Elle van Rijn

Petronella Hendrika ('Elle') van Rijn werd op 9 mei 1967 geboren in het Brabantse Odiliapeel. Ze behaalde haar middelbareschooldiploma op het Kruisheren Kollege in Uden en volgde daarna een acteursopleiding aan de Toneelacademie in Maastricht. Nog tijdens haar studie speelde ze in een Frans-Zwitserse televisieserie; na haar afstuderen werd ze gecontracteerd door het Noord Nederlands Toneel, waar ze onder meer te zien was in De knecht van twee meesters, Een onderwereldse glimlach en Een Midzomernachtdroom. Naast haar acteerwerk — voor onder andere de jeugdseries Het Huis Anubis en Puppy Patrol — bouwt ze sinds halverwege de jaren 2000 een schrijfoeuvre op dat fictie, biografische non-fictie en historische romans omvat.

Van Rijn debuteerde in 2006 met De tragische geschiedenis van mijn succes, een boek dat ze een jaar later ook zelf insprak als luisterboek. In 2008 volgde haar tweede roman De hartbewaakster, en in 2010 verschenen kort na elkaar Slapeloos en Het vergeten gezicht. Daarmee was de toon gezet voor een gestaag uitbreidend oeuvre dat zich beweegt tussen herkenbare hedendaagse thematiek en het optekenen van andermans levensverhaal. Parallel daaraan ontwikkelde ze zich als scenarioschrijver: ze werkt mee aan televisieseries en schreef het scenario voor de speelfilm Ja, ik wil!, die op 12 oktober 2015 in de Nederlandse bioscopen in première ging.

Een opvallend deel van haar bibliografie bestaat uit boeken waarin ze het verhaal van een ander naar zich toe trekt. In 2011 verscheen Mijn ontvoering: voor het eerst verteld door Toos van der Valk, in 2014 het succesverhaal Overnight millionaire: het succesverhaal van een dakloze, en in 2015 Mijn naam is Nadra. In dezelfde periode verschijnt het persoonlijker getinte Vier kinderen, drie mannen, twee carrières en één burn-out (2015), waarin de titel zelf al laat zien hoe direct Van Rijn haar onderwerpen aanpakt. Die combinatie — fictie naast verteld-leven, en luchtige titels naast zwaardere thema's — vormt de signatuur van haar werk in deze jaren.

Met De crèche (2020) zette Van Rijn een duidelijke stap richting de historische roman; het boek werd in 2023 herdrukt met de expliciete ondertitel 'historische roman'. In 2022 volgde Terug naar Insulinde, eveneens bij Overamstel Uitgevers, dat zich qua titel onmiskenbaar in de Nederlands-Indische geschiedenis plaatst. In hetzelfde jaar verscheen Vier wandelaars en een Siciliaan, een boek dat ze schreef in samenwerking met Marion Pauw, Roos Schlikker en Femmetje de Wind — een vierhandig project dat illustreert dat Van Rijn graag samenwerkt met collega-auteurs. Bij Loft Books verschenen in 2022 daarnaast Van je familie moet je het hebben, toch? en Over deuren die sluiten en ramen die opengaan, twee titels die zich naar hun aard meer in het hedendaagse, persoonlijke register lijken te bewegen.

Het meest recente werk zet de historische lijn voort. In 2023 verscheen Een familie en een Griekse god, gevolgd door Het laatste weeshuis (2024), beide bij Overamstel Uitgevers. In 2025 komt daar Vos – het laatste weeshuis bij, uitgebracht via BoD. De wisseling tussen grote uitgeverijen — Ambo|Anthos voor het vroege fictiewerk en de biografische boeken, Singel Uitgeverijen voor onder meer Overnight millionaire, en Overamstel voor de recentere historische romans — laat zien dat haar oeuvre over verschillende huizen verspreid is.

Over literaire prijzen en kritische ontvangst geven de beschikbare bronnen geen specifieke informatie; Wikipedia vermeldt wel dat Van Rijn in de Bestseller 60 heeft gestaan, zonder daar een titel of jaartal aan te koppelen. Buiten haar boeken kreeg ze in 2016 extra publieke bekendheid als deelnemer aan het zeventiende seizoen van Expeditie Robinson, waarin ze in de zesde aflevering afviel. Sinds 2008 is ze daarnaast verbonden aan productiehuis Four One Media, wat haar dubbelpositie van actrice-én-schrijver onderstreept.

Wie Elle van Rijn voor het eerst wil lezen, kan kiezen uit een paar duidelijk verschillende ingangen. Voor wie houdt van historische romans met een Nederlandse of Indische context: begin bij De crèche (2020) of Terug naar Insulinde (2022) — dit is de richting waarin haar recente werk zich het sterkst heeft ontwikkeld, en beide titels zijn als zelfstandige roman te lezen. Voor wie nieuwsgierig is naar haar werk als verteller van waargebeurde levens: Mijn ontvoering door Toos van der Valk (2011) is de bekendste ingang, met een onderwerp dat in Nederland brede herkenning heeft. En voor wie liever in een lichter, eigentijds register start: Vier kinderen, drie mannen, twee carrières en één burn-out (2015) geeft een directe indruk van haar persoonlijkere stem, terwijl Vier wandelaars en een Siciliaan (2022) een goede kennismaking is met haar werk in samenwerking met andere Nederlandse auteurs.