Wat lezen na My Heavenly Favorite?

Het debuut dat Lucas Rijneveld internationaal doorbraak biedt, waar *My Heavenly Favorite* de obsessieve volwassene volgt, de blik van tienjarige Jas die na de dood van haar broer probeert grip te krijgen op een wereld die uit balans is. Ook hier die gereformeerde boerderijsetting, ook hier de ongemakkelijke intimiteit met dierenlijven en de zoektocht naar controle door rituelen en stiltes. Waar de dierenarts in *My Heavenly Favorite* van buitenaf binnenkomt, groeit Jas op binnen het systeem dat haar verstikt. Het rouwproces wordt in beide boeken niet abstract behandeld maar fysiek uitgewerkt: in wat lichamen doen, wat ze verdragen, hoe ze breken. De zinnen zijn korter, de perspectiefkeuze dwingender, maar de mechaniek van hoe verlies zich vertaalt in vreemde vormen van controle is scherp vergelijkbaar.

Dit is de Nederlandse uitgave van *My Heavenly Favorite* zelf — gepubliceerd in 2022, twee jaar vóór de Engelse vertaling. Voor wie de Engelse versie las en Rijnevelds eigen Nederlandse zinsbouw wil ervaren, of voor wie wil zien hoe de roman in het origineel functioneert zonder de filter van vertaling. De obsessieve spiraal van de dierenarts, het platteland als toneel van psychologische ineenstorting, de grens tussen zorg en geweld — alles staat hier zoals Rijneveld het schreef. Geen nieuwe plot, maar wel een andere leesslag: de taal is directer, de ritmes anders geplaatst, en kleine keuzes in woordgebruik verschuiven de toon soms net iets.

In deze dichtbundel onderzoekt Rijneveld wat het betekent om te wonen: in een huis, in jezelf, in verhoudingen tot anderen. Waar *My Heavenly Favorite* de obsessie met een plek en persoon in proza uitwerkt, doet Rijneveld hier hetzelfde in geconcentreerde, beeldende taal. De gedichten circuleren rond thema's van afhankelijkheid, intimiteit en de vraag wie je nodig hebt om compleet te zijn — precies de vragen die de dierenarts in de roman niet kan beantwoorden. Geen verhaal, maar wel dezelfde mechaniek: hoe nabijheid kan verstikken, hoe verlangen zich vastbijt in details, hoe de grens tussen zorg en bezit vervaagt. Voor wie de claustrofobie van de roman waardeert maar nu in korte, scherpe flitsen wil ervaren.

Waar Rijneveld de plattelands-obsessie vanuit de buitenstaander benadert, kiest Lize Spit in dit debuut voor de stem van iemand die vanbinnen probeert los te komen. Rei groeit op in een Vlaams dorp, gevangen in een vriendschap met twee jongens die steeds grimmiger vormen aanneemt. Net als in *My Heavenly Favorite* is de rurale setting geen idylle maar een plek waar macht en afhankelijkheid gruwelijke vormen aannemen. Spit schrijft met dezelfde aandacht voor fysieke details — modder, bloed, zweet — maar daar waar Rijneveld de taal zelf laat spiraliseren, houdt Spit de zinnen strakker, bijna forensisch. Het geweld is niet impulsief maar beredeneerd, ritualistisch zelfs, wat de ongemakkelijkheid alleen maar vergroot. Voor wie de psychologische druk van Rijnevelds roman zoekt, maar dan met een protagonist die wél probeert te ontsnappen.

Paul Krüzen woont bijna vijftig jaar met zijn vader in een vervallen boerderij aan de Duitse grens, een spookachtig bestaan waarin het verleden zich als slib heeft afgezet. Waar Rijnevelds dierenarts van buitenaf een boerderij binnenkomt en raakt verstrikt, is Paul al generaties lang vergroeid met de plek die hem definieert. Tommy Wieringa schrijft met een tragische afstandelijkheid over hoe isolement en obsessie elkaar versterken, en over de vraag wat er overblijft als je nooit hebt leren vertrekken. De Saksische vlakte functioneert hier net als Rijnevelds platteland: niet als decor maar als medeplichtige aan de psychologische aftakeling. Minder claustrofobisch dan *My Heavenly Favorite*, maar met dezelfde mechaniek van hoe een plek je kan absorberen tot je er niet meer los van komt.