Wat lezen na Mijn naam is Emilia del Valle?
Vijf concrete aanraders voor wie Mijn naam is Emilia del Valle van Isabel Allende net uit heeft.
In *Mijn naam is Emilia del Valle* verweeft Isabel Allende een jonge vrouw die zichzelf terugvindt in het schrijven, een zoektocht naar familieroots die geografisch én emotioneel ver weg liggen, en het San Francisco van de negentiende eeuw als decor van nieuwe kansen. Wie dit boek goed vond, herkent waarschijnlijk de manier waarop Allende persoonlijke emancipatie koppelt aan historische omwentelingen, hoe ze vrouwelijke hoofdpersonen laat ontsnappen aan de verwachtingen van hun tijd, en hoe ze Zuid-Amerika niet als exotisch decor gebruikt maar als een plek waar herkomst en identiteit elkaar kruisen. Lezers die deze mix van familiegeschiedenis, zelfontdekking en historische setting waarderen, vinden in de volgende vijf boeken vergelijkbare elementen — en telkens net iets anders.
Het negende schrift van Maya
door Isabel Allende · 2011
Wie de jonge schrijfster in *Emilia del Valle* volgde, vindt in Maya Vidal een vergelijkbare zoektocht: een negentienjarige die naar het Chileense eiland Chiloé vlucht om haar leven weer op te bouwen. Net als Emilia is Maya iemand die door schrijven — hier in de vorm van een dagboek — haar eigen verhaal probeert te begrijpen. Isabel Allende plaatst haar opnieuw in een landschap dat meer is dan decor: het afgelegen Chiloé wordt een plek waar Maya moet kiezen tussen de persoon die ze was en de persoon die ze kan worden. Het boek heeft dezelfde structuur van terugblik en ontdekking, maar waar *Emilia del Valle* het San Francisco van de negentiende eeuw als startpunt neemt, begint Maya in het hedendaagse Berkeley en verruilt dat voor een gemeenschap aan de rand van de wereld.
Het huis met de geesten
door Isabel Allende · 2012
Voor lezers die in *Emilia del Valle* genoten van de mix tussen familiegeschiedenis en politieke context, is dit Allendes debuut de logische vervolgstap. Waar Emilia terugblikt op haar eigen herkomst, strekt *Het huis met de geesten* zich uit over vier generaties vrouwen in een Chileense familie — van het begin van de twintigste eeuw tot de staatsgreep van Pinochet. De magisch-realistische elementen zijn hier sterker aanwezig: dode familieleden die terugkeren, voorspellende dromen, een huishoudboek dat uitgroeit tot een familiekroniek. Het boek laat zien hoe Allende persoonlijke levens altijd verweven ziet met de grote politieke schokken van Latijns-Amerika, en hoe vrouwen in haar werk steeds opnieuw proberen te ontsnappen aan de patronen die hun zijn opgelegd. Het is breder van opzet en epischer van toon dan *Emilia del Valle*, maar de kern is dezelfde: vrouwen die zich een weg schrijven uit de stilte.
De geniale vriendin
door Elena Ferrante · 2015
Wie in *Emilia del Valle* waardeerde hoe Allende een jonge vrouw laat zien die schrijvend haar eigen leven probeert te begrijpen, vindt in Elena Ferrante's *De geniale vriendin* een vergelijkbare dynamiek — maar nu in de volkswijk van het naoorlogse Napels. Elena vertelt over haar vriendschap met Lila, en die vriendschap wordt het middel waarmee ze zichzelf probeert te definiëren. Net als Emilia is Elena iemand die door schrijven ontdekt wie ze is, maar waar Allende de zoektocht geografisch maakt (van San Francisco naar Zuid-Amerika), maakt Ferrante haar sociaal: Elena probeert zich los te schrijven van de armoede en de verwachtingen van haar buurt. De toon is directer, grimmiger, minder lyrisch dan Allende, maar beide auteurs laten zien hoe vrouwen door taal en verhaal macht proberen te krijgen over hun eigen lot. Eerste deel van een serie van vier.
Brieven voor Paula
door Isabel Allende · 2015
Voor lezers die de autobiografische ondertoon in *Emilia del Valle* herkenden — de manier waarop Allende haar eigen verleden lijkt te verwerken in fictie — is dit haar meest directe boek. Geschreven terwijl haar dochter Paula in coma ligt, vertelt Allende hier haar eigen familiegeschiedenis: haar jeugd in Chili, de vlucht naar Venezuela, het leven in ballingschap. Het is geen roman maar een memoire in de vorm van brieven, en juist dat maakt het zo krachtig: je ziet hoe de thema's uit haar fictie — emancipatie, ballingschap, het terugvinden van je stem — geworteld zijn in haar eigen leven. Waar *Emilia del Valle* een jonge schrijfster volgt die op zoek gaat naar haar vader, laat *Brieven voor Paula* zien hoe Allende zelf haar verleden probeert te begrijpen door het op te schrijven voor een dochter die misschien nooit meer wakker wordt.
Zout van de zee
door Ruta Sepetys · 2016
Lezers die in *Emilia del Valle* genoten van de combinatie van een jonge vrouw op zoek naar haar plek in de wereld en een historische setting die meer is dan achtergrond, vinden in Ruta Sepetys' *Zout van de zee* een vergelijkbare structuur — maar nu in het Europa van 1945. Vier jonge mensen proberen te ontsnappen aan het instortende Oost-Pruisen en belanden op een schip dat zal zinken in de Oostzee. Sepetys werkt, net als Allende, met afwisselende perspectieven en laat zien hoe persoonlijke verhalen verweven raken met historische trauma's. Waar Allende de emancipatie van haar hoofdpersoon centraal stelt, kiest Sepetys voor een breder ensemble, maar beide auteurs delen een interesse in vergeten geschiedenissen en in jonge vrouwen die door extreme omstandigheden gedwongen worden zichzelf opnieuw uit te vinden. De toon is somberder, de afloop tragischer, maar de kern is vergelijkbaar: overleven vraagt om een nieuw verhaal over jezelf.
Welke kies je? Voor wie vooral de zoektocht naar familiegeschiedenis en de verwevenheid van persoonlijk en politiek wil: *Het huis met de geesten*. Voor wie gefascineerd is door hoe schrijven zelf een manier van overleven wordt: *De geniale vriendin*. Voor wie nieuwsgierig is naar hoe Allendes fictie voortkomt uit haar eigen leven: *Brieven voor Paula*.
Wil je een nog beter advies?
Vertel onze Leesvolger wat je net las én wat je ervan vond. Drie boeken op maat.
Probeer Leesvolger →