Simone van der Vlugt

Simone van der Vlugt (Hoorn, 15 december 1966) is een Nederlandse schrijfster die zowel literaire thrillers als historische romans publiceert, voor volwassenen én voor de jeugd. Ze studeerde Nederlands en Frans aan de lerarenopleiding in Amsterdam, waar ze ook les kreeg in jeugdliteratuur en creatief schrijven. Na haar studie werkte ze als secretaresse bij een bank en schreef ze in de avonduren. Ze woont in Alkmaar, getrouwd en met twee kinderen.

Dat ze schrijfster wilde worden, wist ze al jong. Op haar dertiende stuurde ze haar eerste manuscripten — historische verhalen, geïnspireerd door Thea Beckmans Kruistocht in spijkerbroek — naar een uitgever. Die wees ze af, maar moedigde haar aan door te gaan. Haar daadwerkelijke debuut volgde in 1995 bij de Rotterdamse uitgeverij Lemniscaat: De amulet, een jeugdroman over heksenvervolging die werd getipt door de Prijs van de Nederlandse Kinderjury. Daarna verschenen tien historische jeugdromans voor de leeftijd 13+, onder meer Bloedgeld (1996), De guillotine (1999), Zwarte sneeuw (2000) en Jehanne (2001). Net als bij Beckman staat in deze boeken een jonge hoofdpersoon centraal, en duikt ze telkens in een nieuwe periode waarvoor ze vooronderzoek doet. Daarnaast publiceerde ze boeken voor kleuters en voor leerlingen van de basisschool — verhalen die zich, anders dan haar historische werk, afspelen in de belevingswereld van jonge kinderen.

In 2004 maakte ze de overstap naar volwassenenliteratuur met De reünie, een psychologische thriller waarvoor ze zich naar eigen zeggen liet inspireren door het werk van Nicci French. Het boek won de Zilveren Vingerafdruk in de categorie debuut en werd genomineerd voor de NS Publieksprijs. Schaduwzuster (2005), Het laatste offer (2007) en Blauw water (2008) volgden in hoog tempo. Van die eerste drie thrillers werden in de periode 2004–2007 samen rond de 500.000 exemplaren verkocht; Blauw water stond in 2008 met ruim 165.000 verkochte exemplaren op de vierde plaats van de bestverkochte boeken in Nederland. Met deze reeks standalone thrillers — geen vaste detective, telkens een nieuwe hoofdpersoon, vaak een vrouw in een bedreigende situatie — vestigde Van der Vlugt zich als een van de bekendste namen binnen de Nederlandstalige literaire thriller.

In 2012 begon ze een detectivereeks rond rechercheur Lois Elzinga, die in Alkmaar speelt. De drie delen — Aan niemand vertellen (2012), Morgen ben ik weer thuis (2013) en Vraag niet waarom (2014) — vormen samen een afgeronde serie. Datzelfde jaar verscheen De ooggetuige als geschenk tijdens de Maand van het Spannende Boek, een aanwijzing voor haar positie binnen het genre. Naast het thrillerwerk bleef ze historische romans schrijven, nu voor volwassenen: Jacoba, dochter van Holland (2009) en Rode sneeuw in december (2012) gingen vooraf aan wat een volwaardige tweede pijler in haar oeuvre zou worden.

Vanaf Nachtblauw (2016) — internationaal verschenen als Midnight Blue — verschoof het zwaartepunt steeds duidelijker richting de historische roman. Schilderslief (2019), De kaasfabriek (2020), De zonde waard (2021), De stormachtige zestiende eeuw (2023) en Bloedlijn (2024) bewegen zich vooral door de Nederlandse zestiende en zeventiende eeuw. In 2019 publiceerde ze ook het non-fictiewerk Wij zijn de Bickers!, over de Amsterdamse koopmansfamilie Bicker. Haar meest recente boek is Kruistocht van een koningin (2025). In totaal heeft ze inmiddels 37 boeken op haar naam staan, voor kinderen, jongeren en volwassenen. Haar vaste uitgever is Ambo|Anthos; vertaalrechten zijn verkocht aan onder andere Duitsland, Australië, Frankrijk en Italië, en verschillende thrillers verschenen in Engelse vertaling, waaronder The Reunion (2009), Shadow Sister (2011) en Safe as Houses (2013).

De erkenning kwam zowel van vakjury's als van het publiek. Voor Blauw water won ze in 2009 de Crimezone Thriller Award voor beste Nederlandstalige thriller; Op klaarlichte dag werd in 2010 bekroond met zowel de NS Publieksprijs als opnieuw een Crimezone Thriller Award. Eerder ontving ze de Alkmaarse literatuurprijs (2006) voor het tot dan toe verschenen werk, en kreeg ze diverse eervolle vermeldingen van de Jonge Jury en de Kinderjury voor haar historische jeugdromans; De guillotine won in 2001 de Duitse Moerser Jugendbuch-Jury en Zwarte sneeuw werd in 2002 bekroond met De Kleine Cervantes in Gent. In 2020 werd ze benoemd tot officier in de Orde van Oranje-Nassau.

Voor wie Van der Vlugt nog niet kent, zijn er drie verschillende ingangen. Lezers die willen beginnen met de thrillers waarmee ze doorbrak, kunnen het beste De reünie (2004) pakken: het bekroonde debuut waarmee haar standalone-formule begon en dat nog altijd de helderste introductie tot haar psychologische thrillerwerk biedt. Wie liever een afgeronde reeks leest, kan terecht bij de Lois Elzinga-trilogie die start met Aan niemand vertellen (2012) — drie delen in Alkmaar, die samen één verhaal vormen. En voor lezers die haar als historische romanschrijver willen ontdekken is Nachtblauw (2016) een logisch beginpunt: het boek dat haar tweede carrièrelijn op gang bracht en in meerdere talen werd vertaald, met een Nederlandse zeventiende-eeuwse setting die typerend is voor het werk dat ze sindsdien maakt.