Marion Pauw

Marion Pauw (Tasmanië, 19 augustus 1973) is een Nederlandse thrillerauteur en scenariste. Ze werd geboren nabij Kingston Beach op het Australische eiland Tasmanië en verhuisde op zesjarige leeftijd met haar gezin naar Leeuwarden. Ze omschrijft haar opvoeding als streng gelovig. Pauw doorliep het Christelijk Gymnasium in Leeuwarden en het Christelijk College Groevenbeek in Ermelo, en studeerde aansluitend aan de HEAO in Utrecht. Tegenwoordig woont ze afwisselend in Amsterdam en Zuid-Spanje; het schrijven bewaart ze voor Spanje, omdat Amsterdam volgens haarzelf te druk is om te kunnen werken. Haar boeken verschijnen bij Ambo|Anthos en Overamstel Uitgevers.

Voordat ze schrijver werd, werkte Pauw tussen 1993 en 2002 als freelance journaliste en copywriter, onder meer voor reclamebureaus. In 2005 debuteerde ze met de thriller Villa Serena, gevolgd door Drift (2006). Haar vroege werk plaatste haar in het Nederlandse thrillerlandschap, maar het was haar derde boek dat haar positie definitief vastlegde.

Die doorbraak kwam met Daglicht (2008), waarmee Pauw in 2009 de Gouden Strop won, de belangrijkste prijs voor het Nederlandstalige spannende boek. Het boek verkocht bijna 200.000 exemplaren en verscheen in zes landen, waaronder de Verenigde Staten, Duitsland en Italië. In 2013 volgde een Nederlandse verfilming; in 2017 werden de Amerikaanse filmrechten verkocht aan productiebedrijf Dutch Tilt, en de roman verscheen in het Engels als Girl in the Dark. In 2016 won Daglicht ook nog de IJslandse Icepick Award. De hoofdpersoon van Daglicht heeft autisme — een keuze die volgens Pauw voortkwam uit ervaringen in haar persoonlijke omgeving, en die illustreert hoe ze haar thrillerintriges aan herkenbare familieverhoudingen koppelt.

In de jaren erna bouwde Pauw een breed oeuvre op: Zondaarskind (2009), Jetset (2010), Gulzig (2012), De Wilden (2013), Hemelen (2014, genomineerd voor de Gouden Strop) en We moeten je iets vertellen (2015). Naast volwaardige romans schrijft ze geregeld kortere vormen — Literaire Juweeltjes als Lolliepop (2010), Hulp in de huishouding (2014) en Dwaze vrouwen (2017), de verhalenbundels Gulzig en Black Friday (2021), en het CPNB-geschenkboekje Grijs gebied (2015) voor de Maand van het Spannende Boek. In 2015 kondigde ze aan te stoppen met schrijven, maar die pauze bleek tijdelijk: in 2017 verscheen Hotel Hartzeer, een zelfhulpboek over liefdesverdriet dat ze samen met Susan Smit schreef.

De inspiratie voor Pauws boeken komt vaak uit haar eigen leven en directe omgeving. Dat geldt nadrukkelijk voor Tijgerlelie (2023), waarin ze terugging naar een zelf beleefde situatie van seksueel grensoverschrijdend gedrag waarbij ze een bevriezingsreactie kreeg. Ook bij Daglicht putte ze uit persoonlijke ervaring met autisme. Het patroon dat in haar oeuvre opvalt — afgaand op de boekbeschrijvingen en wat ze er zelf over zegt — is dat van psychologische thrillers waarin gewone mensen geconfronteerd worden met geheimen, schuldvragen en familiedrama's.

Naast haar werk als auteur is Pauw scenariste. Ze debuteerde in dat vak in 2010 met seizoen 1 van In Therapie (NCRV), waarvoor ze in 2011 werd genomineerd voor de Zilveren Krulstaart. Daarna volgden onder meer Dagboek van een Callgirl (2015), Project Orpheus (2016), Vlucht HS13 (2016), Voor elkaar gemaakt (2017) en Stief (2019). Ze was ook publiekelijk zichtbaar buiten het schrijverschap: in 2012 deed ze mee aan Wie is de Mol? (seizoen 12) en in 2022 aan Expeditie Robinson, in beide programma's viel ze als eerste af.

Haar recentere boeken laten zien dat ze het thrillergenre trouw blijft maar het ook verkent: De experimenten (2019) bij Lebowski, Vogeleiland (2021) waarmee ze in 2022 voor de tweede keer de Gouden Strop won, het samenwerkingsproject Vier wandelaars en een Siciliaan (2022) met Elle van Rijn, Roos Schlikker en Femmetje de Wind, Tijgerlelie (2023) en het meest recente Jij bent het licht (2025) bij Ambo|Anthos. Met twee Gouden Stroppen, een internationale bekroning en vertalingen tot in de VS behoort ze tot de bestbekroonde Nederlandse thrillerauteurs van haar generatie.

Voor wie Pauw nog niet kent: begin bij Daglicht (2008). Het is haar bekendste boek, het won de Gouden Strop, het laat meteen zien hoe ze een psychologisch portret — in dit geval van een hoofdpersoon met autisme — combineert met een spannende plot, en het is internationaal verfilmd als Girl in the Dark. Wie liever bij haar recentere werk instapt, kan Vogeleiland (2021) lezen, haar tweede Gouden Strop-winnaar en daarmee een goede graadmeter voor wat ze nu doet. En voor lezers die nieuwsgierig zijn naar de persoonlijkere kant van haar schrijverschap is Tijgerlelie (2023) het meest directe startpunt: in dat boek verwerkt ze een eigen ervaring met grensoverschrijdend gedrag, en het laat zien hoe nauw bij haar leven en literatuur verweven zijn.