Simpele ziel

De Simpele ziel-reeks bestaat uit columns die Schmidt schreef voor Het Parool en later bundelde. Het vertelperspectief is dat van een doorsnee Nederlander — de 'simpele ziel' — die observaties doet over het dagelijks leven, de politiek, de mode, de buren, en allerlei maatschappelijke eigenaardigheden. De toon is luchtig, ironisch en vol herkenbare frustraties. Schmidt gebruikt de simpele ziel als masker om scherpe opmerkingen te maken over de naoorlogse samenleving, zonder expliciet moralistisch te worden.

De eerste bundel, Impressies van een simpele ziel (1951), werd gevolgd door Nieuwe impressies van een simpele ziel (1953) en later Simpele zielen en nog wat (1989). De reeks illustreert Schmidts talent voor columns en korte proza, en laat zien dat ze niet alleen voor kinderen schreef, maar ook een scherp oog had voor de absurditeiten van het volwassen bestaan.