Griet Op de Beeck

Griet Op de Beeck (Turnhout, 22 augustus 1973) is een Vlaamse auteur, columnist en therapeut. Voordat ze fulltime ging schrijven, werkte ze van 1994 tot 2004 als dramaturg in het theater, onder meer bij Monty, Compagnie De Koe, Brugge 2002–Culturele Hoofdstad van Europa en Het Toneelhuis. Toen artistiek leider Luk Perceval naar Duitsland vertrok, maakte ze de overstap naar de journalistiek. Tussen 2004 en 2008 schreef ze voor HUMO, en van 2008 tot 2016 voor De Morgen, waar ze grote interviews afleverde voor Zeno, M en het Magazine. Vanaf 2013 hield ze daar nog enkel een wekelijkse column over wat haar het meest had geraakt.

In datzelfde jaar 2013 debuteerde ze met de roman Vele hemels boven de zevende, waarin volgens de uitgever vijf uiteenlopende figuren "meer met zichzelf dan met elkaar" vechten in een bestaan dat "belachelijk mooi en geweldig lastig is, allemaal tegelijk". Het debuut sloeg meteen aan: in september 2013 volgde een nominatie voor de AKO Literatuurprijs, in oktober won het boek de Bronzen Uil Publieksprijs, en in 2014 kwam daar een nominatie voor de Academica Literatuurprijs bij. De roman werd later verfilmd door Jan Matthys, met Op de Beeck zelf als scenarist; de film verscheen in november 2017 in de Vlaamse zalen.

Haar tweede roman, Kom hier dat ik u kus (eind september 2014), bracht de definitieve doorbraak — ook in Nederland. Het boek volgt Mona op drie momenten in haar leven: als kind, als vierentwintigjarige en als vijfendertigjarige, en is in de woorden van de uitgever een roman over "beschadigde mensen die ongewild anderen ook beschadigen". Het boekenpanel van De Wereld Draait Door koos het tot boek van de maand, een jaar na publicatie waren er meer dan 200.000 exemplaren verkocht en het werd genomineerd voor de NS Publieksprijs 2015. De filmrechten gingen naar Bastide Films (verfilming door Niels van Koevorden en Sabine Lubbe Bakker). In het verlengde van het boek schreef Op de Beeck de theatermonoloog Mona voor Alexandra Broeder, gespeeld door een elfjarig meisje.

De terugkerende thematiek van haar werk laat zich uit de bronnen aflezen: beschadigde levens, kantelmomenten, de kloof tussen wie mensen willen zijn en wat hen overkomt. Dat patroon zette zich voort in de verhalenbundel Gij nu (februari 2016), die vijftien personages portretteert op "zo'n moment waarop de dingen ontploffen of imploderen, stilvallen of deblokkeren, kapotgaan of ten goede keren". De verhalen draaien om eenzaamheid, vluchten en ontsnappen; ook deze bundel werd genomineerd voor de NS Publieksprijs (2016) en de filmrechten werden verkocht.

In september 2017 verscheen Het beste wat we hebben, bedoeld als eerste deel van een trilogie waarin Op de Beeck — naar eigen zeggen in De Wereld Draait Door, waar ze sprak over misbruik door haar vader tussen haar vijfde en negende — een voor haar persoonlijk beladen thema vanuit drie perspectieven wilde uitspitten. De drie delen zouden afzonderlijk leesbaar zijn, met personages die elkaar pas in het slotdeel kruisen. Het tweede deel, Let op mijn woorden, kwam uit in september 2019 en kreeg vier- en vijfsterrenrecensies in NRC Handelsblad, het AD en Elsevier. Tussendoor schreef ze het Boekenweekgeschenk 2018, Gezien de feiten, dat door recensenten zeer slecht werd ontvangen maar enthousiaste lezersreacties opleverde. In 2021 volgde Jij mag alles zijn, een verhaal voor jonge lezers en "voor mensen die wel eens in het hoofd van een negenjarige willen wonen".

Na het interview over Het beste wat we hebben ontstond publieke controverse: columnist Max Pam zette vraagtekens bij Op de Beecks uitspraken over misbruik, omdat die berustten op 'hervonden herinneringen' — volgens Pam een onbetrouwbare methode. Vanaf 2022 ging Op de Beeck zelf werken als therapeut binnen het Internal Family Systems-model. In 2024 verscheen haar eerste non-fictieboek, Het wordt nooit beter — Hoe je vrij en voluit kunt leven, waarin ze uitlegt waarom ze die stap zette en wat haar therapiepraktijk haar heeft geleerd. Ook deze koers leverde tegenwind op: in mei 2025 kreeg ze van SKEPP (Studiekring voor de Kritische Evaluatie van Pseudowetenschap en het Paranormale) de 'Skeptische Put' voor het promoten van pseudowetenschap. In juni 2025 maakte de VPRO bekend dat Op de Beeck dat jaar Zomergasten zou presenteren; in 2016 was ze er zelf gast.

Haar werk reikt inmiddels ruim over de taalgrens. Kom hier dat ik u kus verscheen onder meer in het Duits (Komm her und lass dich küssen, btb Verlag), in het Engels als Mona in Three Acts (AmazonCrossing, 2019) en in het Afrikaans (Kom hier dat ek jou soen, 2020). Vele hemels boven de zevende werd in het Duits vertaald als Viele Himmel über dem Siebten (btb Verlag, 2019) en in het Frans als Bien des ciels au-dessus du septième (Héloïse d'Ormesson, 2017). Haar Nederlandstalige uitgaves verschijnen bij Prometheus.

Voor wie Op de Beeck nog niet kent, is Kom hier dat ik u kus de logische ingang: het is haar grootste publiekssucces, met een hoofdpersoon die op drie leeftijden te volgen is en een toon die meteen typerend is voor haar werk. Wie liever klein begint, kan terecht bij Vele hemels boven de zevende — korter, met vijf perspectieven naast elkaar, en bekroond met de Bronzen Uil Publieksprijs. Lezers die haar verhalend werk al kennen en benieuwd zijn naar de denkwereld áchter de romans, kunnen daarna Het wordt nooit beter (2024) oppakken, waarin ze haar overstap naar het therapeutenvak toelicht.