Linwood Barclay

Linwood Barclay (geboren in 1955 in Darien, Connecticut) is een Amerikaans-Canadese thrillerauteur, voormalig humorcolumnist en schrijver van non-fictie. Zijn vader, een professionele illustrator, verhuisde het gezin in 1959 naar Canada voor een baan bij William R. Templeton Studios in Toronto. In 1966 kocht de familie een vakantiecamping in Bobcaygeon, Ontario, die ze ongeveer vijf jaar runden, totdat zijn vader overleed aan longkanker — Barclay was toen zestien. Hij studeerde Engelse letterkunde aan Trent University in Peterborough, waar de gevierde romanschrijfster Margaret Laurence een van zijn docenten was. Tegenwoordig woont hij in Oakville, Ontario, met zijn vrouw Neetha en hun twee kinderen, Spencer en Paige.

Zijn fascinatie voor detectivefictie ontstond al jong, gevoed door het werk van Ross Macdonald, die opgroeide in Kitchener, Ontario. Tijdens zijn studie begon Barclay een briefwisseling met Macdonald die voor hem inspirerend bleek. Ze ontmoetten elkaar één keer; Macdonald signeerde toen een van zijn boeken met de opdracht: "For Linwood, who will, I hope, someday outwrite me". Toen Barclay na zijn afstuderen zijn romans niet verkocht kreeg, belandde hij in de journalistiek — eerst bij de Peterborough Examiner, vanaf 1981 bij de Toronto Star. Na het overlijden van Gary Lautens in 1993 nam hij diens taak over en begon hij een humorcolumn die drie keer per week verscheen. Uit die periode stammen drie bundels: Mike Harris Made Me Eat My Dog, Father Knows Zilch: A Guide for Dumbfounded Dads en This House Is Nuts!. Zijn memoir Last Resort (2000) was finalist voor de Stephen Leacock Medal for Humour.

Tussen 2004 en 2007 publiceerde Barclay vier mystery/comedy-boeken rond Zack Walker, een sleuth die als krantencolumnist werkt — een knipoog naar zijn eigen leven. De reeks verscheen in het Verenigd Koninkrijk en deed het naar eigen zeggen redelijk, zonder dat het echt doorbrak. Die doorbraak kwam pas in 2007, met No Time for Goodbye. In het Verenigd Koninkrijk werd het een onverwachte runaway bestseller die binnen korte tijd een miljoen exemplaren verkocht en ook elders zijn weg vond. Barclay nam een sabbatical om het boek te promoten, en op 28 juni 2008 schreef hij zijn laatste column voor de Toronto Star — een afscheid van de journalistiek waar hij decennia in had gewerkt.

Wat Barclay sindsdien definieert, is de psychologische thriller waarin een gewone, herkenbare hoofdpersoon — een vader, een echtgenoot, een buurman — plotseling wordt geconfronteerd met iets onverklaarbaars: een verdwenen gezinslid, een dubbelleven, een toevallige getuigenis. De Nederlandse titels bij The House of Books / Boekerij maken dat patroon zichtbaar. In Vrees het ergste verdwijnt Sydney en ontdekt haar vader dat ze een schokkend dubbelleven leidde. In Niemand hoort het hoort Paul beneden een getik dat niemand anders waarneemt — en de vraag is of hij zijn verstand verliest of zijn leven. In Geloof je ogen draait alles om een dodelijk complot met één onbetrouwbare getuige. Het zijn boeken waarin de huiselijke wereld kantelt zodra iemand één detail te veel ziet of hoort.

Barclay's recente werk laat zien dat hij dat register volhoudt en uitbreidt. Find You First (2021), in het Nederlands verschenen als Ik zal je vinden, draait om een rijke man die ontdekt dat zijn biologische kinderen, verwekt via een spermabank, een voor een verdwijnen. Look Both Ways volgde in 2022. Voor 2026 staat in Nederland Noodsein gepland, met als ondertitel "Sommig speelgoed kun je maar beter met rust laten". Boekerij vertaalt zijn werk consequent en houdt het oeuvre in het Nederlands grotendeels compleet, met titels als Een tik op het raam, Het ongeluk, Geen veilige plek, Onhoudbaar en Achtervolging.

De ontvangst van zijn werk is internationaal solide. No Time for Goodbye verkocht alleen al in het Verenigd Koninkrijk een miljoen exemplaren. Zijn roman Trust Your Eyes (2012) was finalist voor de Crime Thriller Book Club Best Read bij de Britse Specsavers Crime Thriller Awards en werd in Hollywood geoptioneerd; volgens Variety, dat Barclay om die reden op de cover zette, ontstond er een bidding war tussen Universal Studios en Warner Bros. Eric McCormack werkte aan een script voor een verfilming van No Time For Goodbye waarin hij zelf zou spelen, maar dat project kwam niet van de grond. Wel werd in 2023 een Franse tv-bewerking gemaakt onder de titel That Night, die op 23 april 2025 op TF1 in première ging.

Voor wie nieuwsgierig is naar de auteur die hem op de kaart zette: begin bij No Time for Goodbye uit 2007 — het is het boek dat zijn carrière kantelde en dat de toon zet voor alles wat erna kwam, met een verdwijning die jaren later terugkeert in het leven van wie achterbleef. Voor wie liever instapt bij een recente, op zichzelf staande thriller met een hoog modern concept: Ik zal je vinden (Find You First, 2021) draait om verspreide halfbroers en -zussen die een voor een uit beeld verdwijnen — een ingang die laat zien hoe Barclay een actueel premise koppelt aan zijn vaste recept van gewone mensen in onmogelijke situaties. En wie wil weten waar zijn fascinatie voor onbetrouwbare waarneming het scherpst doorgevoerd is, kan terecht bij Geloof je ogen, waarin één getuige met één blik op het verkeerde moment alles in beweging zet.