Boeken zoals Jochem Myjer
Drie auteurs die dezelfde leeservaring leveren als Jochem Myjer. Geen "klanten kochten ook"—handgekozen op thema, sfeer en stem. Met per auteur de drie boeken om mee te beginnen.
Jochem Myjer schrijft kinderboeken zoals hij op het podium staat: met ritme, gekke klanken en een scherp oog voor wat kinderen én ouders raakt. Zijn Gorgels-reeks — over kleine pluizige wezens die kinderen 's nachts beschermen tegen de Brutelaars — combineert voorleesplezier met lagen van humor die ook werken voor volwassenen. De boeken zijn rijk geïllustreerd, vol woordspelingen en geluidsimitaties, en leunen op Myjers achtergrond als cabaretier die timing, stem en fysieke komedie beheerst. Het commerciële succes is uitzonderlijk: meer dan een half miljoen verkochte exemplaren, vier CPNB-onderscheidingen waaronder een Diamanten Boek, en een reeks die sinds 2015 onafgebroken in de bestsellerlijsten staat.
De drie auteurs hieronder delen met Myjer een columnistische, laconieke schrijfstijl waarin het persoonlijke en het humoristische samenkomen — maar allemaal voor een volwassen publiek. Ze schrijven vanuit observaties van alledag, relaties en levenscrises, met humor die nooit ver van kwetsbaarheid af staat. Waar Myjer zijn verbeelding richt op kinderen die 's nachts door Gorgels worden bewaakt, richten deze auteurs zich op volwassenen die worstelen met ouder worden, liefde, verlies en de kleine waanzin van het dagelijks leven. De toon is direct, de vorm toegankelijk, en de commerciële slagkracht vergelijkbaar hoog.
Hendrik Groen
Beide schrijven humoristische fictie met een warme, herkenbare toon en een scherpe blik op de alledaagse absurditeit van het leven. Waar Myjer humor zoekt in dagelijkse observaties en persoonlijke anekdotes, doet Groen dat vanuit een verzorgingshuis — beide met een vergelijkbare mix van luchtigheid en menselijke ontroering.
Match-score van 8/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Droge humor en stille melancholie uit het Amsterdamse verzorgingshuis.
Waar Myjer werkt met fantastische wezens, rijke illustraties en een jonge doelgroep, schrijft Groen realistische dagboeknotities vanuit een Amsterdams verzorgingshuis voor een publiek van alle leeftijden. Myjers boeken zijn voorleesboeken met visuele rijkdom en geluidseffecten; Groens teksten zijn korte, gedateerde entries zonder beeldmateriaal, waarin alledaagse observaties over medebewoners en bureaucratische ergernissen worden afgewisseld met reflecties over vergankelijkheid. Het tempo bij Myjer is hoog en theatraal, bij Groen juist ingetogen en droogkomisch. De ene schrijft voor kinderen vanaf zes jaar, de ander voor een breed publiek dat zich herkent in de laatste levensfase.
Begin bij Pogingen iets van het leven te maken: Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar (2014). Dat is het boek waarmee Groen doorbrak, waarin de Oud-Maar-Niet-Dood-club wordt geïntroduceerd en waarin de toon wordt gezet die Myjer-lezers zullen herkennen: humor die niet bang is voor ernst, observaties die licht en scherp tegelijk zijn, en personages die met weinig woorden tot leven komen. Het won de NS Publieksprijs 2016 en werd in meer dan 35 landen vertaald — een aanwijzing dat de combinatie van luchtigheid en menselijke ontroering internationaal werkt.
Kluun
Myjer en Kluun delen een columnistische, autobiografische schrijfstijl waarin humor en kwetsbaarheid elkaar afwisselen. Beide schrijvers weven persoonlijke ervaringen — relaties, verdriet, alledaagse chaos — om tot toegankelijke verhalen die zowel licht als confronterend kunnen zijn.
Match-score van 7.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse bestsellerauteur van Komt een vrouw bij de dokter, Haantjes en Familieopstelling.
Waar Myjer schrijft voor kinderen met fantastische verhalen over beschermengeltjes, schrijft Kluun autobiografische fictie voor volwassenen over Amsterdamse relaties, nachtleven en levenscrises. Myjers boeken zijn bedoeld om voor te lezen en rijk geïllustreerd; Kluuns romans zijn bekennend proza zonder beeldmateriaal, waarin vreemdgaan, verlies en vaderschap centraal staan. Het register bij Myjer is speels en gekoppeld aan podiumtiming; bij Kluun is het direct, laconiek en geregeld confronterend — humor die niet zozeer uit woordspelingen komt maar uit moreel ongemak en zelfspot. De ene richt zich op verbeelding en geborgenheid, de ander op het leven zoals het zich op straatniveau afspeelt.
Begin met Komt een vrouw bij de dokter (2003), het debuut waarin Kluun de dood van zijn eerste vrouw verwerkte en dat uitgroeide tot de bestverkochte Nederlandse debuutroman aller tijden. Het boek laat zien waarom lezers die Myjers mix van humor en kwetsbaarheid waarderen ook bij Kluun terechtkunnen: de toon is luchtig en toegankelijk, maar de ondergrond — een echtgenoot die vreemdgaat terwijl zijn vrouw aan kanker sterft — raakt net zo hard als Myjers vermogen om achter het gekke ook het ontroerende zichtbaar te maken.
Heleen van Royen
Net als Myjer schrijft Van Royen vanuit herkenbare, vaak humoristische observaties over het moderne leven, met een focus op relaties, gezin en de kleine waanzin van alledag. Beide auteurs komen uit een columnistische traditie en zetten hun persoonlijke stem in om lezers te raken én te vermaken.
Match-score van 7/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse romanschrijfster en columniste, bekend van De gelukkige huisvrouw.
Waar Myjer fantastische wezens en rijke illustraties inzet om jonge kinderen te bereiken, schrijft Van Royen openhartige fictie en columns over seksualiteit, moederschap en verlies voor een volwassen publiek. Myjers werk is toegankelijk voor voorlezers en luisteraars vanaf zes jaar, met woordspelingen en geluidseffecten die theatraal werken; Van Royens register is autobiografisch, geregeld rauw en zonder terughoudendheid als het om het persoonlijke gaat. De ene zoekt humor in timing en verbeelding, de ander in zelfspot en het ongefilterd op tafel leggen van taboes. Het commerciële succes is vergelijkbaar hoog, maar de doelgroep en de toon zijn fundamenteel verschillend: geborgenheid tegenover zelfopenbaring.
Begin met De gelukkige huisvrouw (2000), het debuut waarin Van Royen de zelfmoord van haar vader verwerkte en dat in elf landen verscheen. Het boek laat zien hoe persoonlijke pijn kan worden omgezet in toegankelijke fictie — een proces dat Myjer ook kent, zij het dan voor een jonger publiek. De toon is direct en openhartig, en wie waardeert hoe Myjer humor en kwetsbaarheid combineert, zal herkennen hoe Van Royen dat doet voor volwassenen: zonder ironie, met scherpe observaties en met een bereidheid om het moeilijke niet weg te moffelen.
Niet wat je zoekt?
Onze Leesvolger leest je smaak — vertel wat je net las en wat je ervan vond, krijg drie boeken die echt passen.
Probeer Leesvolger →