Boeken zoals Francine Oomen
Drie auteurs die dezelfde leeservaring leveren als Francine Oomen. Geen "klanten kochten ook"—handgekozen op thema, sfeer en stem. Met per auteur de drie boeken om mee te beginnen.
Francine Oomens werk draait om opgroeien in dagboekvorm — korte hoofdstukken, lijstjes, handgeschreven aantekeningen, tekeningen die het verhaal niet illustreren maar er onderdeel van zijn. Haar hoofdpersoon Rosa worstelt zich door brugklas, eerste zoen en gebroken harten met een toon die humor en onzekerheid door elkaar weeft. Oomen schrijft niet over puberteit alsof ze ernaast staat; ze schrijft vanuit het midden ervan, met alle vaart en chaos die daarbij hoort. Die formule — tekst, beeld, tempo — paste ze later ook toe op het leven van een vrouw van middelbare leeftijd in titels als Oomen stroomt over en Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel?, het boek dat in 2023 binnen een dag was uitverkocht.
De drie auteurs die hier volgen delen met Oomen de focus op hedendaagse problemen van jonge lezers, maar elk op een eigen manier. Waar Oomen haar personages laat opgroeien via dagboekfragmenten en visuele grappen, kiezen de anderen voor doorlopende verhaallijnen, meer plot en soms donkerder onderwerpen. Toch blijft de overeenkomst: ze schrijven allemaal voor lezers die zichzelf herkennen in personages die worstelen met school, ouders, vriendschap en de vraag wie ze zijn.
Tosca Menten
Beide schrijven humoristische kinderboeken voor dezelfde leeftijdsgroep (8-12 jaar) met herkenbare hoofdpersonages in alledaagse situaties. Net als Francine Oomens Hoe overleef ik-reeks combineert Menten in Dummie de mummie humor met avontuur en herkenbaarheid voor jonge lezers.
Match-score van 9/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse kinderboekenschrijver van Dummie de mummie, Juffrouw Pots en Turbo Teun.
Waar Oomen de leefwereld van tieners beschrijft met dagboekfragmenten en herkenbaarheid als centrale motor, schrijft Menten voor een jongere leeftijd en kiest ze voor fantasie en absurdisme. Haar Dummie de mummie-reeks draait om een vierduizend jaar oude kindermummie die moeite heeft met het moderne leven — een premisse die ruimte geeft aan kolderieke botsingen, woordgrappen en fysieke humor. Oomens Rosa zit vast in het tempo van school en verliefdheid; Mentens Goos Guts zit vast aan een mummie die niet begrijpt waarom je geen bedelaars mag slaan. Mentens werk leunt op Roald Dahl-achtige overdrijving en groteske volwassenen; Oomen blijft veel dichter bij de realiteit en maakt de ouders van Rosa gebrekkig maar herkenbaar. Het verschil zit dus niet alleen in leeftijd van de lezer, maar ook in hoeveel afstand er tussen werkelijkheid en verhaal zit.
Begin met Dummie de mummie en de gouden scarabee (2009), het eerste deel van de reeks en bekroond met een internationale White Raven. Waar Oomen haar lezers laat identificeren met Rosa's twijfels, biedt Menten juist escapisme via een mummie die modern Nederland ervaart alsof het zelf een vreemde planeet is. Het boek laat meteen zien waarom Menten vergelijkbaar is met Oomen in populariteit, maar totaal anders in methode: beide schrijven voor kinderen die zichzelf in de hoofdpersoon herkennen, maar Menten doet dat via fantasie in plaats van dagboekrealisme.
Carry Slee
Beide auteurs zijn vaste waarden in Nederlandse jeugdliteratuur en richten zich op herkenbare problemen van tieners en preteens. Waar Oomen humor centraal stelt, is Slee ernstiger, maar beide spreken dezelfde doelgroep aan met authentieke personages en hedendaagse thematiek.
Match-score van 8/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse kinder- en jeugdboekenschrijver van onder meer Spijt!, Razend en de Juf Braaksel-reeks.
Waar Oomen humor en tempo gebruikt om puberteit draaglijk te maken, schrijft Slee veel directer over de harde kanten van opgroeien. Oomens Rosa maakt zich zorgen over haar eerste zoen; Slees personages zitten vast in pesten, groepsdruk en geweld — onderwerpen die Slee behandelt zonder de luchtigheid die Oomen als veiligheidsmechanisme inzet. Slees werk is ernstiger van toon, met langere hoofdstukken en minder visuele onderbrekingen. Waar Oomen doorspekt met lijstjes en tekeningen die het lezen verlichten, schrijft Slee in doorlopende verhaallijnen die de spanning vasthouden. Ook thematisch zit er verschil: Oomen focust op verliefdheid, ouders en zelfontdekking binnen een relatief veilige wereld; Slee gaat regelmatig naar de grens van wat kinderen en jongeren aankunnen in termen van geweld, uitsluiting en familietrauma.
Begin met Spijt! (2006), een van Slees bekendste titels en ook verfilmd. Het boek draait om pesten en de rol van omstanders — waar Oomen laat zien hoe je onzekerheid overleeft met humor, laat Slee zien wat er gebeurt als groepsdruk escaleert tot geweld. Voor lezers die de Hoe overleef ik-reeks goed vonden maar nu iets zoeken met meer ernst en minder visuele afleiding, is Spijt! de logische stap. Het boek laat zien waarom Slee vaak in één adem met Oomen wordt genoemd — beide schrijven over dezelfde leeftijd — maar ook waarom hun werk fundamenteel verschilt in toon.
Mirjam Mous
Beiden schrijven toegankelijke jeugdboeken voor de Nederlandse markt met focus op tienerproblematiek. Mous legt meer nadruk op spanning en thriller-elementen, maar deelt met Oomen de gave om jonge lezers te boeien met herkenbare personages in eigentijdse settings.
Match-score van 7.5/10 op basis van thema, sfeer en lees-experience — niet op populariteit of marketing-overlap. Nederlandse auteur van jeugdthrillers en kinderboeken, bekend van Boy 7 en Password.
Waar Oomen de binnenwereld van een puber volgt met dagboekfragmenten en kleine drama's rond school en ouders, schrijft Mous thrillers waarin technologie, surveillance en identiteit op het spel staan. Oomens Rosa maakt zich druk over haar eerste zoen; Mous' hoofdpersonen worden achternagejaagd, gemanipuleerd of weten niet meer wie ze zijn. Het verschil zit in plot: Oomen schrijft episodisch, met elk hoofdstuk een klein conflict dat wordt opgelost of uitgesteld; Mous schrijft met een strakke verhaallijn waarin spanning tot het einde oploopt. Ook de wereld verschilt: Oomens personages bewegen zich in herkenbare settings (school, thuis, vakantie); Mous plaatst haar personages in extremere situaties waar volwassen machtsspelen hen klem zetten. Beide auteurs spreken dezelfde leeftijd aan, maar Mous kiest voor spanning in plaats van herkenbaarheid.
Begin met Boy 7 (2009), Mous' bekendste titel en ook verfilmd. Een jongen wordt wakker in een weiland zonder geheugen en moet via ingesproken berichten reconstrueren wie hij is — een premisse die meteen laat zien wat Mous anders doet dan Oomen. Waar Oomens Rosa zich afvraagt of iemand haar leuk vindt, vraagt Mous' hoofdpersoon zich af of hij überhaupt echt is. Voor lezers die de Hoe overleef ik-reeks goed vonden maar nu iets zoeken met meer vaart en een donkerder ondertoon, is Boy 7 de juiste ingang.
Niet wat je zoekt?
Onze Leesvolger leest je smaak — vertel wat je net las en wat je ervan vond, krijg drie boeken die echt passen.
Probeer Leesvolger →