Indië-trilogie

De Indië-trilogie van Adriaan van Dis vormt de autobiografische kern van zijn oeuvre en wordt in de Engelstalige Wikipedia aangeduid als essentieel werk van de tweede-generatie Nederlands-Indische literatuur. De reeks begint met Nathan Sid (1983), een novelle die ontstond uit herinneringen aan eten en de spanning tussen vader en moeder — 'tussen de aardappels en de rijst'. In Indische duinen (1994) keert Van Dis terug naar het naoorlogse repatriantenhuis in Bergen aan Zee en neemt hij de figuur van zijn getraumatiseerde, gewelddadige vader voor het eerst in volle lengte onder handen. Op oorlogspad in Japan (2000) vervolgt de zoektocht naar de erfenis van de Tweede Wereldoorlog en de Japanse bezetting.

De drie delen verschuiven telkens het perspectief op dezelfde familiegeschiedenis: de vader die als krijgsgevangene dwangarbeid verrichtte aan de Pakan Baroe-spoorweg, de moeder met drie dochters uit een eerder huwelijk met een door de Japanners onthoofd KNIL-officier, en de zoon die als enige kind zonder Indische wortels opgroeit tussen getraumatiseerde repatrianten. Indische duinen werd bekroond met de Gouden Uil (1995); de bundel De Indie boeken (2012) verzamelt alle drie de delen met losse verhalen. Voor wie de autobiografische kern van Van Dis' werk wil raken, is deze trilogie het startpunt.