Wat lezen na The 7th Function of Language?

Laurent Binet toont hier al zijn kenmerkende werkwijze: een historische gebeurtenis (de aanslag op Heydrich) vertellen terwijl je tegelijk laat zien hoe moeilijk dat is. De verteller onderbreekt zichzelf, twijfelt hardop aan zijn bronnen, gooit romanconventies overboord als ze niet kloppen met wat echt gebeurde. Het leest als een thriller — korte hoofdstukken, een tikkende klok richting de aanslag — maar ook als een essay over waarheid in historische fictie. Waar *De zevende functie* speelt met theorieën die je kent uit colleges, speelt *HhhH* met de vraag hoe je überhaupt een verhaal vertelt zonder te liegen. Minder komedie, meer urgentie, maar dezelfde intellectuele eerlijkheid.

Hier gooit Binet de hele wereldgeschiedenis om: stel dat de Inca's Europa koloniseerden in plaats van andersom. Het klinkt als speculatieve fictie, maar het leest als een historisch epos vol concrete details — veldslagen, staatsgrepen, filosofische debatten — waarin Atahualpa en Montezuma rondlopen alsof ze uit een geschiedenisboek komen. Net als in *De zevende functie* merk je dat Binet grondig research doet en dat dan subversief inzet: hij gebruikt echte feiten (over Europese veroveringen) om een omgekeerde wereld geloofwaardig te maken. Minder moordmysterie, meer grote-geschiedenisvragen, maar dezelfde plezierige mix van eruditie en avontuur. En opnieuw die ondertoon: wat als alles anders was gelopen?

Een detectiveroman in het zestiende-eeuwse Venetië, waarin intriges rondom staatsgeheimen en artistieke meesterwerken elkaar kruisen. Binet blijft hier trouw aan zijn methode: een historische setting (het Venetië van Titiaan, het Parijs van Barthes) als speeltuin voor een thriller-plot, maar steeds met dat extra laagje van literaire zelfbewustzijn. Korte hoofdstukken, snelle dialogen, een moord die grotere structuren blootlegt. Waar *De zevende functie* draait om taaltheorie, gaat *Perspectieven* over kunst en macht — maar de mechaniek is vergelijkbaar: personages die historisch bestaan, in een verhaal dat net genoeg afwijkt van de feiten om spannend te worden. Minder komisch dan *De zevende functie*, maar even slim gecomponeerd.

David Van Reybrouck doet in *Revolusi* wat Binet doet in zijn werk: geschiedenis terughalen via de stemmen van mensen die erbij waren. Tweehonderd interviews met de laatste getuigen van de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd vormen het geraamte van een verhaal dat even gedetailleerd is als een thriller, maar dan zonder fictie. Van Reybrouck laat zien hoe grote politieke verschuivingen (dekolonisatie, ideologische strijd) zich afspelen in concrete levens. Geen speelse verwijzingen naar Franse denkers, maar wel die zelfde fascinatie voor hoe geschiedenis werkt: wat gebeurde er echt, en hoe vertellen we dat zonder de feiten geweld aan te doen? Voor wie de constructie van historisch vertellen net zo interessant vindt als het verhaal zelf.

Anthony Horowitz schrijft pastiche zoals Binet schrijft satire: met kennis van zaken en zonder het origineel te kleineren. *Huis van zijde* is een nieuwe Sherlock Holmes-casus, geschreven alsof Watson zelf aan het woord is, compleet met Victoriaanse zinsbouw en voetnoten over Conan Doyles originelen. Het is literatuur over literatuur — precies wat *De zevende functie* ook is, maar dan in plaats van Franse filosofen heb je hier Britse detective-conventies. Horowitz laat zien hoe een genre werkt door erin te gaan staan en het van binnenuit te eren. Minder komisch, meer atmosferisch, maar dezelfde slimme omgang met bronnen. Voor wie geniet van verhalen die weten waar ze vandaan komen.