Wat lezen na Konvooi?
Vijf concrete aanraders voor wie Konvooi van Tommy Wieringa net uit heeft.
Tommy Wieringa schrijft in Konvooi over de onmacht van de buitenstaander: je kent een land, je hebt er gegaan voor je fictie, maar nu slaat oorlog toe en jij staat machteloos aan de zijlijn. Het boek beweegt tussen persoonlijke band met Oekraïne en de rusteloze reflex om tóch iets te doen — hulpgoederen rijden, grensgebied zien. Het is een hybride vorm: reportage doorspekt met zelfreflectie, geschiedenis en literaire verwerking. Voor wie deze mix van engagement en literair bewustzijn zoekt, of Wieringa's manier om grote verhalen aan kleine mensen te koppelen: vijf boeken die daarop aansluiten.
Nirwana
door Tommy Wieringa · 2023
Hier zit de Oekraïense connectie al ingebakken: Tommy Wieringa reconstrueert het leven van zijn grootvader, wiens lot zich uitstrekt van de Eerste Wereldoorlog tot de Sovjet-Unie en daarna. Net als Konvooi combineert Nirwana familie-erfenis met grote geschiedenis — alleen hier draait het niet om actuele oorlog maar om transgenerationele trauma's die doorwerken tot vandaag. De structuur is nog complexer: je springt tussen tijdslagen, bouwt een familiearchief op uit archiefstukken, foto's, schetsen. Voor wie in Konvooi de spanning tussen privé en historisch waardeerde, is dit de omgekeerde route: van familiegeschiedenis naar begrip van een hele eeuw geweld.
Ga niet naar zee
door Tommy Wieringa · 2014
Een essaybundel waarin Wieringa zichzelf als schrijver en reiziger observeert — stiltes in kloosters, ontmoetingen op het platteland, gedachten over geloof en geweld. Het is dichterbij Konvooi dan je zou denken: ook hier treedt de schrijver naar voren, zichtbaar in zijn onrust en twijfel. De toon is minder urgent dan in Konvooi (geen oorlog die dwingt tot handelen), maar wel dezelfde aandacht voor wat er gebeurt als je stilstaat tussen de grote dingen. Korte stukken, meditatief maar niet zweverig — voor wie de zelfreflectie in Konvooi meer wil, zonder dat het roman móet zijn.
De dood van Murat Idrissi
door Tommy Wieringa · 2017
Twee Nederlandse vriendinnen op vakantie in Marokko smokkelen per ongeluk een vluchteling mee in hun kofferbak — die onderweg sterft. Wieringa schrijft hier over toerisme, schuld en de afstand tussen westerse vrijheid en het lot van wie alles riskeert om die vrijheid te bereiken. Net als Konvooi draait het om wat er gebeurt als je geconfronteerd wordt met een wereld die je alleen van buitenaf kent, en om de morele vragen die volgen als je niks kunt veranderen. Korter, strakker, meer op handeling gebouwd — minder essayistisch dan Konvooi, maar dezelfde scherpe blik op westerse onmacht.
Oorlog en terpentijn
door Stefan Hertmans · 2013
Net als Wieringa reconstrueert Stefan Hertmans hier een familieverhaal uit overgeleverde cahiers — zijn grootvader die als soldaat de Eerste Wereldoorlog doorstond. Het boek combineert archiefonderzoek met literaire verbeelding, balanceert tussen respect voor de feiten en de noodzaak om ze te laten leven. Waar Konvooi actuele oorlog tegenkomt via reizen en reportage, duikt Hertmans in vergeten loopgraafherinneringen. Beide schrijvers worstelen met dezelfde vraag: hoe breng je geweld ter sprake zonder het te verklaren of toe te eigenen? Oorlog en terpentijn kiest voor traag opbouwen, geen snelle oordeelvorming — dat maakt het een logische volgende stap.
De onderwaterzwemmer
door P.F. Thomése · 2015
Een vader verliest zijn zoontje bij een ongeluk, en kan daarna niet meer leven zoals vroeger. P.F. Thomése schrijft hier over schuld, verlies en de onmogelijkheid om verder te gaan — thema's die ook in Konvooi meeklinken, al gaat het daar om collectief geweld in plaats van persoonlijk onheil. De toon is sober, bijna ascetisch: korte zinnen, weinig opsmuk, veel stilte. Waar Wieringa in Konvooi zoekt naar handelen (een konvooi rijden, iets dóen), laat Thomése zien wat er gebeurt als handelen niet meer lukt. Het is een ander soort machteloosheid — intiem, verstikkend, maar even eerlijk over wat pijn met je doet.
Welke kies je? Voor wie de Oekraïense geschiedenis wil doorgronden: Nirwana bouwt aan het familiearchief dat Konvooi raakt. Voor wie het essayistische zoekt: Ga niet naar zee werkt verder aan dezelfde zelfreflectie, zonder deadline van oorlog. Voor wie een ander familieverhaal met oorlog wil: Oorlog en terpentijn verbindt loopgraven met kleinzoon-perspectief. Voor wie innerlijke catastrofe herkent in wat Wieringa beschrijft: De onderwaterzwemmer toont persoonlijke rampspoed met vergelijkbare soberheid.
Wil je een nog beter advies?
Vertel onze Leesvolger wat je net las én wat je ervan vond. Drie boeken op maat.
Probeer Leesvolger →