Sherlock Holmes

Tussen 1887 en 1927 schreef Arthur Conan Doyle vier romans en zesenvijftig korte verhalen over de detective Sherlock Holmes en zijn assistent dr. Watson. Holmes lost zijn zaken op met de observatie- en deductiemethode die Doyle afkeek van zijn leermester dr. Joseph Bell. De verhalen worden verteld vanuit het perspectief van Watson, die als empathisch tegenwicht fungeert en Holmes' redeneringen voor de lezer vertaalbaar maakt. Terugkerende elementen zijn het Londen van de late negentiende eeuw, de ratio als wapen tegen chaos, en zaken die vaak beginnen met een ogenschijnlijk onbenullig detail en uitmonden in een breder complot.

Holmes' populariteit werd Doyle al vroeg te zwaar; in 1893 liet hij de detective in 'The Final Problem' samen met aartsvijand professor Moriarty in de Reichenbachwaterval verdwijnen. Het publieke protest dwong hem tot een terugkeer, eerst in The Hound of the Baskervilles (1901) en vervolgens in nieuwe verhalen tot 1927. De reeks betekende een belangrijke vernieuwing van het detectivegenre en maakte Holmes tot het meest verbeelde literaire personage in film- en televisiegeschiedenis. In het Nederlandse taalgebied verschenen vanaf 1894 vertalingen, van vroege bundels als De avonturen van Sherlock Holmes tot de recente integrale editie Een studie in rood (2026).