Wat lezen na Vertrouw mij, ik kom uit de veehandel?

In *Theet 77* schrijft Herman Brusselmans over het adres waar hij opgroeide, het veehandelaarsgezin Brusselmans in Hamme. Net als in *Vertrouw mij* mengt hij autobiografie met literaire bewerking: het hoofdpersonage heet Herman Brusselmans, maar hoeveel van wat er staat is herinnering en hoeveel constructie? De toon is direct en concreet — Brusselmans beschrijft het alledaagse bestaan van een Oost-Vlaams gezin, de veehandel, de routine — en laat zien hoe een schrijver zijn eigen verleden omvormt tot verhaal. Waar *Vertrouw mij* een moord als trigger nam, is hier het ouderlijk huis het uitgangspunt voor hetzelfde dubbelspel: wat is waar, wat is verzin, en waar ligt de grens?

Danny Muggepuut is een Gentse schrijver en minivoetbalcoach — net als Brusselmans zelf. Hij werkt aan zijn tiende roman terwijl de buitenwereld (een kranteninterview, het voetbalveld) hem blijft afleiden. *Muggepuut* speelt met dezelfde dubbellaag als *Vertrouw mij*: een schrijver die schrijft over een schrijver, waarbij autobiografische details (minivoetbal, Gent, het schrijven zelf) worden vermengd met fictieve uitwerkingen. Brusselmans laat zien hoe een auteur zijn eigen leven als materiaal gebruikt, maar ook hoe dat materiaal wordt gemanipuleerd. Waar *Vertrouw mij* de moord als externe trigger had, is hier het schrijfproces zelf de motor — een mise-en-abyme waarin de lezer nooit precies weet waar de auteur ophoudt en de personage begint.

In *Sprakeloos* verwerkt Tom Lanoye de ziekte en dood van zijn moeder, die na een beroerte haar spraakvermogen verloor. Net als Brusselmans in *Vertrouw mij* kiest Lanoye voor autofictie: hij schrijft over zichzelf, zijn moeder, het aftakelen — maar ook over hoe je als schrijver zo'n ervaring omzet in literatuur. De toon is grimmiger dan Brusselmans' speelse dubbellaag, maar het mechanisme is vergelijkbaar: een schrijver die een echt gebeurde gebeurtenis (hier ziekte, daar moord) als basis neemt en daar een verhaal omheen construeert waarin de grenzen tussen werkelijkheid en verbeelding vervagen. Lanoye is directer emotioneel, minder absurdistisch, maar even bewust bezig met de vraag wat het betekent om het eigen leven te laten overlappen met fictie.

*Feest bij de familie Van de Velde* draait om een verjaardag waarop een beroemd schrijver als verrassingsgast opduikt. Brusselmans construeert een verhaal waarin personages samenkomen, praten, elkaar observeren — en waarin de schrijver als publieke figuur zelf een rol speelt. Net als in *Vertrouw mij* zijn er verschillende lagen: het feest zelf, de dynamiek tussen de gasten, en de vraag wat er fictief is en wat niet. De structuur is eenvoudiger dan het dubbele verhaal in *Vertrouw mij*, maar de manier waarop Brusselmans personages laat circuleren — soms gebaseerd op echte mensen, soms niet — en hoe hij speelt met verwachtingen over wie er 'echt' is, sluit aan bij dezelfde autofictieve techniek.

Arnon Grunberg schrijft in *Onze oom* over majoor Anthony, een soldaat die leert doden op commando en daarna leert liefhebben op commando. Grunberg werkt met een strakke, bijna neutrale toon — geen opsmuk, geen emotionele duiding — waardoor de lezer zelf moet bepalen wat er moreel gebeurt. Waar Brusselmans in *Vertrouw mij* speelt met de grens tussen auteur en personage, speelt Grunberg met de grens tussen empathie en afstandelijkheid: de soldaat is zowel subject als object, zowel dader als slachtoffer. De structuur is lineairder dan Brusselmans' dubbelspel, maar de onderliggende vraag is verwant: wat gebeurt er als je mensen laat functioneren in verhalen die zij niet zelf controleren? Grunberg laat zien hoe personages worden gemanipuleerd door externe systemen (militaire structuren, opdrachten), net zoals Brusselmans laat zien hoe personages worden gemanipuleerd door de schrijver die hen op papier zet.