Wat lezen na The Lying Game?

Dit is Ruth Ware op haar best in het opbouwen van een valse identiteit. Hoofdpersoon Hal krijgt een erfenis waar ze geen recht op heeft en besluit de familie te misleiden — net zoals de vier vrouwen in The Lying Game hun leugen volhouden. Het verschil: hier zie je de leugen vanaf moment één ontstaan en volg je hoe Hal steeds dieper in haar eigen web verstrikt raakt. Ware gebruikt een oud landhuis vol geheimen als decor, met flashbacks die onthullen wat er werkelijk met de echte erfgenaam gebeurd is. De spanning komt niet alleen uit het mysterie, maar vooral uit de vraag wanneer Hal door de mand valt. Dezelfde morele complexiteit — sympathie voor iemand die liegt — maar dan met een gothic setting.

Ook hier een groep vriendinnen met een gedeeld verleden dat hen achtervolgt. Hannah ontvangt een sms van April, haar beste vriendin uit de studententijd die tien jaar eerder verdween. Het boek schakelt tussen hun heden — een reünie met oude vrienden — en hun tijd in Oxford, waar de vriendschap toxisch werd door jaloezie en rivaliteit. Ware gebruikt dezelfde techniek als in The Lying Game: elk hoofdstuk voegt een puzzelstukje toe, maar verandert ook je oordeel over wie schuldig is. Het verschil zit in de academische setting en de vraag of April überhaupt nog leeft. Minder geïsoleerd dan de kostschool in The Lying Game, maar dezelfde onderstroom van verraad tussen vrouwen die elkaar te goed kennen.

Wares debuut toont al haar kenmerkende elementen: een protagonist die terugkeert naar een groep oude vrienden, een afgesloten locatie (een glazen huis in het bos tijdens een vrijgezellenfeest), en een mysterie dat draait om wie er te vertrouwen is. De hoofdpersoon Nora heeft tien jaar geen contact gehad met deze vriendinnen en weet niet waarom ze uitgenodigd is. Net als in The Lying Game ontvouwt het verhaal via twee tijdlijnen — het weekend zelf en Nora's herinneringen aan waarom de vriendschap brak. Minder nadruk op een gedeeld geheim dat iedereen beschermt, meer op de vraag wat Nora's oude vriendin van plan is. Korter en directer dan The Lying Game, maar met dezelfde claustrofobie van mensen die te veel over elkaar weten.

Zoals The Lying Game draait om een groep vrouwen verbonden door een gedeeld trauma, zo verbindt Paula Hawkins hier generaties vrouwen via een rivier waar te veel mensen verdronken zijn. Het boek gebruikt meerdere vertellers — elk hoofdstuk een andere stem, elk met een eigen agenda en halve waarheden. Hawkins' structuur is complexer: geen nette parallelle tijdlijnen, maar een web van stemmen dat pas op het eind samenvalt. De overeenkomst zit in de vraag wat telt zwaarder: loyaliteit aan de levenden of gerechtigheid voor de doden. Hawkins schrijft grimmiger dan Ware — meer geweld, minder sympathie voor haar personages — maar dezelfde fascinatie voor hoe mensen samen een leugen in stand houden.

Dit is een familiedrama vermomd als thriller, precies zoals The Lying Game een vriendschapsdrama is met een misdaad als kapstok. Lisa Jewell volgt een gezin dat uit elkaar valt na de verdwijning van hun dochter, met flashbacks die laten zien hoe de barsten al jaren zichtbaar waren. Jewell schrijft meer personages (elk gezinslid krijgt een eigen perspectief) en minder afgesloten dan Ware — het speelt zich af in een Londense wijk, niet op een geïsoleerde plek. Maar de kern is hetzelfde: mensen die dicht bij elkaar staan kunnen het verst van de waarheid af zijn. Het tempo is trager, meer gericht op emotionele schade dan op plot-twists, maar de onbetrouwbaarheid van geheugen en loyaliteit raakt dezelfde snaar.