait om een hoofdpersoon met autisme — een keuze die laat zien hoe Pauw een afwijkend perspectief (vergelijkbaar met Mentens mummie die de moderne wereld niet begrijpt) gebruikt om spanning te creëren, maar dan binnen een realistisch psychologisch kader in plaats van fantasie. Daglicht verkocht bijna 200.000 exemplaren, verscheen in zes landen en toont meteen waarom Pauw bekendstaat om haar combinatie van herkenbare familieverhoudingen en thrillerintriges. Het is de meest logische ingang voor wie Mentens interesse in afwijkende personages herkent, maar wil zien hoe dat in een volwassen thriller werkt.
Loes den Hollander
Den Hollander schrijft literaire thrillers met vrouwelijke hoofdpersonen die geconfronteerd worden met geheimen uit het verleden. Haar Jessica Haider-reeks deelt met Menten's werk de focus op psychologische complexiteit en morele grijstinten.
Match-score van 8/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse schrijfster van literaire thrillers, met bijna dertig titels sinds 2006.
Waar Menten schrijft voor kinderen met fantasie, humor en een toon die altijd warmte uitstraalt, richt Den Hollander zich op volwassen lezers met literaire thrillers waarin geheimen, schijn en kwetsbaarheid centraal staan — titels als Naaktportret, Broeinest, Zwijgrecht wijzen al op een wereld waarin personages blootgesteld worden in plaats van beschermd. Mentens verhalen bewegen razendsnel van grap naar actie, Den Hollanders thrillers bouwen langzaam op rond psychologische complexiteit en relationele spanningen. Beide auteurs werken met herkenbare settings — Menten met schoolpleinen en gezinnen, Den Hollander met Nederlandse milieus waarin mensen geconfronteerd worden met hun verleden — maar de toon is tegengesteld: Menten kiest voor absurdisme en veiligheid, Den Hollander voor realisme en morele onzekerheid. Ook de productiviteit verschilt: Menten bouwt langdurige reeksen op, Den Hollander schrijft voornamelijk standalone verhalen in hoog tempo.
Begin met Vrijdag (2006), Den Hollanders debuut bij Karakter. Het boek zette meteen haar toon als schrijfster van literaire thrillers en laat zien hoe ze spanning opbouwt vanuit karakter en relaties — een mechaniek dat vergelijkbaar is met hoe Menten personages laat botsen, maar dan binnen een volwassen, realistisch kader zonder fantasie-elementen. Vrijdag is de meest logische ingang voor wie Den Hollanders werk vanaf het begin wil volgen en wil begrijpen hoe ze zich als thrillerauteur positioneerde. Voor lezers die liever bij een bekroond hoogtepunt instappen: haar gehele oeuvre leverde in 2021 de MAX Gouden Vleermuis op, met Vrijdag als startpunt van die loopbaan.
Niet wat je zoekt?
Onze Leesvolger leest je smaak — vertel wat je net las en wat je ervan vond, krijg drie boeken die echt passen.
Probeer Leesvolger →