Wat lezen na Peachez, een romance?

Ook hier een man die zichzelf een liefdesverhaal vertelt: de schrijver in *Grand Hotel Europa* neemt zijn intrek in een vervallen hotel om na te denken over Clio, de vrouw op wie hij in Genua verliefd werd. Net als in *Peachez* is de vraag niet of de liefde 'echt' was, maar of dat ertoe doet. Ilja Leonard Pfeijffer maakt van het hotel een metafoor voor Europa zelf — vergane glorie, nostalgie, de charme van het verlies. Waar *Peachez* zich afspeelt in digitale chat-vensters, speelt *Grand Hotel Europa* zich af in kamers en straten, maar het mechanisme is hetzelfde: een man die liever in zijn eigen verhaal gelooft dan in de buitenwereld.

Deze poëziebundel gaat over het verlangen naar een idyllisch bestaan — en het besef dat zo'n bestaan altijd constructie is. Pfeijffer schrijft over zijn leven in Genua, over schoonheid en verval, over de vraag of je ergens thuishoort of dat je jezelf dat alleen maar wijsmaakt. Waar *Peachez* één gefantaseerde liefde volgt, biedt *Idyllen* tientallen momenten waarop de spreker beseft dat hij een rol speelt in zijn eigen verhaal. De toon is lichter, speelser, maar de kern is dezelfde: wat gebeurt er als je doorhebt dat je leven een tekst is? De verzen zijn scherp, soms wrang, altijd bewust van hun eigen illusie.

Een korte roman over een man die een brief ontvangt van een vrouw uit zijn verleden, een brief die zijn hele herinnering aan hun relatie op losse schroeven zet. Cees Nooteboom schrijft over hoe geheugen en verbeelding door elkaar lopen, hoe je iemand kunt herinneren die nooit zo bestaan heeft. Waar *Peachez* gaat over digitale illusie, gaat *De brief* over de illusie van het verleden. De toon is melancholieker, minder ironisch, maar de constructie is vergelijkbaar: een man die zich realiseert dat zijn versie van een liefde misschien nooit gedeeld is geweest. Nooteboom doet dat met een schrijfstijl die zichzelf niet opdringt, elegant en precies.

Een monumentale historische roman over de mooiste man van Griekenland, die zijn hele leven een performance was: altijd op het podium, altijd bewust van zijn eigen mythe. Alkibiades creëerde zichzelf als personage, net zoals de professor in *Peachez* zijn liefde creëerde. Pfeijffer laat zien hoe Alkibiades zich door politiek, oorlog en liefde bewoog als door verhaallijnen, hoe hij koos voor drama boven waarheid. De structuur is complexer, de documentatie uitgebreider, maar de vraag blijft: wanneer wordt een leven fictie? En is dat erg? Dit is Pfeijffers zwaarste boek, geschreven door iemand die zelf classicus is, met alle rijkdom en alle pathos die daarbij horen.

Paul en zijn vader leven bijna vijftig jaar samen in een vervallen boerderij, gevangen in hun eigen verhaal over trouw en herinnering. Tommy Wieringa schrijft over mannen die zich vastklampen aan een versie van de werkelijkheid die allang niet meer klopt — of misschien nooit geklopt heeft. Waar *Peachez* speelt met digitale illusie, speelt *De heilige Rita* met stilte en isolatie: wat gebeurt er als je je eigen mythologie jarenlang in stand houdt? De toon is soberderer, de sfeer grimmiger, maar de kern raakt aan hetzelfde: hoe mensen zichzelf een werkelijkheid vertellen en daar niet meer uit kunnen.