Wat lezen na Vulpen?

Waar Vulpen één expliciete fantasie is, documenteert Heleen van Royen in Sexdagboek 365 dagen seks — van opwindend tot routineus, van experimenteel tot lui. Het is directer, want concreter: elke dag een korte entry over vrijen met haar man, zonder oordeel of moraal. Van Royen laat zien hoe seks verschuift binnen een langdurige relatie, soms glorieus, soms een corvee, vaak ergens daartussen. Het boek heeft dezelfde openheid als Vulpen, maar met een ander doel: niet de fantasie van wat zou kunnen, maar de dagelijkse realiteit van wat is. Voor wie de confronterende eerlijkheid van Vulpen apprecieerde — het gebrek aan filter — biedt Sexdagboek een nog explicieter, chronologischer inzicht in hoe Van Royen seksualiteit als thema gebruikt.

Een vrouw van 36 — man, kinderen, parttime baan — verlaat zonder overleg haar gezin en vertrekt naar Portugal. De ontsnapping heeft dezelfde impulsiviteit als Vulpen, maar draait het om: in plaats van een fantasie die haar vasthoudt, kiest de protagonist voor daadwerkelijk vertrek. Van Royen schrijft over die midlife-onrust zonder het te pathologiseren: de personage wil niet haar gezin haten, ze wil gewoon even niet bestaan in die rol. Het tempo is hoger dan Vulpen, minder introspectief, meer gericht op de buitenwereld en nieuwe ontmoetingen. Voor wie in Vulpen de onderstroom van ontsnappingsdrang herkende — het gevoel van klem zitten in het alledaagse — laat dit boek zien wat er gebeurt als iemand écht de deur uitloopt.

Linda de Mol schrijft in 50 so what over vrouwen van vijftig die zich afvragen waar hun taille is gebleven, dansen op tafel en nog altijd snakken naar seks — al dan niet met hun eigen echtgenoot. Het is lichter van toon dan Vulpen, meer gestructureerd als columns dan als doorlopend verhaal, maar deelt die weigering om midlife-seksualiteit als taboe te behandelen. De Mol heeft dezelfde directheid als Van Royen, maar zonder de introspectieve scherpte: het is meer observatie dan zelfonderzoek. Voor wie in Vulpen de combinatie van humor en openheid over verouderen en verlangen waardeerde, biedt dit boek een herkenbare stem — iets toegankelijker, iets meer gericht op gemeenschappelijkheid dan op persoonlijke confrontatie.

Een roman over vrouwenvriendschap en zelfliefde, geschreven in de typische Van Royen-stijl: monter, weinig omfloerst, vol humor. De hartsvriendin verplaatst de focus van seksuele obsessie naar emotionele afhankelijkheid — de vraag wat je van een vriendin verwacht versus wat je van jezelf vraagt. Het is minder expliciet dan Vulpen, maar heeft dezelfde onderliggende urgentie: hoe blijf je jezelf als de wereld om je heen — man, kinderen, sociale druk — andere dingen van je verwacht? Van Royen schrijft hier met iets meer afstand, maar behoudt die typische mix van zelfspot en kwetsbaarheid. Voor wie Vulpen las als een verhaal over zelfbevestiging via begeerte, biedt dit boek een ander canvas: zelfbevestiging via vriendschap en het opnieuw definiëren van wat je nodig hebt.

De Mol schrijft over een man wiens vrouw hem ofwel mokkend de rug toekeert, ofwel naar Intratuin sleept, of op de bank ligt te genieten van haar eigen gezelschap. Het is omgekeerd perspectief — niet de vrouw die verlangt, maar de man die probeert bij te benen — maar heeft dezelfde toon: licht satirisch, direct, geen valse romantiek. De Mol schrijft huwelijk als dagelijkse strijd zonder drama, met dezelfde onbevangen blik op routine en onvrede als Van Royen, maar met iets meer afstand. Voor wie in Vulpen de onderliggende frustratie over alledaagsheid herkende, biedt dit boek een iets mildere, maar niet minder herkenbare variant: het gevoel van vastzitten, maar dan van de andere kant belicht.