Wat lezen na De hartsvriendin?

Het debuut van Heleen van Royen gebruikt dezelfde montere toon om een veel duisterder verhaal te vertellen. Lea lijkt het perfecte leven te leiden in Aerdenhout — man, kinderen, alles op orde — tot een zwangerschap haar confronteert met wat ze al die tijd heeft weggestopt: de zelfmoord van haar vader. Waar De hartsvriendin draait om wat een vriendin van je kan afnemen, draait dit om wat je jezelf hebt ontnomen. De structuur is strakker, de humor scherper, het trauma explicieter. Voor wie De hartsvriendin las om de vraag hoe stevig je staat in je eigen leven, biedt dit de hardere variant: wat doe je als de fundering zelf een leugen blijkt?

Een 36-jarige vrouw — man, twee kinderen, parttime baan — pakt haar koffer en vertrekt alleen naar Portugal. Geen crisis, geen drama, gewoon: genoeg van de sleur. Waar De hartsvriendin de sleur laat imploderen door een vriendin die te veel vraagt, kiest de protagonist hier voor actieve vlucht. Van Royen schrijft weer luchtig over zware keuzes: wat gebeurt er als je jezelf toestaat om écht weg te gaan? De toon is monter, de consequenties tastbaar. Voor wie De hartsvriendin las om de vraag wat je met jezelf doet als het bekende te klein wordt, biedt dit de volgende stap: wat als je daadwerkelijk vertrekt?

Een vriendenclub van welgestelde echtparen — vaste etentjes, gedeelde vakanties — valt uiteen als een van hen omkomt bij een brand. Saskia Noort schrijft strakker dan Van Royen, minder luchtig, maar de kern is identiek: wat gebeurt er met vriendschap als angst en eigenbelang de overhand nemen? De eetclub draait om verraad binnen een groep die zichzelf veilig waande, net zoals De hartsvriendin draait om verraad binnen een vriendschap die onwrikbaar leek. Noort voegt spanning toe — een mysterie, een dode — maar de psychologische vraag blijft: hoe goed ken je de mensen met wie je je leven deelt?

Een jonge vrouw leeft in een open huwelijk, met diverse minnaars, tot een zwangerschap haar dwingt om keuzes te maken. Waar De hartsvriendin draait om loyaliteit die onder druk komt te staan, draait dit om loyaliteit die expres ontbreekt — en de consequenties daarvan. Van Royen schrijft weer met humor over wat vrouwen zich permitteren en wat niet, maar de toon is provocerender: dit is geen slachtoffer van omstandigheden, maar iemand die actief kiest voor chaos. Voor wie De hartsvriendin las om de vraag wat je jezelf toestaat, biedt dit de radicale variant: wat als je je alles toestaat, tot het niet meer kan?

Een vrouw navigeert door een huwelijk dat vooral bestaat uit logistiek en kleine ergernissen — Intratuin, de bank, de rug van haar man. Linda de Mol schrijft met dezelfde luchte toon als Van Royen over het soort leven waarin niets echt mis is, maar ook niets echt goed. Waar De hartsvriendin de veiligheid laat wankelen door een vriendin, laat dit de veiligheid wankelen door de sleur zelf: wat heb je aan een huwelijk dat nog draait, maar nergens meer heen gaat? De Mol is directer, minder plot-gedreven, meer observatie. Voor wie De hartsvriendin las om herkenning in alledaagsheid, biedt dit de variant zonder drama — alleen de vraag: is dit het nu?