Boeken zoals Rick Riordan
Drie auteurs die dezelfde leeservaring leveren als Rick Riordan. Geen "klanten kochten ook"—handgekozen op thema, sfeer en stem. Met per auteur de drie boeken om mee te beginnen.
Rick Riordan brengt antieke goden naar het hedendaagse Amerika: Poseidon, Apollo en Hades functioneren in een wereld van middelbare scholen, roadtrips en zomerkampen. Zijn protagonisten zijn tieners met ADHD, dyslexie of rouw die ontdekken dat ze halfgoden zijn — nakomelingen van Zeus, Athena of andere Olympiërs. Die combinatie van herkenbare tienerproblematiek en epische queeste maakt zijn reeksen toegankelijk: je hoeft de Ilias niet te kennen om te snappen waarom Percy Jackson in de problemen zit, maar wie wél Homerus heeft gelezen herkent de knipogen. Riordans tempo is hoog, de dialogen snappy, de toon licht ondanks de apocalyptische inzet. Hij schrijft in de ik-vorm vanuit het hoofd van zijn hoofdpersoon, wat de lezer dicht op de actie houdt.
De drie auteurs hieronder delen met Riordan de kernbelofte: een gewone jongere ontdekt een verborgen magische wereld die parallel aan de onze loopt, met gevaar, vriendschap en een queeste die groter is dan hijzelf. Maar waar Riordan zijn goden laat functioneren in een moderne setting met smartphones en benzinestations, kiezen de anderen voor een volledig aparte wereld of een tijdloos magisch landschap. En waar Riordans stem informeel en eigentijds is — vol ironie en adolescente bravoure — schrijven de anderen met meer afstand, allegorie of literaire ernst. De keuze hangt af van hoeveel je wilt dat het verhaal op jouw eigen wereld lijkt.
J.K. Rowling
Beide schrijven young adult fantasy waarin een jonge held een verborgen magische wereld ontdekt en grote avonturen beleeft. Riordans Camp Half-Blood en Rowlings Zweinstein delen hetzelfde gevoel van wonderbaarlijke ontdekking en gevaar, met humor en vriendschap als rode draad.
Match-score van 9/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Britse auteur van de Harry Potter-reeks en, als Robert Galbraith, van de Cormoran Strike-misdaadromans.
Waar Riordan zijn goden laat samenleven met de gewone wereld — monsters verschijnen in musea, goden rijden taxi's in New York — bouwt Rowling een volledig parallelle magische gemeenschap met eigen instellingen, wetten en architectuur. Zweinstein is een kasteel dat verborgen blijft voor Dreuzels; Kamp Halfbloed is een zomerkamp dat via de mist aan het oog wordt onttrokken, maar niet fysiek in een andere dimensie ligt. Rowlings personages zijn kinderen die óf tovenaars óf Dreuzels zijn; Riordans personages zijn letterlijk half god, half mens, wat hun identiteit gespleten maakt. En waar Riordan schrijft vanuit de stem van zijn protagonist — Percy vertelt zijn eigen verhaal in de ik-vorm met tienerironie — schrijft Rowling in de derde persoon met een verteller die zich langzaam van het lichte sprookje naar het duistere oorlogsverhaal verplaatst.
Begin bij Harry Potter en de Steen der Wijzen. Het is het kortste en lichtste deel, introduceert Zweinstein en de kernpersonages, en laat meteen zien wat Rowling deelt met Riordan: een gewone jongen die ontdekt dat hij bijzonder is, een school vol vrienden en gevaren, en een queeste die hij moet volbrengen ondanks zijn leeftijd. Voor Percy-lezers die de toon van Kamp Halfbloed herkennen maar nieuwsgierig zijn naar een volledig magische wereld, is dit de natuurlijke ingang.
C.S. Lewis
Lewis' Narnia-reeks combineert net als Riordans werk mythologie met toegankelijk avontuur voor jonge lezers. Beide verwerken klassieke mythen tot moderne verhalen vol heldenmoed, morele keuzes en magische werelden die parallel aan de onze bestaan.
Match-score van 8/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Oxford-geleerde, fantast en apologeet — van Narnia tot Brieven uit de hel.
Waar Riordan zijn mythologie letterlijk neemt — Poseidon is echt de vader van Percy, Zeus echt de heerser van de Olympus — gebruikt Lewis zijn magische land Narnia als christelijke allegorie: Aslan staat voor Christus, zijn opoffering voor de verzoeningsleer. Riordans queeste is avontuur met morele keuzes; Lewis' queeste is een geestelijke reis met een theologische onderlaag. En waar Riordans wereld hedendaags Amerikaans is — fastfood, popcultuur, schoolsysteem — plaatst Lewis zijn verhaal in een tijdloos sprookjeslandschap met sprekende dieren, ridders en koningen. Stilistisch is Lewis formeler en meer verhalend: hij schrijft als een verteller die de lezer bij de hand neemt, niet als een tiener die zijn eigen verhaal doet.
Begin bij The Lion, the Witch and the Wardrobe (De leeuw, de heks en de kleerkast). Het is het eerst gepubliceerde Narnia-deel, kort en toegankelijk, en laat meteen zien waar Lewis en Riordan elkaar raken: kinderen die via een verborgen doorgang een magische wereld binnentreden, een queeste tegen een tirannie, en een mix van avontuur en morele ernst. Voor Percy-lezers die nieuwsgierig zijn naar mythologie in een sprookjesvorm zonder moderne setting, is dit de logische deur.
Neil Gaiman
Gaiman hervertelt oude mythen voor een modern publiek — zijn American Gods doet voor volwassenen wat Riordan voor jongeren doet. Beide maken goden menselijk en toegankelijk, met een mix van humor, avontuur en respect voor de oorspronkelijke verhalen.
Match-score van 7.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Engelse verteller van moderne mythen, donkere sprookjes en de stripreeks The Sandman.
Waar Riordan schrijft voor tieners en zijn verhalen structureert rond schooljaren, kampen en volwassenwording, richt Gaiman zich op volwassenen en kinderen apart — met voor elk publiek een ander register. American Gods is duister, gewelddadig en vol seks; Percy Jackson is avontuurlijk maar blijft binnen de grenzen van het young adult-genre. Riordans goden zijn familie — letterlijk de ouders van zijn hoofdpersonen — en functioneren als mentoren of tegenstanders in een queeste; Gaimans goden zijn vreemde, gevaarlijke figuren die in de marge van de samenleving overleven en geen persoonlijke band met de protagonist hebben. En waar Riordan een heldere verhaallijn volgt met een duidelijk doel, bouwt Gaiman atmosfeer, vertraging en meerduidigheid in — zijn verhalen zijn literairder, minder op actie gericht.
Begin bij Coraline. Het is een kinderboek, kort en toegankelijk, en laat zien wat Gaiman deelt met Riordan: een jong personage dat ontdekt dat achter de gewone wereld een gevaarlijke magische werkelijkheid ligt, een queeste die groter is dan zijzelf, en een mix van humor en horror. Voor Percy-lezers die Gaimans toon willen proeven zonder meteen in de duistere volwassen romans te duiken, is dit de beste ingang.
Niet wat je zoekt?
Onze Leesvolger leest je smaak — vertel wat je net las en wat je ervan vond, krijg drie boeken die echt passen.
Probeer Leesvolger →