Wat lezen na Het einde van de mensen in 1967?

Dit boek duikt in het veehandelaarsgezin Brusselmans op het adres Theet 77 te Hamme — exact die Oost-Vlaamse setting die ook *Het einde van de mensen in 1967* doordrenkt. Waar de verhalenbundel archetypes schetst, biedt *Theet 77* een autobiografische reconstructie van de jaren zestig vanuit Herman Brusselmans' eigen jeugd. Het heeft diezelfde mix van volkse humor, familiedynamiek en een melancholische blik op een verdwijnende wereld. De toon is direct, soms rauw, nooit overdreven sentimenteel — precies wat je zoekt als je *Het einde van de mensen* goed vond. Het is alsof je van de verhalen naar de familiekroniek stapt, maar met dezelfde kern: het leven van gewone mensen in een tijd die voorbij is.

Een recente verhalenbundel met figuren van diverse pluimage: twee beste vrienden, een speedjunk, een baliejuffrouw van een tehuis. Het zijn precies die simpele zielen en outcasts waar Brusselmans altijd voor kiest — niet uit medelijden, maar uit oprechte interesse. *Simpele personages* werkt met dezelfde empathie als *Het einde van de mensen in 1967*, maar verlegt de focus naar het heden. De verhalen zijn kort, direct, soms grappig, soms droevig. Waar de verhalenbundel uit 2011 nostalgie als motor heeft, is dit boek meer een portrettengalerij van mensen die net buiten de schijnwerpers leven. Het deelt dezelfde toon — geen bombarie, geen groot drama, wel een scherpe blik voor het nietige en het menselijke.

Een non-fictieboek over Tom Lanoye's moeder, een amateur-actrice en schrijversmoeder die na een beroerte haar spraakvermogen verliest. Het is een kroniek van aftakeling, maar ook een reconstructie van haar leven en de familie-dynamiek. De toon is rauw, direct, soms hard — maar altijd met mededogen. Waar Brusselmans in *Het einde van de mensen* archetypes van het platteland schetst, gaat Lanoye hier voor één portret in detail. Het boek deelt dezelfde interesse in gewone mensen, familiegeschiedenis en de tijd die voorbijgaat. Het verschil: Lanoye schrijft emotioneler, meer theatraal, maar wel met dezelfde empathie voor het nietige en het vergankelijke.

Een roman over een familiefeest ter ere van de 85ste verjaardag van de oude Van de Velde. Familieleden en vrienden komen samen, inclusief een verrassingsgast: een beroemde schrijver. Het is een setting die de microkosmos van een Vlaamse familie blootlegt — kleine ruzies, oude wonden, de spanning tussen generaties. Het heeft die typische Brusselmans-humor: scherp, soms cynisch, maar altijd met warmte voor de personages. Waar *Het einde van de mensen in 1967* de jaren zestig als decor heeft, speelt dit boek zich af in het heden — maar de focus op familie, volkse types en de spanning tussen het gewone en het ongewone blijft hetzelfde. Een goede keuze als je die Vlaamse familie-dynamiek zoekt, maar dan vanuit één dag in plaats van een tijdvak.

Een verzameling reportages waarin Arnon Grunberg zichzelf onderdompelt in allerlei beroepen en milieus — kamermeisje, soldaat, escort. Het is journalistiek werk, maar met een literaire blik: Grunberg schrijft over gewone mensen in extreme situaties, met empathie maar zonder sentimentaliteit. Waar Brusselmans in *Het einde van de mensen* nostalgie en herinneringen als motor heeft, werkt Grunberg met participatie en observatie. Toch delen beide auteurs een fascinatie voor de outcast, de simpele ziel, het nietige leven. Het verschil: Grunberg kiest voor het hedendaagse en het extreme, Brusselmans voor het verleden en het alledaagse. Maar de toon — direct, scherp, menselijk — is vergelijkbaar.