Lucinda Riley

Lucinda Riley, geboren als Lucinda Kate Edmonds op 16 februari 1965 in Lisburn, was een Noord-Ierse schrijfster van historische fictie. Ze bracht haar eerste levensjaren door in het dorp Drumbeg bij Belfast, voordat het gezin naar Engeland verhuisde. Op haar veertiende schreef ze zich in aan de Italia Conti Academy of Theatre Arts in Londen, waar ze theater en ballet studeerde. Voordat ze schrijver werd, bouwde ze een carrière op als actrice en balletdanseres. Ze overleed op 11 juni 2021, op 56-jarige leeftijd, aan de gevolgen van slokdarmkanker.

Riley's eerste publieke leven speelde zich af voor de camera. Op haar zestiende kreeg ze haar eerste grote televisierol in de BBC-bewerking van The Story of the Treasure Seekers (1982), waarin ze Dora Bastable speelde. Kort daarna volgde een gastrol in Auf Wiedersehen, Pet (1983) en in 1989 een rol in Jumping the Queue. Ze bleef zeven jaar als actrice werken. Een langdurige aanval van klierkoorts (de ziekte van Pfeiffer), die ze op haar tweeëntwintigste opliep, dwong haar haar acteerwerk te onderbreken. In die periode begon ze te schrijven; haar eerste roman Lovers and Players verscheen in 1992. De acht boeken die volgden — onder meer Hidden Beauty (1993), Enchanted (1994), Aria (1996) en Seeing Double (2000) — publiceerde ze onder haar geboortenaam Lucinda Edmonds.

Na haar huwelijk met Stephen Riley in 2000 nam ze een schrijfpauze. In 2010 keerde ze terug onder haar nieuwe naam met The Orchid House (ook verschenen als Hothouse Flower), in het Nederlands uitgebracht als De orchideeëntuin (2020). Daarop volgden The Girl on the Cliff (2011), The Light Behind the Window (2012, ook bekend als The Lavender Garden), The Midnight Rose (2013) en The Olive Tree (2016). Maar het was de reeks De Zeven Zussen, vanaf 2014, die haar internationaal op de kaart zette. The Seven Sisters introduceerde de zes geadopteerde zussen D'Aplièse, vernoemd naar de sterren van het Plejaden-sterrenbeeld, die na de dood van hun mysterieuze vader Pa Salt op zoek gaan naar hun afkomst. Elk deel concentreert zich op één zus en koppelt haar hedendaagse zoektocht aan een historische verhaallijn in een ander land en tijdperk.

De reeks toont waar Riley als verteller op leunt: dubbele tijdlijnen waarin een hedendaags personage een familiegeheim ontrafelt, ingebed in een nauwkeurig uitgewerkte historische context. Settings reizen mee met de personages — van Brazilië en Noorwegen tot Kenia en Schotland — en zorgen voor een sterk gevoel van plaats. Terugkerende thema's zijn afkomst en identiteit, verloren liefdes die generaties later doorwerken, geadopteerde of verzwegen kinderen, en de vraag hoe een familieverleden iemands heden vormt. Het register is dat van de populaire historische fictie, met romantische lijnen verweven door de familiesaga.

Na The Seven Sisters volgden The Storm Sister (2015, Storm), The Shadow Sister (2016, Schaduw), The Pearl Sister (2017, Parel), The Moon Sister (2018, Maan), The Sun Sister (2019, Zon) en The Missing Sister (2021, De zevende zus). De achtste en afsluitende roman, Atlas: The Story of Pa Salt, kon Riley voor haar dood niet meer voltooien. Haar zoon Harry Whittaker schreef het boek af op basis van haar aantekeningen; het verscheen postuum in mei 2023, in het Nederlands als Atlas — Het verhaal van Pa Salt. Naast de reeks publiceerde ze The Butterfly Room (2019, De vlinderkamer) en de standalone-thriller The Murders at Fleat House (2022, De geheimen van de kostschool). Whittaker bewerkte daarna twee vroege Edmonds-romans tot nieuwe edities: The Hidden Girl (2024, De verborgen belofte) en The Last Love Song (2025, Het laatste lied).

De reeks De Zeven Zussen maakte Riley volgens de Engelstalige Wikipedia tot een bestsellerauteur, vooral in Europa. De boeken werden in meerdere talen vertaald en samen meer dan dertig miljoen keer verkocht. In 2016 kocht de Italiaanse filmproducent Raffaella De Laurentiis de televisierechten op de zeven oorspronkelijke delen. In Nederland verschijnt haar werk bij uitgeverij Xander; eerder werkte ze ook samen met De Fontein, dat in 2012 Terug naar Wharton Park uitbracht, en met Karakter, dat een groot deel van de reeks publiceerde. Riley verdeelde haar leven met haar gezin tussen een huis aan de kust van Norfolk en een huis in Saint-Tropez in de Provence; in 2019 maakte ze in de Noorse krant Verdens Gang haar ziekte publiek en bleef tijdens de vier jaren van haar behandeling vijf nieuwe romans schrijven.

Voor wie wil weten waar de hype om draait: begin bij De zeven zussen, het eerste deel van de reeks. Het introduceert de zussen D'Aplièse en het raamwerk van de cyclus, en is meteen kenmerkend voor Riley's dubbele tijdlijn. Voor wie de hele cyclus uit wil lezen: volg de reeks in volgorde tot en met Atlas — Het verhaal van Pa Salt; de finale leest pas echt als je de eerdere zussen kent. Voor lezers die liever een afgerond verhaal willen proeven zonder zich aan een achtdelige reeks te binden: probeer De orchideeëntuin of De nachtroos, beide standalones met dezelfde verweving van heden en verleden waaraan haar latere reeks zijn vorm dankt.