Wat lezen na Theet 77?

Deze novelle pakt de draad op waar Theet 77 eindigt: de jonge Herman Brusselmans die zijn muzikale carrière probeert te lanceren. Grootmoeder en tante spelen hoofdrollen, net als in het veehandelsboek. Waar Theet 77 breed uitwaaiert over het gezinsleven, focust Dollartekens scherper op één ambities-episode. De toon blijft dezelfde: ontroering onder droge observaties, Vlaanderen als decor voor een artistieke zoektocht die haaks staat op de omgeving. Wie de familieportretten in Theet 77 waardeerde, vindt hier een compacter, emotioneel directer verhaal over diezelfde wereld en dezelfde droom om weg te komen.

De titel verwijst expliciet naar het veehandelaarsmilieu uit Theet 77, maar het boek zelf is een detectiveparodie: Brusselmans besluit een moordonderzoek te starten na krantenberichten over een gewurgde vrouw. Waar Theet 77 lineair en autobiografisch is, speelt Vertrouw mij met fictie-en-werkelijkheid-vervaging. De auteur als personage blijft, de voetbalreferenties blijven, maar het genre kantelt naar satire op crime-thrillers. Voor wie de zelfironie in Theet 77 herkent en nu wil zien hoe Brusselmans diezelfde elementen in een genre-experiment gooit, vaak met absurdistische uitweidingen over voetbal en literatuur.

Tom Lanoye schrijft over zijn moeder die na een beroerte haar spraak verliest, een verhaal van aftakeling en intimiteit. Net als Brusselmans in Theet 77 schuwt Lanoye persoonlijke blootstelling niet, maar waar Brusselmans droog en afstandelijk blijft, levert Lanoye emotionele directheid. Beide boeken zijn Vlaamse familievertellingen, beide auteurs deelden begin jaren negentig de literaire spotlight. Sprakeloos mist de voetbal en humor uit Theet 77, maar compenseert met een rauwe, fysieke tederheid die Brusselmans spaarzamer inzet. Voor wie na Theet 77 een andere Vlaamse schrijverszoon wil lezen die over zijn ouders schrijft, met minder ironie en meer schrijnen.

Danny Muggepuut is een Gentse schrijver die ook minivoetbalcoach is — een transparante alter ego, want Brusselmans coacht sinds 2004 zelf De Woody's. Het boek draait om interviews, literaire ijdelheid en voetbalpassie, drie elementen die Theet 77 ook combineerde. Waar Theet 77 terugkijkt op de jeugd, speelt Muggepuut zich af in het heden van de schrijver-als-publiek-figuur. Dezelfde obsessies (literatuur, voetbal, Vlaanderen), maar verpakt in satire op het literaire circuit. Voor wie zich na Theet 77 afvraagt hoe Brusselmans zijn schrijverschap ná Hamme ervaart, met meer spot dan nostalgie.

Arnon Grunberg verlaat zijn schrijftafel om als kamermeisje en soldaat te werken, een reportagereeks die literaire reflectie mengt met hands-on ervaringen. Net als Brusselmans' veehandelaarsjaren in Theet 77 gaat het over een schrijver die eerst élders was — tussen mensen, in arbeid — voor hij schrijver werd. Grunberg kiest bewust voor die afstand, Brusselmans kijkt erop terug. Beide auteurs delen een productiviteit en column-traditie, maar Grunberg schrijft scherper, met minder sentimentaliteit. Waar Theet 77 één locatie uitdiept, springt Grunberg tussen milieus. Voor wie de spanning tussen schrijverschap en 'echt werk' in Theet 77 herkende, nu in een internationale, reportage-vorm.