Wat lezen na Will?

Weer Antwerpen, maar nu zestiende eeuw: Jeroen Olyslaegers zet een man neer die drie vrouwen in het kraambed verliest en daarna vecht om zijn dochter te beschermen tegen een stad vol angst en bijgeloof. Ook hier die kille logica van overleven in een wereld die weinig ruimte laat voor twijfel. Waar Will laat zien hoe bezetting mensen dwingt tot keuzes, toont Wildevrouw hoe armoede en religie dat ook kunnen. Kortere zinnen, dezelfde hardheid. Het gaat over wat je doet als de wereld je geen recht op fouten gunt — en hoe je daarna verder moet.

Kunsthandelaar Donald verliest alles tijdens de eurocrisis: geld, status, grip. Net als Wilfried Wils in Will kijkt hij toe hoe zijn wereld in elkaar stort, maar waar Wils kiest voor overleven via collaboratie, stort Donald zich in hebzucht en wanhoop. Olyslaegers gebruikt dezelfde scherpe zinnen, dezelfde ongemakkelijke blik op hoe mensen barsten onder druk. Het kunstmilieu als achtergrond maakt het grimmiger: waar Will bezetting als excuus had, heeft Donald alleen zijn eigen lafheid. Geen oorlog hier, maar wel die vraag: wat blijft er over als je alles weghaalt behalve de drang om te overleven?

De grootvader van Stefan Hertmans vocht in de Eerste Wereldoorlog en schreef daar decennia later over in cahiers die zijn kleinzoon terugvond. Waar Olyslaegers verzint hoe collaboratie voelt, reconstrueert Hertmans hoe oorlog een jonge man kapotmaakt — en hoe die man daarna verder leeft met beelden die niet weggaan. Langzamer tempo dan Will, meer ruimte voor detail, maar dezelfde weigering om oorlog te romantiseren. Het gaat over wat oorlog doet met gewone mensen, hoe ze ermee moeten leven als het voorbij is. Geen heldenverhaal: eerder een poging om te begrijpen waarom iemand na 1918 nooit meer echt thuis kwam.

Tweelingen Amandine en Ambrose groeien op in een negentiende-eeuwse Antwerpse bankiersfamilie die hen wurgt met regels en verwachtingen. Geen oorlog hier, maar wel die verstikkende druk om te zijn wie je niet bent — en de prijs die je betaalt als je breekt. Olyslaegers laat zien hoe macht werkt in families, hoe kinderen gehoorzamen of vluchten. Het raakt aan Will omdat beide boeken gaan over wat er gebeurt als je geen ruimte krijgt om te kiezen: Wilfried kiest overleven via collaboratie, Amandine en Ambrose proberen te ontsnappen aan een ander soort bezetting. Langere adem dan Will, maar dezelfde scherpte over hoe structuren mensen klein houden.

Na een beroerte verliest de moeder van Tom Lanoye haar spraakvermogen en takelt langzaam af. Lanoye beschrijft hoe hij toekijkt, hoe machteloos dat voelt, hoe schuld en liefde door elkaar lopen. Geen oorlog, maar wel die wetenschap dat er niets te redden valt — en toch blijf je proberen. Het raakt aan Will omdat beide boeken gaan over kijken naar iemand die langzaam verdwijnt, over schuld die niet weggaat. Lanoye schrijft rauwer, emotioneler dan Olyslaegers, maar met dezelfde weigering om makkelijke uitwegen te bieden. Het gaat over wat je doet als je niets kunt doen — en hoe je daarna verder moet met wat je hebt gedaan of niet gedaan.