Moederkruid-cyclus

Deze reeks volwassenenromans is sterk autobiografisch en beschrijft Slees jeugd in een gezin met een moeder die aan een bipolaire stoornis leed en meerdere psychoses doormaakte. In 'Moederkruid' (2001) schetst Slee hoe het gezin na het faillissement van de vaderlijke kleermakerij verhuist naar een andere buurt, waar de moeder vindt dat ze ver beneden hun stand wonen. De kinderen moeten zich afzonderen van de buren en leven in een verstikkende sfeer van schaamte en angst.

'Dochter van Eva' (2022) en 'De toegift' (2010) vormen het vervolg op dit portret. 'De toegift' beschrijft de liefde tussen een jonge vrouw en haar twee geliefden, allen verbonden door jeugdpijn, totdat die pijn hen weer uit elkaar drijft. 'Zijn jongen' (2023) grijpt terug op het gegeven dat Slees vader haar als kind 'zijn jongen' noemde en kijkt liefdevol maar ongezouten terug op die onstuimige kindertijd. Samen vormen deze vier romans een doorlopend portret van Slees vroege leven en de naweeën daarvan.