Wat lezen na Sexdagboek?

Dit is Heleen van Royen die twintig jaar schrijverschap overziet — leven, liefde, lust, opnieuw zonder omhaal. Waar Sexdagboek een jaar beslaat, kijkt Moeder, dochter, minnares terug op twee decennia rollen spelen: moeder zijn, dochter blijven, minnares worden. De toon is vergelijkbaar: warm maar nooit sentimenteel, expliciet maar nooit exhibitionistisch. Van Royen schrijft hier over hoe lichamen en relaties veranderen, hoe lust niet verdwijnt maar verschuift. Voor wie Sexdagboek las alsStatement over vrouw-zijn na veertig, biedt dit boek de bredere context: een carrière lang dezelfde moed, dezelfde weigering om intimiteit weg te moffelen.

Een roman over vrouwenvriendschap, geschreven met dezelfde openhartigheid als Sexdagboek maar met plot als ruggengraat. Yvonne is gelukkig getrouwd totdat haar beste vriendin sterft en ze zichzelf opnieuw moet uitvinden. Van Royen schrijft hier over zelfliefde en lichamelijkheid binnen vriendschap — thema's die in Sexdagboek impliciet meeklinken maar hier centraal staan. De humor is monter, de toon weinig omfloerst, de seks bestaat maar is niet de hoofdzaak. Voor wie Sexdagboek waardeerde om de schaamteloze eerlijkheid maar ook wel plot mist, biedt De hartsvriendin een verhaallijn met dezelfde moed en directheid.

Linda de Mol schrijft over vrouwen van vijftig die hun taille kwijt zijn, op tafel dansen en nog steeds naar seks snakken. De toon is lichter dan Sexdagboek — meer anekdotisch, minder dagboek-intiem — maar de thematische overlap is groot: ouder worden, lust die niet verdwijnt, schaamteloosheid als keuze. Waar Van Royen 365 dagen lang één relatie blootlegt, geeft De Mol een brede blik op vijftigplus-vrouwelijkheid. Het boek is minder expliciet, meer gezellig, maar wel even eerlijk over wat er met lichamen en verlangens gebeurt na je vijftigste. Voor wie Sexdagboek las als emancipatie-daad maar ook wel humor wil.

Een 36-jarige vrouw met man, twee kinderen en parttime baan vertrekt in haar eentje naar Portugal. De ontsnapping is een breekijzer waar Sexdagboek een mes is: beide boeken gaan over autonomie binnen een huwelijk, over ruimte claimen, over wat seks betekent als routine. Hier staat de vlucht centraal, in Sexdagboek het volhouden. Van Royen schrijft in beide over vrouwelijke agency zonder excuses — De ontsnapping is dramatischer, meer verhaal, maar de onderliggende vraag is dezelfde: hoe blijf je jezelf als partner, ouder, minnaar tegelijk? Voor wie Sexdagboek las als manifest over ruimte nemen, biedt De ontsnapping de radicale versie: weggaan.

De Mol observeert moderne huwelijken: vrouwen die mokkend hun rug toekeren, mannen die worden meegesleurd naar Intratuin, seks die op de agenda moet. De toon is humoristisch, de vorm columns, maar de overlap met Sexdagboek zit in de eerlijkheid over routineuze intimiteit. Waar Van Royen 365 dagen lang één relatie blootlegt, geeft De Mol flitsen van meerdere — lichter, grappiger, maar wel even direct over wat er gebeurt als passie dagelijksheid wordt. Het boek is minder expliciet, meer herkenbaar-alledaags, maar wel even schaamteloos over wat huwelijken doen met lust en vermoeidheid. Voor wie Sexdagboek las als herkenning van sleur én overgave.